Gelecekbilim

2010 Ne Demektir?

2012-01-31T22:48:00.001-08:00

20. Yüzyıl biteli çok oldu demektir.

2025’in, yani 21. Yüzyıl’ın 4 büyük krizinin ilkinin yarıyolu demektir.

2. Sanayileşme’nin kesinleşmesi demektir.

2000-2010 arasında özel uzay yolculuğu, zihin okuma, beyinle robot çalıştırma, hayvanla robot çalıştırma, insan klonlama, ‘anne+baba+mitokondri’ genli üçlemeli çocuk, ölümsüzlük becerildi.

Üzerinde insan yaşayabilir gezegen bulundu sayılır. Mars’a gidileceği kesinleşti. Ay’a yerleşileceği kesinleşti.

Çin uzaya gitti.

Felsefe ve ideoloji yok, yenisi yok yani. Neo-liberaller ve neo-globalistler, 2. Sanayileşme’nin üzerine faşistçe çöreklenmiş durumda ama durumları hiçbir biçimde güvencede değil. Tarihsel zemin çok kaypak, katastrof kuramının geçerli olduğu veri tabanları var.

Kitle duruma aymamaya inatlı. Yolu mezbaha yani, bir kez daha...

Entellektüeller de apışıp kaldı, özellikle de 11 Eylül 2001’den sonra.

Bu mayalanma, gübrelenme, hafriyat, kısaca topolojik yeniden yoğrulma plastisitesi demek. Tarih oldukça akışkan kıvamda. Direnç fayları zayıf. Burjuvazi içeriden vurulabiliyor, kendilerine ihanet halindeler, aristokrasi ve Bizans İstanbul’u da öyle olmuştu.

Geriye hep olduğunca ayrallar kalıyor.

Kamikaze nihilistlerimiz canlı bombalar var.

Silahsız savaş icat edildi. Herkes savaş dahil, yani tüm dünya yüzeyi bir savaş alanı.

7 milyar kişide 7 kişi yeter.

Elde var 1.

2009 ve 2029

2012-01-31T08:39:00.001-08:00

2009 krizi global bir krizdi. Bu kadar makro olacağı öngörülmüyordu ama tarih boyunca en makro-makro olanlardan biri de değildi.

1949 Çin Devrimi’nin 1848 Devrimi’nin simgesel bir ardılı sayılması gibi, 2029-2030 muhtemel makro-makro global ekonomik krizini de, o 1929 ve bu 2009 krizinin ardılı sayarsak, 2009 krizi 2029 krizini büyültmüş mü olacak, küçültmüş mü?

Ön-hafif depremler, daha büyük art-ağır depremlere de neden olabilir, onu hafifletebilirler de.

1929 krizine ve 2009 krizine bakarsak, 2029 krizinin 5-10 sene boyunca % 5-10 olmak üzere, global ekonomide % 50 civarında bir küçülme demek olacağını öngörebiliriz. Çin hesabıyla % 50 büyümemeyi de ekleyebiliriz.

2007-2009 krizi ise 3 yılda yıllık % 3-4 küçülmeyle, Dünya ekonomisinde % 10 küçülme demek oldu. % 10 da büyümemeyi ekle, % 20 demek. Bu % 20’yi Dünya kaldırdı, biraz inledi ama şoku atlatacağa benzer. Ya % 100 de ne olacak?

Öyleyse kestirim ne?

Araya su ve gıda krizlerinden en az birisinin alt-dalgalarından birkaçının gireceği kesin. Cep telefonsuz ve internetsiz ölmezsin ama susuz ve yemeksiz ölürsün. Ayrıca bu tür toplu ölümlerin ardından salgın hastalıkların başgösterdiği de biliniyor. Kuş gribi 300 milyon can alabilir, diye hesaplandı.

Abartalım:

Dünya 10 yılda yılda % 2 nüfus kaybıyla, toplamda % 20 nüfus kaybına uğradı diyelim ki bu tarihsel örneklere bakınca aşağı yukarı en yukarı limite yakın bir durum sayılabilir.

Söylemesi hoş değil ama bu sonuç, tarihe ve kültüre zararlı değil, yararlı bir durum olur, olacaktır, olmuştur.

Olumsuz olarak bundan en çok nasiplenecek 3. Dünya olacak ama enerji krizinden AB asıl nasibi alacak, yani 1. Dünya da global felaketlerden muaf değil.

Dönelim şimdiye:

Bu kriz, bir büyük krizin ön-provasıydı. Kriz yönetiminde G-7 ve 1. Dünya sınıfta kaldı çoktan.

Demek ki şimdi panik azdı ama daha büyük krizde panik olacak, hani biz Türkiyeliler’in hep yaptığı gibi. Ayrıca, 11 Eylül 2001’de New York yönetimi ve halkı da ambale olmuştu.

Demek ki halklar ve iktidar seçkinleri tarihten ders almıyor, daha önce almadığı gibi.

Nedensellik açısından bakarsak 2009 krizi, biraz kendi ellerimizle yarattığımız bir şeydi, kapitalizmin asıl doğasının getirdiği depremlerden değildi.

Kapitalizmin yapısallığının, gerçekten kısırdöngüsel bir açmazlar dizisi içerdiğini, 250 yıldır kimse öğrenemedi, daha kötüsü Dünya Sistemi savunucuları bile. Avrupa’nın onlarca kez yaşadığı granülleşmeyi koskoca tarih dehaları göremiyor.

Şimdi de, G-7, G-8, G-20, AB-ABD granülleşmeleri var. Çıkarları çakışmadığı gibi, bakış açıları da uyuşmuyor. Peki, nasıl birlikte karar alacaklar da, onu uygulayacaklar? Kyoto Protokolü’nün açmazı onyıllardır ortada.

Aslı duvar ve travma burada. Hiç önlem yok. Hiç ihtiyaç akçesi yok. Hiç kriz yönetimi A, B, C, ... , Z planları dizisi yok.

Budalalar gemisi tam gaz fırtınaya yol alıyor.

(9 Haziran 2009)

'Post-Reification'

2012-01-29T22:43:00.000-08:00

Şeyselleşme (reification) çok kritik bir terimdir. Bıçak sırtında durur. Yanlış anlamaya oldukça açıktır. Çoğul okumalara açıktır. Kimse de, kendi aşırı yorumunun en geçerli olduğunu kanıtlayamaz. Tam da, post-modernlerin sevdiği türden bir muğlaklıktır bu.

Ancak, durun. Bir olaylar dizisi ortaya çıkıyor. Ortaya yepyeni bir kavram çıkartıyor:

‘Post-reification.’

Şeyselleşmenin, ‘nesneleşme’ ve ‘nesnelleşme’de olduğu gibi, nüanssal ayrımlara sahip birden çok anlamı var. Ancak, günümüz kullanımında marksist estetikçilerin burjuvazinin proleteryanın sırtına yüklediği bir yabancılaşma yükü olarak tanımlanmış.

Zaten sorun burada başlıyor:

Sevgili proleteryamız, ‘kitsch’ / banal / bayağı / popüler kültür ürünlerini, yalnızca burjuvazi kendisini sömürsün diye tüketmiyor. Düşünün ki bir zamanların TRT’sinde bu bayağı ürünlerden olan arabesk şarkıların çalınması yasaktı. Yani, elitler avamlara avamlık hakkı tanımıyordu.

Buna benzer bir durum da Almanya’da ortaya çıkmış:

“Berlin Bienali daha başlamadan sansasyona neden oldu. Nisan ayında yedincisi düzenlenecek Berlin Bienali’ne davet edilen Çek sanatçı Martin Zet’in projesi şimdiden merak uyandırıyor ve eleştirilere yol açıyor.

Martin Zet, Almanya’nın en çok satan tartışmalı ‘Almanya kendini yok ediyor’ adlı kitabın okuyucularına, kitaplarını başkent Berlin ve Almanya’nın başka kentlerinde belirlenen ‘toplama noktaları’na teslim etme çağrısında bulundu. Bienal başladığında toplanan kitaplardan bir enstalasyon oluşturacak olan Zet, Bienal bittikten sonra da bu kitapların geri dönüşümünü sağlayacak. Zet, Almanya merkez bankası eski yönetim kurulu üyesi Thilo Sarazzin’in yazdığı Müslüman karşıtı kitaptan en az 60 bin adet toplanmasını bekliyor.”

http://www.ntvmsnbc.com/id/25314762/

Pek sayın sanatçımız, bu kitapları geri dönüştürecekmiş. Yani, yakmanın daha kibarcası.

‘Reification’un bir anlamı daha var ki çok önemli:

‘Somutlama’ anlamına da geliyor. Böylelikle, soyutlamanın karşısavı oluyor.

Zaten sorunsal da tam da bu noktada:

Proleteryanın da, burjuvazinin de düşüncesel soyutlama kabiliyeti sıfırdır, hatta eksidir. Entellektüellerinin çoğununki bile öyledir.

Açmazın ‘somut x soyut düşünce’ karşıtlığında yattığını, marksist estetikçiler 100 yıldır açımlayamadılar, çünkü buna intikal edemediler.

Açımlayalım:

Soyut düşünce olmadan ya da ileri derecede soyutlama yetisi olmadan, 5.000 yıllık ‘dünya sistemi tarih’in haritasını 5-6 boyutlu olarak zihninizde toparlayamazsınız. Üstüne bir de dikmeler / çıkmalar alıp, tarihsel artı-değer vektörlerinin genel alan dağılımını da göremezsiniz. Bu paragrafı okuduğunda, çoğu okurun olacağı gibi, ‘hö?’ olursunuz.

Kulağı tersten göstererek de olsa, haberdeki kişi doğru savı dile getirmiş oluyor: Almanya kendini gerçekten yok ediyor. Çünkü multi-kulti toplama kampında bile bitirilemedi. Çünkü Türkler kolay kolay asimile olmazlar. Çünkü Türkler asimile olsalar bile, yasaklanmadıkça, hatta yasaklandıktan sonra bile, cumhurbaşkanlığı sarayı önünde mangal yaparlar. Hatta, bununla da yetinmezler, ülkelerindeki cumhuriyeti tarihe gömerler.

Tabii şunu da anımsamak gerek: Ta Hunlar zamanında, zaten Germen kabilelerin kanı karıştırılmıştı. Yoksa, siyah saçlı Germen nasıl olacak ki?

Şimdi, kim bunun neresine nasıl neden ne zaman hangi hakla müdahale edecek?

Karıştırılmasın:

Anti-hümanist benim, hümanist olan bunu alkışlayan veya yuhalayan kesimlerin ikisi de. Yani, çifte değilleme var: Hümanizm her durumda geçersiz. Üçüncünün olurluğunu da ben söylüyorum, her 2 birbirine karşıt hümanist kesim değil.

Tabii, bunu yine bir eleştirmen aşırı yorumla ortaya koyuyor, sanatçının kendisi değil.

2050 Türkiye Ekonomisi

2012-01-28T23:19:00.000-08:00

“Goldman Sachs’ın yeni verilerine göre, 2050’ye giden süreçte, ülkelerin ekonomik büyüklüklerine göre sıralaması büyük ölçüde değişiyor ve 2007’de dünyanın 18. en büyük ekonomisine sahip olan Türkiye 2050’de Japonya, Fransa ve Almanya gibi ülkeleri geride bırakarak, dünyanın 9. en büyük ekonomisi haline geliyor.

Türkiye’nin 5,9 trilyon doları aşan bir milli gelire sahip olacağı ve şimdi önünde olan pek çok ülkeyi geride bırakacağı görülüyor.”

http://www.milliyet.com.tr/Default.aspx?aType=YazarDetay&ArticleID=968994&AuthorID=77&Date=20.07.2008&ver=48

Osman Ulagay böyle alıntılamış ve yazmış.

Öyle mi bir bakalım:

Sayılar 2007 dolarına göre hesaplanmış.

Dolar son 30 yılda 1/5 oldu ya da o zamanki 1 dolar şimdi 5 dolara eşit. 42 yılı 45 yıl sayalım ve 5’in 1,5. üssünü alalım: 11 küsur çıkıyor.

Bu da 2007’nin 5,9 trilyon doları, 2050’nin 60 trilyon doları demek. Bu da Türkiye ekonomisinin şimdikinin 100 katı olması demek. Bu da, 42 yıl boyunca % 11-12 büyüme demek.

Önümüzdeki 42 yılda 3 kriz kesin: Su, global ısınma ve gıda. Türkiye’nin artık su ve gıda açığı var. Çevresel ısınma ise, şimdiki coğrafi bölgelerde yetiştirilen bazı ürünlerin o zaman yetiştirilememesi demek. Bu bir risk etkeni.

Türkiye 85 yıllık Cumhuriyet’te yılda ortalama % 6 büyüdü. Bunu epeyi krizle ve Osmanlı’nın bugünün parasıyla 30-90 milyar dolar arası eden borçlarını ödeyerek gerçekleştirdi. İnönü döneminde 10 yılda % 0 büyüdü, çünkü o borçların % 15’i, 1943 gibi bir yılda, savaşın göbeğinde ve kıtlıkta yapıldı (ikinci büyük ödemenin ise 1929 global kriz yılında ve % 10 olarak yapılması da ilginç).

Şu anda 470 milyar dolar borcumuz var. Bu da diğer bir risk etkeni.

Eğer neo-globalizm, yumurtlayan tavuğu kesmezse, sorun yok. Dünya’da 10.000 dolara otomobil ihraç edip, 100.000 dolara otomobil ithal eden ve satışlarının 2/3’ü yabancı araba olan bir ülke daha yok.

Ancak, Dünya’da nakit sıkıntısı başladı. Bir de kapitalizmin savaş ve global kriz gibi, garantili 2 negatif yönü var. Savaşları görüyoruz, 1929’u da görmüşler.

Bu koşullar altında yukarıdaki hesap, Nasreddin Hoca’nın ‘beleş parayı gördün, ondan gülüyorsun, değil mi?’ fıkrasına benzer.

TÜSİAD, 85 yılda ve 4. kuşakta montaj sanayisini aşamamış durumda.

Tabii, bir olasılık var:

Militarist ekonomi. (Bunu daha önceki metinlerimizde epeyi açımlamıştık.)

Askeri iktisat, 10 yıl sonra, yılda 100 milyar dolarlık bir ciroyu yakalayacak. (Krizler olsa bile böyle, çünkü OYAK’ın denetiminde olan paranın ne olduğunu kimse bilmiyor, sormak bile yasak, yani asker peşin parayla büyüyecek.)

Bu da savaş ihraç etmemiz demek. TSK bunu öğrendi. Kuzey Irak’ta uyguladı ve uyguluyor. Talabani ve Barzani bunu hak ediyor ama siviller, liderleri nedeniyle, mezbahalık koyun oluyor.

Fuller de, Attali de söyledi: Türkiye emperyalist olmazsa parçalanır.

Bir de şu gerçek var:

3 liberalizmin son 25 yılında 1’er çocuk daha az yapmış ve hiç ithal araba almamış olsaydık, o borç olmayacaktı.

Önümüzdeki 42 yıl boyunca bunu yaparsak, 1 trilyon dolar yatırım kazanmış oluruz.

Zaten daha önceleri de belirtmiştim: 3 darbe ve 3 liberalizm olmasaydı, şu anda 10. ekonomi olmuştuk çoktan.

50 yıl gecikme, 1950-1960 doğumlu bizlerin hiç yaşanmamış 80 yıllık yaşamları demek.

Kendi hesabıma bunu üstlendim. Bana işkence yapan devletin bütün olarak kalması yönünde irade kullanıyorum. Kapıkulu olduğumdan değil, öbür türlüsünde 1 milyar kişinin kanı akacak. Orman yangınını durdurmanın bir yolu, bazı ağaçları kesmektir. Onlar da biz olduk netekim.

Helal olsun demiyorum, haram olsun diyorum ama yine de oyumu değiştirmiyorum.

Kendine gel Türkiye, ayaklarının üstüne kalk artık, elalemin değneğiyle yürünmez.

Bir gelecekbilimci olarak, A’dan Z’ye tüm planları sergilemiş durumdayım. Tuvalet kağıdı olmak istemiyorsan, Avrupa’dan kaçan Musevi olacaksın ama sonra İsrail olup da, sana zulmedenlerle işbirliği yapıp, sana iyilik edenlere zulmetmeyeceksin. İşte o zaman Türkiye, senin 100 milyonluk bir mezarlık olman seçeneğini kullanırız. Cengiz Han’ın Yeryüzü’nden bir kalemde sildiği 50 devlet gibi olursun. Kur artık şu 2. Cumhuriyet’i ve 17. devleti. 1. Cumhuriyet kalmadı artık.

2023

2012-01-27T00:01:00.000-08:00

2023 yılı, Cumhuriyet’in kuruluşunun 100. yılı olacak.

1923-2013 arası 9 evreydi.

9 evre = 3 adam + 3 darbe + 3 liberalizm.

3 adam = Atatürk (1923-1938) + İnönü (1938-1950) + Bayar (1950-1960).

3 darbe = 1960 + 1971 + 1980.

3 liberalizm = 1983 (Özal) + 1993 (Çiller) + 2003 (Erdoğan).

Kabaca 10’ar yıllık 9 evre eder.

3 adam, 10’ar yıllık döngüleri zorlamış oldu.

3 darbe’nin 2.’si 1 yıl kaymayla 1970 yerine, 1971’de oldu.

3 darbenin dışında, asılan Talat Aydemir, 1997 3,5. post-modern darbesi gibi küsur sapmalar da var.

3 darbe ve 3 liberalizm, Türkiye aydınlarını ve proleteryasını tuş etmedi ama eli kulağında. İstenilen de buydu.

Önümüzde 2011 genel seçimi, (çok turlu olacağından dolayı) 2012 cumhurbaşkanlığı / devlet başkanlığı seçimleri, 2014 yerel seçimi var. Cumhuriyet’in 90. yılı olacak olan 2013, bunların tam da ortasında yer almış konumda.

Dünya’de neo-liberalizm ve neo-globalizm, 2007’den beridir tuş olmak üzere ama yenilen pehlivan misali güreşe doymuyor.

Bu koşullarda 2013-2023 için 4. liberalizm olur mu?

Olabilir.

2011 genel seçimi için; AKP, CHP, MHP, BDP parti dağılımı kesin görünüyor ki bu 2007’dekinin aşağı yukarı aynısı. Diğerlerinin % 10 barajını geçmesi çok zor ama bağımsızlarla TBMM’nin dağılımı çok değişebilir. Bunun dışında eski tas eski hamam olacak.

2010-2023 için, eski ve yeni liberalizm ne yapabilir?

Hiçbirşey.

3 liberalizm ne yaptı?

Hiçbirşey. Ya da olumsuz anlamda çok şey.

Özelleştirme ile sıfır makro devlet malı kaldı. Borsanın, reel ve finansal sektörün ağırlığı yabancı sermayeye geçti. Bir yıllık GSMH’yi aşan borcumuz var. Tüketici kredileri ve kredi kartı borçları toplamı da, epeyi insanın 1 yıllık maaşını geçmiş durumda.

Dünya Sistemi, aynı dönem için ‘iflasın öncesi aşama’ (kış mevsimi) dönemi öngörüyor. Yani, o çok güvenilen global sermaye birikimi çökmek üzere. Bunu global sermayenin kendisi de dilegetiriyor.

(Bu arada, Dünya Sistemi’nin öngördüğü ama açıkça adını koymadığı bir durum var: Uzun vadede geleceğe aktarılan reel ekonomik birikim pratikte sıfırdır. Bunun nedeni, azalan girdiler kuralı nedeniyle, global ortalama harcanabilir gelirin, bir bölü kare oranıyla azalmasının sözkonusu olmasıdır. Altın ve uranyum gibi dayanıklı ve değerli metaller dışında, en dayanıklı tüketim malının yaşam süresi 50 yıl. O nedenle, geleceğe aktarılan donanım değil, yalnızca yazılımdır, yani bilgi, yani informatik ve kognisyon. Bu dönemin bu yönü ise, ayrı bir metnin konusudur.)

Global konjonktürde Türkiye orta vadede; ne AB’nin, ne ABD’nin, ne Rusya’nın, ne de İslam ülkelerinin yanında kendine yer bulabilir. Çin’in yanında yer bulabilirdi ama geç kaldı.

Tek başına bir Türkiye uygulaması için, vizyon sahibi bir tek iktidar seçkini yok. Olsa da, uygulanması şu anki koşullar nedeniyle madden ve manen çok pahalı olacak bir seçim olurdu bu.

4. liberalizm olacak mı?

Büyük olasılık evet.

Türkiye gaz pedalına tuğla koymuş Alamancı gibi, tam gaz duvara doğru yol alıyor: 2010-2023 arası, 4 makro-global krizin (kıtlık, susuzluk, enerjisizlik, çevre) 1 veya 2’sinin ilk ve sonraki aşamalarının duvarlarıyla dolu.

Askeri darbelerden nasıl kaçınabilirdiysek ama kaçınmadıysak, liberalizmlerden nasıl kaçınabilirdiysek ve kaçınmadıysak, bu duvarlardan kaçınabiliriz ama kaçınmayacağız ve bunu çok pahalı ödeyeceğiz.

Parçalanmaktan söz etmiyorum. Yaşamda, ölümden beter zulümler vardır. Türkiye, 1999 depreminde gözlendiği üzere, eksi ahlaklı bir toplumla dolu durumda. Devlet otoritesi ise, bu sıralar sizlere ömür. Ortalık başıbozuklara kalıyor. Herkes mafya oluyor, kendi mahallesinde, kendi ailesinde.

Bu durumu ne temizler?

Hep olduğunca; kan, ter ve gözyaşı.

Gerçeğin çölüne hoşgeldiniz.

2023’e ne kalıyor?

Belki, 2013-2023 arasında bir restorasyon dönemi. O da belki.

Dipnot: 2. Cumhuriyetçiler, bu gidişata boşuna sevinmesin. 1. Cumhuriyet 1960’ta (aslında 1938’de) bitti ama 50 yıldır ortada hala 2. Cumhuriyet yok. Kursalardı, çoktan kurarlardı.

2013 Ne Demektir?

2012-01-25T23:00:00.001-08:00

2023’e 10 yıl var demektir.

Yani, 100. yılda 2. cumhuriyet’i kurmaya hepi topu 10 yıl kalmış demektir.

1 veya 2 genel seçim demektir.

1 veya yere seçim daha demektir.

3 adam + 3 darbe + 3 liberalizm = 90 yılın sonu demektir.

Nasıl ki AP’nin / DYP’nin, ANAP’ın sonu geldiyse, AKP’nin sonu demektir.

Belki 4. liberalizm demektir.

Belki Fetret-Terör-Fermentasyon dönemi demektir.

Belki sosyal demokrasi başlangıcı demektir. 30’dan çok bağımsız milletvekili olabilir demektir.

AB üyeliği demek değildir.

ABD ile en azından küçük ve ciddi bir askeri çatışma yaşamışız demektir.

ŞİÖ demek değildir.

NEK'ler ve Wikipedia

2012-01-24T23:27:00.000-08:00

NEK, novum-epsilon-kristal düşünce demektir. Genelde 1 paragraf ile dilegetirilen, yeni, farklı, küçücük ve saydam düşünce parçacıklarıdır.

NEK, 2004’te basıma girdiğinde 500 parça içeriyordu, şimdilerde 1.000’i geçtiler.

Bunlardan bir bölümü doğrulandı, bir bölümü yanlışlandı. Yanlışlananların bir bölümün yanlışlanmasını, tümüyle dilsel sorun olarak kabul ediyorum.

Örnek, yıllarca Einstein’ın ünlü denkleminin yanlış dilegetirildiğini ve o nedenle, o koyutlarla geçersiz olduğunu önesürdüm. Herkes bana güldü. Ondan sonra, 2011’de CERN deneyinde, bunun ilk ipuçları ortaya çıktı. Ancak daha da önemli olan bir biçimde, benim de fizik hocalığımı yapmış ola, Ömür Akyüz’ün, denklemin farklı biçimde yazılışını belirttiği bir makalesini, 2010 tarihli bir bilimsel dergide yayınlanmış olarak Aralık 2011’de gördüm. Tüm bunları hala kabul etmeyen çok kişi var. O nedenle, ben de yanlış yapabilmeyi göze alıyorum.

NEK’leri farklı biçimde, çözülmemiş problemler listesi olarak Wikipedia da listeliyor:

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_unsolved_problems

Ancak, onlarla aramızda notasyon farkı var. Onlar alıntısız bir problem yayınlamazlar. Alıntılı problemi de, resmi bilim söyleminin tanımladığı içimde yayınlarlar. Örneğin, dilbilimin çözümlenmemiş sorunları arasında, sözcüğün evrensel bir tanımı olup olmadığını listelenmiş.

Ben soruyu bu biçimde tanımlamam, çünkü Çince türü hece-dillerde zihinlerin farklı düşündüğü, canlı beyin taramasında ortaya çıkarılmış. Bu da, Wikipedia’dan bir bilgi.

Benim yaptığım şudur:

Sorulmamış sorular sormak. Sorulmuş soruları sorulmamış biçimde yeniden sormak.

Yani:

Sözcük sözcüğünün farklı dillerdeki tanımları nelerdir?

O zaman, soruma birden çok yanıt alabilirim.

Yıllar yılı takıldığım açmazlardan biri de, Darwin paradigmatik duvarıdır: Sağ kalmanın evrimsel bir başarı olmadığını, çünkü yeni türlerin evriminin eski türlerin belli nedenlerle toptan ve büyük oranda ortadan kalkmasıyla ortaya çıktığını herkes bilir ama susar.

Bir de, bazı NEK’lerim var ki evlere şenlik, 10 üzeri 38 yıllığına geçerli olabilir:

Örneğin, protonun yarılanma ömrü ne olursa olsun, 13,7 milyar yılda bunun muhakkak belli bir oranının gerçekleşmiş ve bunun da evrende iz bırakmış olması gerektiği.

Örneğin, Omega’nın yerel ölçeklerdeki farklılığının o yerel evrenin çökmesine veya yırtılmasına neden olabileceği ve tüm evrenin toptan evrensel bir gidişi olmadığı.

Tabii bir de daha önce yayınladığım boyut fermuarı ki yine 2011 Aralık’ta onun da fantazi bilimsel düşünceler arasında katıldığını öğrendim.

Gelelim Wikipedia’ya:

Wikipedia tarihte görülmeyen bir eğitim / bilgibilim atağı greçekleştirdi. Bilinmesi zorunlu olan İngilizce’yi bilen birinin, çok değil 5 yıl içinde, 1.000 bilimsel alanda, fizikte Einstein’ı olduğu gibi geçecek kadar bilgi edinebilecek bir kaynak durumuna getirdiler.

Ben uzman değil, disiplinlerarasıcıyım. O nedenle, 45 yılda kitaplardan öğrenemediğimi, Wikipedia’dan 4,5 yılda öğrendim.

Yani, Wikipedia da bana epeyi NEK yazdırdı ve bu metin de onlardan biri.

Ancak, global kültürde bilimin modası geçti. Bir AFL mezunu olarak meftunu olduğum bilim aşkının yeni kuşaklarda olmadığını görüyorum. İhtiyarlar da, ‘bilimsel yayınla beleş puan nasıl alınır’ın peşinde.

Oysa Wikipedia bir ilk örnek ve tüm ilk örnekler gibi epeyi hata içeriyor. (Kastettiğim, ‘Encyclopedia Britannica’ düzeyinde hata yapması değil, bilim yolunda sonuna kadar gidemeyecek olması ki bunun için en iyi örnek, global matbu bilim dergisi ‘Scientific American’ın 1990’larda başaşağı gidişidir.)

İnternetin 1.000 yıl kadar kesintisiz bir süreklilik taşıyabileceğini sanmıyorum. Üretilen gürültü bilgi ile tüm bilgilerin saklanması imkansızlaşıyor ve silinecek olan bilgilerin arasında yaşamcıl olanlar da istatiksel olarak var. Düşünün ki dünyanın çevresinin ölçümü hesaplandıktan sonra, 1.500 yıldan fazla bir süre unutuldu ve dünyanın çevresinin dolaşılması ile yeniden bilgi durumuna yükseltgendi.

Bugün nasıl ki Latince bilen bilimci çok azsa, gelecekte de İngilizce bilim dili olmaktan çıkacak ve olduğu gibi saklanan bilgiler de işlevsizleşecek.

5.000 yıllık ‘dünya sistemi tarih’ten öğrendiğim biçimde, tek ilacı var bu durumun: Bilgileri parçalara bölüp, birbirinden uzağa, toplu bilisizliğe şırıngalamak. Bu, saldırıya uğrayan devasa bir kütüphaneyi, onlarca küçük parçaya bölerek, farklı yerlere dağıtmak gibi bir edim.

30-40 yıl daha yaşarım. Bilimin artık sıfırlandığı dönemleri de görürüm. Hatta ucundan kıyısında İngilizce’nin de devreden çıkmasını izlerim. Yine de, NEK’lerimin ve Wikipedia hazinesinin birilerinde bölük pörçük yaşayacağına eminim.

Gerisi, gelecekbilim hesaplarıma göre, 500-1.000 yıl sonra belli olur: Az sonra değil, çok sonra.

Başka, Diğer ve Öteki

2012-01-22T23:39:00.001-08:00

Bunlar, Türkçe’de eşanlamlı olabilen sözcüklerdir.

Diğer ve öteki, ikisi de başka başka kişilerce kullanılarak, toplumbilim ve zihinbilim terimi durumuna dönüştürülmüştür.

Ancak başka, hem az kullanılmıştır, hem de ötekilerle eşanlamlı olmaktan başka bir anlamı da vardır.

Başka başkadır ama diğer ve öteki, benle aynı (şey) olabilir veya benin yerine konabilir.

İşte o başkadaki başka olarak, bize varlıktan başka bir şey gerek.

Düşünde her kavramın üzerine tüneyen bir baron vardır. ‘Başka’ terimi de Lavinas’a kalmış ve mal olmuş.

Ancak bir sözü var ki başka bir söz isteyen, o da şu:

‘İnsanlar kendini evinde hissetmek için felsefe yapar.’

Hayır. İnsanlar evi terketmek için felsefe yapar.

Ev bağlanmaktır. Başka yere ayrılırsın, koparsın, sıçrarsın. İlki statik, sonraki dinamiktir. İlki pozisyon, ikincisi negasyondur.

Negasyonlu olmayan felsefe, felsefe değildir.

Gelelim diğer sözüne:

‘Çıplak yüz karşısındakini de soyar.’

Yine hayır.

Zamanın İsrail başbakanı Golda Meir’in ifade ettiği üzere Yahudiler, o ülkede Musevilik değil, fahişelik de yapmıştır.

Artı, Levi’nin yazdığı üzere Yahudi, Yahudi’nin kurdudur.

Bu durumda o söz şöyle söylenebilir (Kafka’esk biçimde):

Çıplak derilinin derisini bir daha soyarlar, hem de başkaları değil, bizimkiler.

Ancak, Musevi’yi toplama kampına koy, yine de hakkını ver:

Evet: Bize varlıktan başka şeyler de gerek. Yokluk, hiçlik, eksi varlık, sanal varlık, henüz adı konulmamış olan, her ne ise o...

Bunu neden önesürüyorum?:

Çünkü düşünen bir beynin var olduğunu hiç görmedim, kayıtlarda da yok.

Örnek mi?

Buto’cular.

Örnek mi?

Fassbinder.

Örnek mi?

Bosch.

Tao’ist yorumla söyleyelim:

Var olan yol, yol değildir.

TC, BOP ve Ortadoğu

2012-01-21T09:23:00.001-08:00

Son haftalarda olanlar, BOP içinde olagelmesi planlanan durumlardı.

Ancak bir gelecekbilimci olarak her zaman şunu vurguluyoruz:

Gerçekten uzman olmayan kişilerin, belli ülkeler hakkında, ansiklopediye baksa yapmayacağı hataları yaparak hazırladığı gelecekbilim planlarını, cidid ciddi uygulamaya çabalamak; dünya devi kalmak isteyen bir ülkeye hiç mi hiç uymuyor.

ABD ne istiyor?

Önümüzdeki 50 yıl içinde zaten bitecek olan petrol kaynaklarını son demlerinde hegemonyasında tutmak.

ABD neyi bilmiyor?

Sudan ikiye bölündü. Şimdi bu, ABD’nin mi işine yaradı, Çin’in mi?

Mısır’da olanlar ve olacaklar, gerçekten ABD’nin işine mi yarıyor?

İsrail gözden çıkarıldığı fikrine kapılırsa, ABD’den değil, Fransa’dan aldığı nükleer silahları kullanmaz mı? O silahlar kullanılırsa, ortalıkta herhangi bir petrol-Ortadoğu bölgesi falan kalır mı?

Krallıkla yönetilen ve global petrolün en az % 40’ına sahip ülkelerin başındakiler, son olanlardan dolayı ABD’ye düşman mı, dost mu oldu?

Demokrasi denilen şey, sol partinin olmadığı iki partili başkanlık sistemi gibi, abuk sabuk bir ucubeliğe mi indirgenebiliyor?

ABD’nin bilmediği bu: Tarihten ders almak.

Türkiye’ye gelince:

Bu hengameden yeni Osmanlı bir düzenini nasıl çıkartabileceğini sanıyor?

AKP, taşıma suyla atlattığı 2008 krizini, 2023’e kadar nasıl erteleyebilecek? (Hesapça Erdoğan, 2022’ye kadar başkan olmak hevesinde ya.) Bu hengameden liderlik payını kendine nasıl alacak? Mısır’daki olayların onda biri Türkiye’de olunca, devletin kolluk kuvvetlerine nasıl davrandırıldığı ortada.

O nedenle ABD ve onun planına uyan AB, feci hesap hesap hatası yapmış duruma düşmüş oldu. Bu değişim rüzgarları, demokrasi değil, şeriat getirir. Daha çok şeriat, nereye varacağı belli olmayan ters reaksiyonlar zinciri demektir. Epey kan döküleceğine göre, gelecek olan istikrarsızlık, tüketim ekonomisinin en son isteyeceği şeydir. Can derdindeki insanlara mal satamazsınız.

O nedenle çıkarsamamız şu:

ABD, ‘tavşana kaç, tazıya tut’ durumuna düşecek. Yeni adamlar gelecek. Eski adamlar dönecek. (Hani, bizim cumbabamız Demirel’in ‘dön baba dönelim’ durumu.) Hiçbiryere varılamayacak.

Kıssadan hisse:

Bu bizim ne işimize yaradı?

O kadar kargaşanın ortasında ülkemiz, güllük gülistanlık görünecek. Yatırımcılar bir süre daha Türkiye’de kalacak.

Anck, kesin görünen şu: Global ekonomik düzen kırıldı ve tektonik plakalarının hangi yön gideceğini, o tektonik plakalardakiler bile bilmiyor.

1 milyarlık bir bölgeye kaos geldi, belki 50 yıllığına. Gelecekbilim açısından söylemiştik: Küpler devriliyor, gelecekbilimci gümbürtüyü seyrediyor.

(3-4 Şubat 2011)

Erken Devrim 2011

2012-01-20T00:10:00.000-08:00

Bazı devrimler erken olur.

Bazı devrimler geç olur.

Bazı devrimler hem geç, hem erken olur.

Rusya 1917 ve Çin 1949 Devrimi, Marx’ın tanımlarına göre, erken (zamansız) ve yersiz / yeri uygun değil idi. Marx’a göre, ya Almanya’da, ya da ABD’de devrim olacaktı. Kesin zaman vermemişti.

Atatürk 1923’te Cuhuriyet’i kurduğunda bu, epeyi TBMM mensubu tarafından bile erken kabul edildi. Görünen o ki Türkiye için cumhuriyet, 2011’de bile hala erken gelmiş bir yönetim biçimi. Demokrasiye gelene kadar 1 yüzyıl daha geçer herhalde.

Devrimlerin zamanlaması kesinkes belirtilemez. Çünkü devrim kestirimi, bir gelecekbilim hesabıdır ve hiçbir gelecekbilim hesabı, büyük zaman ve mekan aralıklarının büyük sayılar kuramına limit alması dışında, birebir işlemez.

Şerh: Bugün her 2 makro karşısav kümesinden ideologların da kabul ettiği Dünya Sistemi, % 50-60 arasında belirgin bir modeldir. % 100 belirgin olması, bir 5.000 yıl daha alır ve ana panorama bu süre içinde pekala epeyi değişebilir, çünkü ve bu ikinci 5.000 yıl için tarihe tarihdışı ve insandışı etkenler dahil edildi, yine ironik olarak hümanist insanlar tarafından...

21. Yüzyıl’da en az 1 global devrim olacağı, % 50’den yüksek olasılık taşıyor. Çünkü zaten 4 makro global kriz kapıda ve krizler devrimleri tetikler: 2 dünya devrimi, ardarda 2 dünya savaşı ertesinde olmuştu.

Şu anda olagiden savaşım, bitmekte olan petrolün yeniden dağılımı savaşı.

Birinci Dünya / G-8 ülkeleri, zaten hızla fosil-dışı yakıt kaynaklarına yöneldi. Fransa’nın elektrik tüketimi, bugün neredeyse % 50 oranda nükleer reaktörlerden sağlanıyor, bunu pekala % 100 yapabilirler. Keza, Almanya ve İngiltere de öyle.

Dolayısıyla bu petrol savaşı, ABD’nin tek hegemon olma saplantısının ürünü olmaya dönüşmekte.

BOP da bu saplantının ürünü bir projeydi ama tüm bu modellemelerin bağlangıcı olan Askeri Strateji 2000, bugünün koşullarından tümüyle farklı olan 1980 global panoramasına göre tasarlandı.

Örneğin, askersiz savaş projesi savaşı kazanamadı. Çünkü insanlar, kendi ülkelerinde toprağın içinde de savaşabiliyor ve artık silahsız savaş icat edildi.

Gelelim İslam dünyası devrimciklerine:

Erken oldukları kesin. Taşıma suyla oldukları kesin. Kültürel geri beslemesi olmadığı kesin. ABD’nin yangına benzin döktüğü kesin.

Başarılırsa daha büyük kayıplar olma olasılığı, başarılamayınca olacak kayıplardan daha küçük kalabilir.

Tam, ‘1 deli kuyuya taş atmış, 40 akıllı çıkaramamış’ durumu oldu: O deli de, malumunuz ABD.

ABD, başarısız devrimi tabii ki isteyecek. ABD nasıl ki İç Savaş’ında Güney’e serbest bıraktırdığı eski köleleri pamuk tarlalarında ve fabrikalarda daha düşük maliyetle çalıştırabildiyse, şimdi de demokrasimsi rejimlerdeki İslam / Arap ülkelerinin petrol maliyeti, bu devrimler ertesinde daha da düşebilir.

Şu ekonomik hesap akılda olsun:

Dünya’nın tüm petrol devi ülkelerin ekonomik büyüklüğü toplamı 1 Almanya etmiyor henüz. Çünkü çokülkeli şirketler (ÇÜŞ), çok petrole sahip ülkelerden daha çok kazanıyor. Örneğin, İran’ın tek bir rafinerisi bile yok.

Erken ve başarısız bir devrimin iyi yanı, devrimciler nasıl olsa öleceği için, kazanılabilir bir savaşta pek yeğlenmeyen manevraların ölümüne yeğlenebilmesidir: Gelmekte olan Libya iç savaşı, böylesi bir tarihsel atelye oluşturabilecek.

Bir gelecekbilimci olarak kendi hesabıma, ne kendi hesaplarımın, ne de hegemonların hesaplarının, yakın gelecekte tam olarak tutmayacağı kanısındayım. Çünkü yumurtayla çekiç kırılmaya kalkıldı ve yumurta kırılmayıp, o aldığı kinetik enerjiyi tarihe gerisin geri şırıngaladı. Yani olaylar, tam bir patolojik deneye dönüşüyor.

Eğer, Polyanna’cılık oynarsak, gelmiş olan Orta Çağ’ı kesinleştirme pahasına, düşman destekli devrimle ‘demokrasi gerdeğine girilip girilemeyeceği’nin deneyini yaptığımızı ve bu deneyden epeyi şey öğreneceğimizi düşünebilirz.

Sonuç: 2029 devrimi öne alındı. Böylelikle başarısızlığı da öne alındı. Fire çok olacak. Kaos daha da artacak. Sıçramalar olasılığı kuramda artıyor, pratikte azalıyor.

En iyi haber sonda: Bu hengame, ergeç ABD’nin başına devrilecek. ABD şunu unuttu: İkiz Kuleler, henüz Suudi Arabistan ABD düşmanı olmadan önce, El Kaide dost iken, Çakal Carlos danışmanlığında yıkıldı. Usame bin Ladin ise tarihsel bir kahraman yapıldı. Kaos yolunu yürüyecek en az 1 milyar kişi daha arkada bekliyor (bunlar kaybedecek zinciri bile olmayan 2,5-3 milyarın 1 milyarı).

Artı: Artık ABD ve AB, dost / müttefik değil.

Yani: Gelecek biziz, ölüm biziz, devrim biziz. Sizi de bekleriz.

Fotoğraf, Resim ve Çizgiroman

2012-01-19T03:38:00.000-08:00

Bu 3’ü benim için tümleşik bir sanat dalıdır. Başka alt-dalları da kapsar. Görsel dalın / duyu-dilin tamamını kapsamaz. Son 2 önermenin açımlanmaları ayrı 2 (veya daha çok) metnin konusudur. Pas geçiyoruz

Fotoğrafa resim denmesine karşı çıkanlar çok var.

Çizgiromanı sanat alt-dalı bile saymayanlar var. İlginçtir ama (bant karikatür veya seri macera olarak) çizgiroman, benim için okumayazma öğrenmeden önce de bir sanattı. O zamanlar, konuşma balonlarındaki noktalama imlerini sayardım. (5 yaşımı bitirmenin hemen sonrasını kastediyorum.)

Ancak yukarıda söylediğim tümleşiklik başka bir konu:

Bir: Çizgiroman, çizgifilm, film, bilgisayar oyunu demosu tümleşikliği gibi, yeni bir sanatlar ve sanatdışılıklar tümleşiklikleri demek açısından bir açılım var.

İki: Resim-sinema, çizgiroman-resim, fotoğraf-resim ayrımlarını sürekli olarak bir yelpazeye / spektruma tümleme olarak bir açılım var.

Elimde olsa, bunu ‘Spartacus’ için yapardım ama ‘300’ daha iyi bir örnek gibi ama ‘Spartacus’ten de örnek vereceğim..

Öncelikle, orada yapılmamış olanı, daha doğrusu yapılıp çerçevelenmemiş olanı belirteyim:

Filmin başındaki kahin kadın planı, 4 boyutlu bir anlatıyı 2 boyuta izdüşürebilen ender örneklerden biri. Onu, ‘stop-motion’ ile çizgiromana birebir aktarmak zihnen mümkün, kalemi güçlü olan için fiziken de mümkün.

Devam:

Resim 1, çizgiroman-resim geçişiminde.

Resim 2, fotoğraf-çizgiroman geçişiminde.

Resim 3, resim-fotoğraf geçişiminde.

Peki, bunları sağlayan analitik öğeler neler?

Öncelikle grenleşmeyle oynama. Sonra, kadraj içine fırça darbesi izi efekti vermek de bir yol.

Asıl vurgulanacak nokta şu: Renklilik-siyahbeyazlık öğesini, ‘Sin City’ filmi de dahil olmak üzere, görsel sanatlarda bambaşka yataklara taşımak mümkün oldu. Arada öyle karışımlar yakalandı ki motor-moment, emosyon-moment, epistem-moment olarak çok özel, yeni ve henüz biricik ansamlar kaydedildi.

‘300’ü seyredeli 5 yıl oldu. Bu sürede onun yaptığını yeniden yapabilene değil, yanına yaklaşana, Uzakdoğu Asya aksiyon filmlerinde bile raslayamadım ki onların önemli bir bölümü animedir, artı mangalardan filme çekilmiştir. Onlar daha grafik kalıyor. (Kastettiğim, Yanki tipi yetişkin grafik-roman başlığı değil.)

Resim 4’te ‘Spartacus’ bunu en mükemmel biçimde beceriyor. Resim tarihinde bu denli canlılığı bir tek bir kadın ressam (Artemisia Gentileschi) sağlamış ki o da gençliğinde tecavüze uğramış. Resmettiği de tahmin edilebileceği gibi, (yine) bir erkeğin doğranması ki ona tecavüz eden adamın yüzünü anıştırdığı rivayet edilir. (Resim 5)

Buna sinemasal olarak en yakın duran moment, ‘Ölüm Oyunu 1-2’. Orada da anlamalar (momentlemeler) var ama onlar tümüyle yeni bir çekim tekniği ve kesinlikle sinema alanı içinde kalıyor.

Peki bu, bize ne sağlayacak?

En geniş anlamıyla, görsel duyu-dili kullanan tümleşik sanat dalının tüm olanaklarını haritalayacağız. Önyargılara takılıp kalmayacağız. Örneğin, sinema henüz tam olarak birden çok sanatsal formda (10. veya 11. dal olarak) tezahür etmedi ama bunun ipuçlarını verdi ve o bir 5 duyu-dili birden kullanan henüz tek sanat dalı durumunda. İşte o ‘yeni görsel sanat dalı’ da böylesi bir tümleşiklik taşıyacak. (Bu holografik fotoğraftan tümüyle ayrı bir yönde gelişecek.) Burada örneklediklerimiz, bir hiper-epistemoloji / meta-epistemoloji alanı için önbilgiler yaratıyor. Kastettiğimiz, fotoğrafın 3-4 paradigmatik kritik eşik sonrası. Şimdilik, 1-2,5 adım birden yaratmaya çabalıyoruz ama bunu tamamlayamayacağız. (Çizgiroman formatının duvar halılarında ve dini konularda ilk olarak ortaya çıktığını, sanat tarihi açısından anımsatmış olalım. O nedenle, geleceğin epistemolojisi olacak alanların, şimdilik sanat alanında kalmasını kimse yadırgamasın.)

Kültürolojik anlamıyla da, neden bunun şimdi ve burada başarıldığını açımlayacağız ki en önemli sorunsalımız bu:

Bir ‘son bakışta aşk’, bir ‘son tükenişte son parıltı’ türünden, devasa bir tarihsel çöküş döneminin başındaki en son parıltıyı görüyoruz. Bu sanat dalları ve alt-dalları, yüzyıllar boyu sürecek biçimde, eski parçalarına ve yeni parçalarına yeniden ayrılacak.

Sanatın faşizminin ve engizisyonunun görkemi de böyle bir şey işte:

Goya resimleri gibi ki Goya’da da çizgiroman, resim ve fotoğraf tümleşikliğinin ipuçları vardır. O da doğranmış insan bedenleri grafiklemiş ve resmetmiştir ve onların hepsini de doğrudan gözlemiştir. (Resim 6)

Evet, çok yakın gelecekteki yeni insan mezbahamızın skeçlerini (resimdeki anlamıyla), taslaklarını, karalamalarını, desenlerini görüyoruz.

Arenaya hoşgeldiniz.

3 Yılda 1 Milyon Robot

2012-01-19T01:33:00.001-08:00

Apple tedarikçisi Foxconn önümüzdeki 3 yılda (2012-2014) 1 milyon robot istihdam edecek.

http://articles.businessinsider.com/2011-08-01/tech/30009853_1_foxconn-iphone-robots

Bir espri de var:

Haber 5 aylık. Zaman gazetesi bunu yeni yayına almış. İngilizce özgün metni arayınca, ben de şaşırdım.

Gelelim robotlara:

Bu büyük bir miktar.

Dünya toplam robot sayısı 8 milyon civarında ve bunların çoğu sanayi robotu değil.

Bu açıdan robotizasyon devriminde atılmış çok büyük bir adımdan söz ediyoruz.

Bu arada şirketin mazereti şu:

Robotlar intihar etmiyormuş.

Bunun da anlamı şu:

Uzakdoğu Asya’da çalışma koşulları o denli berbat ki olay toplama kampı boyutunu aşıp, çalışmak insanı mezara doğru özgürleştiriyor.

Sounçta bu robotlaştırma süreci çoktan ilerlemiş durumda şu an.

Benzer 1-2 adım daha atılınca, robotlaşmanın son 10 yılda karşısına çıkan engeller bir ölçüde yıkılmış olacak.

Robotlaşmanın insanları işsiz bıraktığı tartışmasına girmiyoruz. İlk makinalar da öyle olmuştu. onu anımsatalım, yeter. Ayrıca, asla ve kata tekno-liberal değiliz, belirtmiş olalım.

Geriye ne kalıyor?:

Tavşan hızıyla üreyen Uzakdoğu Asya halkları.

Hiç üremeyen G-8 ülkeleri halkları.

Sonuç?:

Elbette, yeni bir genetik ve kültürel melezlenmeler silsilesi.

Artı:

İkinci Sanayileşme’nin kalıcılaşması.

2011 İçin

2012-01-17T23:08:00.001-08:00

İnsan yaşlandıkça gelecekten pek bir şeyler ummamaya başlıyor. Türkiye gibi bir yerde, yeninin eskiden kötü olmasına alışa alışa, Pavlov’un köpeği gibi olunuyor: Her yılbaşında tüylerimiz diken diken oluyor.

2011 seçim yılı. 2012 de seçim yılı. 2013, gelecekbilim hesabıyla, Türkiye için ekonomik kriz yılı. Teğet geçirtilmiş gibi yapılan, 2008 ve aslında olağan yılı olan 2015 krizi, erkene alınmış duble kazıklı yol olarak, bizlerin münasip bir yerine girecek.

Türkiye’de yaşlanmanın tuhaf bir yönü de var: Toplumsal sorunlar sana pek dokunmamaya başlıyor. (Bu durum, bizden zengin ve bizden fakir başka ülkelerde nasıl bilmiyorum.) Asıl yük gençlerin omuzuna biniyor.

Bu durumda bakıyorsun:

ABD bastı 1 trilyon dolar, AB bastı 1 trilyon dolar (666 milyar avro); bunların % 5-10’u Türkiye’ye çook sıcak para olarak girecek. 2 seçim salvosu ile bizimkiler, yok yakacaktı, yok yiyecekti, yok seçim gecesi nakit yardımlarıydı derken, en az 10 milyar dolar basacak.

Sonra mı?

Sonra, deniz ve para bitecek.

Ne zaman mı?

En geç 2013 Haziran’da.

2,5 buçuk yıl sonrası için üzülmek istemeyebilirsiniz veya 2,5 yıl sonraki kriz için şimdiden önlem almaya çabalayabilirsiniz.

Ben, ikincisini yeğlerim.

36 içkili yılbaşından sonra, 1 yılbaşına ilk defa içmeden girdim. 2011’in alkolsüz bir yıl olacağını sanıyorum ama başka o kadar çok sağlık sorunum çıktı ki içkiye geri dönmeyi bile düşünmeye başladım.

Benim durumumla, Türkiye’nin durumu benzeşiyor: Hasta gidici, elden gelen sonu birazcık daha uzatabilmek.

Ne öleceğime üzülüyorum, ne de Türkiye’nin yok olacağına üzülüyorum.

Öğrenilmiş çaresizliğin tevekkülü: 2011 bu işte...

Sanal Bir Fotoğraf Sergisi

2012-01-17T11:37:00.001-08:00

Acaiplikte üzerime olmadığı için, sergiye gitmem de acaip bir biçimde başladı. 16 Ocak günü Kasımpaşa’dan yayan yola koyuldum.Yolda aklıma, müzelerin ve galerilerin pazartesi günleri kapalı olabileceği geldi. Aklıma gelen başıma geldi. Hüsranla yine yayan geriye döndüm.

Ertesi günü yine yayan yola koyuldum. Galeriye vardım.

Bu arada, memleketimin kentlerine kağ yağmakta ve ortalık Kerbela’ya dönmekte idi. Kardan çok, kaya tuzu patinajı yaptım. Bankalar Caddesi, bazı yerlerde 3 sıra araba ile dolu idi.

Behzat Ç.’nin koruma görevlileri için söylediğinin geçerli olduğunu düşündürtebilecek bir biçimde, tuhaf bir yol tarifi ile içeri girdim.

İlk genel izlenimim şu oldu: Hani, küçücük bir hediyeyi kat kat kağıtlara sararlar da, kocaman bir paket olur ya, bina öyle bir yer işte.

Merdivenlerin en ve boy ayarı yok, ya da bizim yaşadığımız zamanların tasarımı değil. Öyle, çünkü bina yüzyıl öncesinden kalma. Yürüme biçiminizi değiştirtiyor ya da tökezliyorsunuz.

Tuhaf olan şu: Bina içinde yazılı veya görsel hiçbir yönerge yok. Merdivenlerin lokasyonu da standart değil. Yani, bir felaket durumunda, orada çalışanlar bile dışarı çıkana kadar, bina çöker.

Sürreel lavabo muhteşemdi: Giriş katında, dipte sağdaki erkek tuvaletinde. Tarif etmeyeyim, tadı kaçar.

Neyse, danışmayı buldum. Onlar da beni, serginin olduğu 3. kata yönlendirdiler. Metrolarda olduğu türden, önden binilip, arkadan inilen bir asansörle yukarı çıktım. Yine, yönerge yoktu. Önümdeki kapı açılmayınca, çevremde dönenmem gerekti.

Kare ‘U’ biçimi, 3 çeperli, 30 metrelik bir tur atıp, salona girdim.

Serginin tasarımı:

3 ekran var. 1’i dışarı ses veriyor, 2’si kulaklıklı. 1.’si kulaklık taksan bile, diğer ikisinden duyulacak denli güçlü olarak yayında. Yayınlar döngülü ve baş-son açıklaması yok.

‘Açık arşiv’ ile ne düşünülmüş bilmiyorum ama negatiflerin kutularının özgünlerinin oraya konması da, kopyaların oraya konması da anlamsız / sakil kalmış.

Tabii, ortada negatif yok. Yine, labirentperver birinin tasarımı olan bir biçimde, bir karanlık odaya girip, 40x10 = 400 gibi bir görüntü dizisini 10-10 birarada izliyorsunuz. Şekil yapmışlar, gruplamışlar ama yine yazı yok.

Bundan sonrası küçük bir skeç:

2 ekranlı salonun arasındaki salonda 3 sandalye ve 3 ekran var. Bilgisayarlarda, fotorafları pozitif olarak izleyebiliyorsunuz.

Önce, 2 yanımda 2 kişi vardı. Biri sağıma, diğerinin yanına geçti. 1’i babasının, dayısının ve annesinin fotoğrafını buldu. Üstelik, fotoğraflar etiketlenmişt, yani biri onlara doğru ad iliştirmişti.

55-60 yaşında oldukları için, konuyu anlamaları mümkün olmadı. Elimden geldiğince, kendi anladığım bilgileri onlara aktardım.

Bu arada vazifeşinas bir görevli gelip, biraz açıklamada bulundu.

Yine bu arada, bir çift geldi. Diğer 2 kişiye açıklamalarımı dinlerken, bana bazı sorular sordular.

Sonuçta, kısa ve güzel sohbet oldu.

Ancak sorun şu:

Kimse orada kendi kendine yol bulamaz. Özellikle de, bu fotoğraflara meraklı olabilecek, nostaljifilik ama teknofobik 50 yaş üstü kuşağı.

Tüm bunlar sunumla ilgili kişi olan ve geçmişte hocam da olmuş olan Vasıf Kortun’a ait olan bu tasarımmlar, ona epeyi eksi puan yazdırdı. Bu arada müzecilk lisansüstümü okurken, bunları da mı düşünemeyecek eksiklikte mi olunabileceğini düşündüğümden daha eksikçe, bilgisizdi sergiyi gezenler. Özellikle, karanlık odada duran 2 genç çift, sergiden hiçbirşey anlamadan sıkılıp gittiler.

Gelelim içeriğe:

10 üzerinden 11.

Eskiden yılda 100 sergi gezerdim. Yeni moda, gecikmiş post-modernist, şeyselleşmiş yığmaları görmekten gına geldiği için, yılda 10 sergiye düştüm. Ancak son 25 yılda, epistemolojik, kognitif, informatik açıdan bu denli yoğun birikimli bir sergiyi görmedim.

Neden böyle?

Çünkü orada sıradan insanlar var. Hani, Benjamin’in marksist-sosyalist estetiğe kattığı, gündelik yaşamın kültürolojisi olarak proleter-popüler-banal kültürün doğrudan ürünleri.

Sergiden önümüzdeki 100 yıl içinde, 1.000 kitap çıkarılabilir. Kastettiğim, tek başına fotoğraflar değil, onları okuma sonucu elde edilecek eserler. Bir olasılık, eğer hepsi internete konursa, 10 tanesini ben yazacağım.

25 yıllık seyyar kitapçılık yaşamımda milyonlarca kare fotoğrafı beynime kaydettim. Bu konuda 2012 itibarıyla tekim. Tek olduğum başka bir durum var: Disiplinlerarasıyım. Yani, o negatiflerin tekniğini, fotoğrafların konularını, asıl önemlisi fotoğraf konusu olan insanları, kanlı canlı olarak, görsel, işitsel veya yazılı olarak tanımam ve bunlardan sentezler ve praksisler üretebilmemin mümkünlüğü.

Sergi bu nedenle biricik örnek.

Arada, sergi sırasında aldığım notlarımı özetleyeyim:

Aras Yayıncılık’taki konuyla ilgili kişi, aşırı azınlıkperver, kimlik faşizminden habersiz, o fotoğraflardan çıkarılacak bilgileri bilse, o arşivi yok edecek biri. İnanılmaz tarih bilinçsiz biri. Yani yanlış insanlar, doğru işler yapabiliyor.

Bu işi yapması gerekenlerden bri olan Gültekin Çizgen, acaba kendi arşivini bu denli titiz koruyabildi mi?

Nasıl ki 2.000 sözcük bir dile başlamak için temel tabansa, 2.000 fotoğraf da fotoğraf okuması için temel taban. Bu sergide böyle en az 100 tane taban var.

Bu kadar eşcinsel erkek fotoğrafı olması, hele bazı pozlar inanılmaz. 2012’de bile, bir fotoğrafçıda o pozları veremeyecek çok eşcinsel erkek tanıyorum.

Fotoğraflar her demografik gruptan örnek taşıyor.

Videolardaki teknik işleri yöneten de, foto-realist işler yapan da, sanat ve tarih bilinci taşımıyor. Denizdeki balık denli denizden habersizler.

Dönelim sonraki çıkarsamalarımıza:

Ayna yansıması dışında, daha önce başka yerlerdde gördüğüm fotoğraflardan çok farklı grup örnekler yoktu. Grup içi çeşitlilik çok yüksek yalnızca.

Benim daha önce elime geçen ve dağınık olarak sattığım biçimde, aynı kişinin 3-5 yılda birlik portreler dizisi yoktu.

Fotoğraf dizilerinde daha önce çalışılmamış bir konu olan, kadınların ağda biçimi, bu negatiflerden çıkabilir. Bu denli ayrıntılı çalışma yapılabilecek mi, bilmiyorum.

Son olarak:

Bu metni bana yazdıran 20 kişiye ve emeklerine teşekkürler.

Siyasette 2010 Momenti

2012-01-17T01:16:00.001-08:00

AKP tükeneli epeyi oldu. Ancak, daha önceki ANAP ve DYP tükenişleri gibi, kitle ve iktidar seçkinleri bu tükenişin bilincine henüz varamadı, dolayısıyla önlenebilir, kalıcı ve fazladan zarar, gereksiz yere büyüyor.

Ne yapılabilir?

İşçiler grev yapıyorlar ama destek az. Memurların bir günlük direnişi türden, kitleyi gerçekten sarsacak (bilincini demiyorum, günlük yaşamını diyorum) eylemlerden bir dizisi gerek.

Olur mu?

Olabilir ama az olasılıkla. İnsanlar korkak.

12 Eylül’den ve Evren’den korkmayı anlarım ama Erdoğan’dan korkmayı anlamam.

Düşünün ki ordu bile sindi, yoksa 1997’deki gibi darbeyi çoktan dayamışlardı. Demokrasi sevdaları nedeniyle değil, generallerin erken emeklilik korkusu nedeniyle.

Liberal-muhafazakar geçinen 3 kuşak iktidar nedeniyle, Türkiye’nin (aile gibi) geleneksel tüm yapıları çöktü. Değişime direniş kalmadı. Yalnızca zayıf bir vızıklanma kaldı geriye.

Bu durumda marjinallere ekstra-larj (XL) bir yol açıldı. Ortada fiilen devlet filan yok. Keşler yakında AKP binasında altın vuruş yapacak durumda.

Kendi biyografim için konuşursam, geçmişte (gençken) gerçekten gereksinim duyduğum bir yaşama hacmi bu. Şimdi bu kadarı bana fazla geliyor ayrı konu. Geçmişte yer darlığından canımı çok yaktılar. Şimdi toplumun yarıdan fazlası marjinal olduğu için, kimsenin kimseye diyecek sözü kalmadı.

Bir de, Fassbinder tipi, melokomik / melotrajik biyografi çöküşleri örnekleri, sağanak yağmur gibi gelmeye başladı. Düşünün ki son 5 yılda kendimden 1-5 yaş genç, en az 10 kişiyi gömdüm. Yakın çevremdeki (100’de) 10’dan çok kişi, ölümcül hastalıklarla mücadele ediyor, üstelik öyle yaşamlarının sonunda filan da değiller. Toplum ve Cumhuriyet gerçekten çöküyor. Bunun ‘3 İstanbul’ romanındaki 100 yıl önceki benzer örneklerden biliyoruz.

Ne olacak?

‘Winds of change’ gürül gürül esecek. Kendini sağlama bağlayan, epeyi sallanıp sağ kalacak, gerisi enkaz olacak. Sonrasında, Berkes’in gözlediği, fırtına ertesi ve yeni dönem oluşurkenki intihar dalgaları gelecek.

Türkiye 3 x 3 = 9 tam dönemi geride bıraktı. Şimdi küsurlu, kırınımlı ve Fetret’sel dönemlerdeyiz. 2023’e kadar böyle gideriz.

İnternette Korsan Savaşları

2012-01-16T10:08:00.000-08:00

1950’den beridir, İkinci Sanayileşme’ye veya Bilgi Çağı’na girdik.

5.000 yıllık dünya sistemili tarih bütününe baktığımızda, bilginin baki kalan tek ekonomik, kültürel ve zihinsel değer olduğunu görüyoruz.

Ne zaman ki yeni ve farklı bilgi üretimi ve yayılımı duralıyor, tarih de o yerzamanlarda istop ediyor, denebilir.

Şerh: Orta Çağ’ın karanlık bir çağ olmadığını biliyoruz. Ancak, o dönemde üniversitelerin ilk kez kurulması ve Eski Yunan bilgilerinin rönesansı, bir ilerlemeden çok bir durmanın düzeltilmesiydi. Ayrıca, Aristo’nun hem İslam’a, hem de Hristiyanlık’a yedirilmesi, gerçek engizisyonu oluşturdu. Bu Aristo’nun kabahati değil ayrı konu ama özdeşlik ilkesinin geçersizliği ve onun sonuçları onun kabahati.

Bilgi, son 60 yılın en değerli metası durumunda. Bugün bize satılan teknoloji harikalarının çoğunun icadıyla pazarlanması arasında onyıllar geçmiş olabiliyor, çünkü bir önceki ürünün pazarı henüz doymamış oluyor.

2000’lerde durum iyice değişti ve artık bilgi bir hegemonya aracı durumunda.

‘Encyclopedia Britannica’nın onyıllarca pahalı bir meta olması ve Wikipedia’ın çok değil 10 yılda, bilgisel açıdan onu sollayıp, bedava kullanılabilir olması herşeyi değiştirdi.

Ardından Wikileaks hegemonya savaşları oldu.

Burada da moda devreye girdi ve ‘hacker’lar bir moda oldu. Oysa, ‘Hacker Manifestosu’ çok önce yazılmıştı.

http://en.wikipedia.org/wiki/Hacker_Manifesto

En son şöyle bir olay yaşanmış:

“Uluslararası internet korsanları Anonymous'un son günlerdeki hedefi, 8 Türk ve 1 Yunan'ı öldüren Almanya'daki Neo-Naziler oldu. Grup, aşırı sağcı partiye para yardımı yapanların isimlerini de deşifre edecek.”

http://www.ntvmsnbc.com/id/25312354

Burada bir sorun yok.

Sorun, şurada başlıyor:

“Alman Gazeteciler Birliği ve ‘Nazilere Karşı Birlik’ adlı sivil kuruluş, Anonymous'un bir süzgeçten geçirmeden bazı bilgileri yayınlamasının doğru olmadığını açıkladı. İki kuruluş, kesin bilgiye dayanmayan bu verilerin birçok insanı zor durumda bırakacağını belirtti.”

Peki bu kuruluşlar, birileri internette kürtaj yapan doktorları boy hedefi gösterip, bazılarının ölümlerine yol açılırken ne yaptı? Papa habire bilim konularında fetva verirken ne yaptı? Hiçbir şey.

Gelelim ince konuya:

Kesin bilgi nedir?

Bu paralar, zaten kayıtdışı olarak verilmiş. Yani, resmi olarak yapılmış hiçbir şey yok.

Ancak diğer açıdan bakalım:

Anonimciler pekala biliyorlar ki bu bir savaşa yol açacak. Enselerine binmek için, ‘eski ‘hacker’ / suçlu (bu nedenle hapse atılmış) - yeni polis’ birileri internette peşlerine düşecek.

Bilgi savaşını anlıyorum. Kazanamayacağın bir savaşa tartmadan girmeyi anlamıyorum. Savaşa kazanmak için girersin.

Soru bu:

Dünya internet özgürlükçüleri, bu savaşı kazanabilir mi?

Korsan Partisi’nin süreçlerine bakınca, doğrusu umutsuzluğa kapılıyorum: Çok ergence, çok sorumluluksuz, çok gayrıciddi...

Devrim savaşı gibi, bu bilgi özgürlüğü savaşı da ergeç kazanılacak. Tarihin büyük sayılar kuramı öyle soylüyor ama durum öyle diye birilerini harcamanın gereği yok.

Diğer bir deyişle:

Hiçbir Anonimci’nin veya Korsan Parti’cinin ölüme veya hapse hazır olduğunu sanmıyorum ama karşılarındakiler doğrudan kıyım peşindeler.

Sonuçta Wikileaks’in başındaki adam ünlü ve dışarıda ama bilgileri sağlayan er cezaevinde taciz (dayak kesinleşti) ve belki de tecavüz yaşıyor.

Savaş bizimle ilgilenmeye başladı. Biz ne yapacağız?

30 Yıl Sonra Fark Noke

2012-01-16T01:39:00.001-08:00

‘Fark noke’, Kürtçe’de ‘fark yok’ demektir.

Benim açımdan, 12 Eylül 2010 referandumundan evet veya hayır çoğunluğun çıkmasının bir anlamı ve farkı yoktur. Anayasa yapıp uygulamayan nadir ülkelerden biriyiz; maddeler değişse ne olacak, işkencenin biteceğini mi sanıyorsunuz? (Hoş, yasalar da öyle ya: İmam nikahından ceza almış kaç kişi var Cumhuriyet tarihinde?)

Artı 4 neden daha var:

Bir:

Daha önceki, Özal’ın eski siyasetçilerin siyaset yasağının kalkıp kalkmaması veya cumhurbaşkanını halkın seçip seçmemesi referandumlarında da böyleydi. O zaman da, şimdi de, oylanacak taslağı tam okuyana henüz raslamadım. Kendim de okuyamadım ama ileriki sayfalarda mideme kramp girdiğinden dolayı.

İki:

Yargı bağımsızlığının kaldırılmaması için bas bas bağırırken, 2003’te Erdoğan’ın siyaset yasağının kalkıp şakkadanak Meclis’e girivermesinde % 100 payı olan YSK’nin aynı yargıç ve savcılardan oluştuğunu anımsamak gerekir.

Üç:

Asıl sorun, 2011 genel seçimleri ve 2012 cumhurbaşkanı seçimleridir. Herkes birşeyler söyleyip duruyor ama henüz Gül’ün görev süresi kesinleşmiş değil. AKP, 2011 seçimlerinde çoğunluğu yitirirse, Gül’ün görev süresini 7 yıl sayacak bu kesin. 2011’de değişecek TBMM sandalye dağılımının, erken genel seçim sonucunu 2007’deki gibi doğurabileceği olasılığını hiç kimse hesaba katmıyor. O zaman siyasal ortam kilitlenir.

Dört:

31 Ağustos 2010’da ABD Irak’tan çıkıyor. Büyük Kürdistan hayalleri devreye girdi bile. Ordu PKK ile savaşmazsa ne olacak?

Evet, tartışmamız gereken, kısır ‘evet-hayır’ ikilemi değil, bunlardır. Daha da var ama onlar da sırası gelince yazılır.

(30 Ağustos 2010)

2010 Ne Demektir?

2012-01-15T05:04:00.001-08:00

20. Yüzyıl biteli çok oldu demektir.

2025’in, yani 21. Yüzyıl’ın 4 büyük krizinin ilkinin yarıyolu demektir.

2. Sanayileşme’nin kesinleşmesi demektir.

Üzerinde insan yaşayabilir gezegen bulundu sayılır. Mars’a gidileceği kesinleşti. Ay’a yerleşileceği kesinleşti.

Çin uzaya gitti.

Kitle duruma aymamaya inatlı. Yolu mezbaha yani, bir kez daha...

Entellektüeller de apışıp kaldı, özellikle de 11 Eylül 2001’den sonra.

Geriye hep olduğunca ayrallar kalıyor.

Kamikaze nihilistlerimiz canlı bombalar var.

Silahsız savaş icat edildi. Herkes savaş dahil, yani tüm dünya yüzeyi bir savaş alanı.

7 milyar kişide 7 kişi yeter.

Elde var 1.

2009 ve 2029

2012-01-14T01:10:00.001-08:00

2009 krizi global bir krizdi. Bu kadar makro olacağı öngörülmüyordu ama tarih boyunca en makro-makro olanlardan biri de değildi.

Ön-hafif depremler, daha büyük art-ağır depremlere de neden olabilir, onu hafifletebilirler de.

Öyleyse kestirim ne?

Abartalım:

Dünya 10 yılda yılda % 2 nüfus kaybıyla, toplamda % 20 nüfus kaybına uğradı diyelim ki bu tarihsel örneklere bakınca aşağı yukarı en yukarı limite yakın bir durum sayılabilir.

Söylemesi hoş değil ama bu sonuç, tarihe ve kültüre zararlı değil, yararlı bir durum olur, olacaktır, olmuştur.

Olumsuz olarak bundan en çok nasiplenecek 3. Dünya olacak ama enerji krizinden AB asıl nasibi alacak, yani 1. Dünya da global felaketlerden muaf değil.

Dönelim şimdiye:

Bu kriz, bir büyük krizin ön-provasıydı. Kriz yönetiminde G-7 ve 1. Dünya sınıfta kaldı çoktan.

Demek ki şimdi panik azdı ama daha büyük krizde panik olacak, hani biz Türkiyeliler’in hep yaptığı gibi. Ayrıca, 11 Eylül 2001’de New York yönetimi ve halkı da ambale olmuştu.

Demek ki halklar ve iktidar seçkinleri tarihten ders almıyor, daha önce almadığı gibi.

Nedensellik açısından bakarsak 2009 krizi, biraz kendi ellerimizle yarattığımız bir şeydi, kapitalizmin asıl doğasının getirdiği depremlerden değildi.

Aslı duvar ve travma burada. Hiç önlem yok. Hiç ihtiyaç akçesi yok. Hiç kriz yönetimi A, B, C, ... , Z planları dizisi yok.

Budalalar gemisi tam gaz fırtınaya yol alıyor.

Nishimura ve ‘Pulp Feature’ının Anti-Post-Sinema’sı

2012-01-13T08:16:00.000-08:00

Öncelikle belirtelim:

Yanki Tarantino, bunu bile beceremedi. Beceremediği şu:

Nishimura; ‘The Machine Girl’, ‘Tokyo Gore Police’ ve ‘Helldriver’da bir janrda dolanıyor:

Absürd-korkunç-komik melezi / kırması olan bir ara-alt-tür.

Kitano ve Miike, şiddetin absürdüne daha önce varmışlardı.

Ancak, şuna varamadılar:

Japonya sanatçıları, artık 1945 atom bombalarının mazlumu değildir.

Kitano, komedyenliğinin verdiği kök nedeniyle mi demeli, kişiliği çok ağırkanlı olduğu için mi demeli bilemiyorum, çok anlatı kabızı biri. Bunu bir tek ‘Zatoichi’de inanılmaz bir epik-final çıkışı ile kırar.

Miike ise, gerçekten en baştan absürddür. Filmlerinin üçte ikisi saçma sapandır.

Ancak Miike, ‘Ichi # 1’ ile hem şiddeti aşar, hem de şiddetin komikliğini çok naturalist bir yoldan vurgular.

Hishimura, bunların dışında bir yerlerde.

‘Suicide Club’, ‘Survive’ mangasının ve animesinin bir yorumu idi ve yalnızca yanıtlanmamış sorular açısından anlam boşluğu taşıyordu.

Nishimura, onu geçmiş, adı anılan 3 film ile, Çinliler’in 1960’ların sonundaki teknolojiyle yaptıkları, günümüz açısından hem absürd, hem de komik döğüş filmleri gibiliğe gitmiş. Ancak isteyerek ve bilerek. Hatta ürünlerinin sattığını görünce, bunu vurgulayarak büyütmüş.

Bu durumda bilgisayar oyunu kuşağı apartman / site çocuklarının zevk alacağı türden, yapay bir şiddet dünyası bilerek oluşturulmuş.

Buna karşılık ‘Ölüm Oyunu 1-2’nin aşırı naturalizmi ve şiddeti çırılçıplak ve doğrudan basitçe gösterebilmişliği, Nishimura’yı geç kalmış kılıyor. Hele hele Tokyo, gerçek yaşamda artık füzelerle korunurken. (Bu, animelerde 30 yıl boyunca işlenen bir paranoyadır ve artık gerçekleşmiştir.)

Nishimura, ne düşünürse ne düşünsün, ne yapmak istemiş olursa olsun, sinema-dışı bir alanda kalmış.

Bu, post-sinema değil. Bir tür anti-post-sinema.

2008'liler ve 2018'liler

2012-01-13T01:04:00.001-08:00

Önce 1968’liler vardı, tarihi ıskaladılar. Sonra 1978’liler vardı, onlar da ıskaladılar. Şimdilerde her ikisi de, nostaljiperver ve terakkisevmez takılıyorlar.

Şimdi 2008’liler var. Yakında 2018’liler de var olacak.

Ben bir 1978’liyim. 1980 öncesinde üniversiteydim. Silah zoruyla bile beni hiçbir miting veya cenazeye götüremediler. O zaman da bireyciydim, şimdi de bireyciyim ama liberal değilim.

40’ımdan beridir, yani 2000’den beridir devrimciyim.

Devrimin kan, ter ve gözyaşı demek olduğunu bal gibi biliyorum, çünkü yaşamı barış koşullarında savaş koşullarınkinden kimi daha zor geçen biriyim. Yine de devrimciyim, çünkü burjuvazi ancak devrimden anlıyor. Bakınız tarih.

Bugünlerde medyayı izliyorsanız, Türkiye’de öğrenci olayları arttı. Bununla birlikte, takma dişlerini takırdatan, nasihatçıbaşı yurttan sesler ihtiyarlar korosu da inildemeye başladı.

1968’lilerin ve 1978’lilerin, 2008’lilere ve 2018’lilere söyleyecek hiçbir sözleri yok, susmaları gerek. Haa, onlar bir talepte bulunur, bilgi servisi zorunlu görevimizdir ayrı konu. Ancak onlar kendi hatalarını kendileri yapacaklar, yollarını tıkamanın gereği yok.

Bakınız İngiltere’de olanlara:

“İngiliz parlamentosunun üniversite harçlarını üç kat artırma kararının ardından Londra sokaklarında binlerce öğrenci protesto düzenledi.

...

Olaylar parlamento ve çevresinden alışveriş sokakları olarak bilinen Regent ve Oxford Street'e de yayıldı. Buradaki mağazaların bazılarının vitrinleri kırıldı. Bu sırada aracıyla bir davete gitmek üzere Regent Street'ten geçen Prens Charles ve eşi Cornwall Düşesi Camilla da saldırıya uğradı. Araçlarına boya atılıp, camı kırılırken, Prens Charles ve eşinin olaydan zarar görmediği açıklandı.”

http://www.ntvmsnbc.com/id/25159122/

Dikkatinizi çekerim, bu adam şu an kral da olabilirdi ve krallığın kaldırılmasının teklif edilmesinin bile yasak olduğu bir ülkedir İngiltere.

Neden böyle?

Çünkü bıçak kemiğe dayandı: Burjuvazi, kar marjları düşünce, ilk iş olarak emekçilerin, emeklilerin, öğrencilerin haklarını kısıtlama yolunu seçti. Ancak şunu unuttu: Orada 250 yıllık bir devrim ve isyan tarihi yazılı durumda tarihte. Gençliğin elleri armut toplamıyor, yumurta topluyor. O yumurtaların da adresi belli: Lacivert burcu burnu büyükler.

Hep söyledik, yine söylüyoruz:

Gelecek biziz, devrim biziz, sizi de bekleriz ama er olarak, general olarak değil.

2001-2011

2012-01-12T11:34:00.000-08:00

2001-2010 arasındaki süre, 21. Yüzyıl’ın ilk onyılı ve onda biri ediyor.

Onda birlik dilim, başlangıç ve bitiş tarihleri değiştikçe farklı panoramalar vermesi durumu dışında, yüzyıl için anlamlı göstergeler verebilir.

31 Aralık 2000’den 31 Aralık 2010’a dekki süre sürprizlerle doluydu:

Değişen paradigmalara bakalım:

Dünya ve Türkiye, ikişer kriz yaşadı ama global ve yerel krizler birbirine benzemedi.

Dünya 11 Eylül 2001’le ABD efsanesinin sonunu gördü. 2008 kriziyle de, 2029 krizinin 1929 krizinden büyük olabileceğini.

Türkiye ise, 1994’ün ve önceki liberalizmin devamı olarak, 2. ve 3. liberalizmin bedel krizini yaşadı. 2001’de sarsıldı, 2008’de ambale olmuştu, duruma 2 yılda hala ayamadı.

Diğer değişenlere bakalım:

Çin bir numara oldu.

Rusya kendini topladı ve süper güçler arasına geri döndü.

2009 AP genel seçimlerinin gösterdiği üzere, AB fiilen tasfiye oldu ama kağıt üzerinde epeyi süre daha sürer.

Henüz değişmemişlere bakalım:

Gıda, su, enerji, iklim (çevre) krizleri daha tam gelmedi henüz. 2070’te hepsi olmuş olacağına göre. Her birine 14’er sene düşse bile, 7 yıl geliş, 7 yıl gidiş olarak, bundan sonraki 60 yıl sürekli krizle ve söylemiyle geçecek demektir.

2029 olası global ekonomik krizinin durumu belirsiz.

2049 olası global devrimin durumu belirsiz.

2068-2069 olası gençlik başkaldırısının durumu belirsiz.

(Son ikisi yer değiştirebilir.)

3. Dünya başkaldırısının durumu (özellikle G-7 metropollerinde) belirsiz.

Latin Amerika’dan beklentim yok.

Hindistan’dan beklentim yok.

Bu kadar yükü, yeni filizlenmiş, 50 yıllık 2. Sanayileşme kültürü kaldıramaz. 2 milyar internet kullanıcısı ve 4 milyar cep telefonu kullanıcısı göstermelik kalır. 1 milyar gecekonducu ve 2 milyar aç var çünkü. (Şerh: Bu aşamada G-8 ve Dünya’nın geri kalanı ayrışması yaşanmayacak, tam tersine barbar-uygar difüzyonu yaşanacak.)

Askeri Strateji 2000

2012-01-11T23:34:00.001-08:00

Türkiye 2003’te tezkereyi reddetiğinde ABD’ye ilk kez ‘hayır’ diyor değildi. İlk hayır 1984’te gelmişti ve daha da ilginci askerlerden gelmişti.

ABD 1980’lerde bugün kullandığı en az asker kullanımlı ve 2 cepheli vurucu savaş tekniğini ‘Askeri Strateji 2000’ denilen bir elkitabında açımlamıştı.

Türkiye genelkurmayı ise, Harp Akademileri Bülteni’nde buna Ocak 1984’te bu konuda çıkardığı ‘2000 Yılının Muharebe Doktrini’ başlıklı özel sayı ile karşılık vermişti.

Eleştiriler; haberleşme, piyadenin ortadan kalkışı ve savaş alanındaki görüş alanı üzerinde yoğunlaşmış. Bir de, 1. ve 2. Irak Savaşı’nın gösterdiği üzere (ki bunlarda bu strateji uygulandı) insan faktörü hiç hesaba katılmıyor. Teknolojiye aşırı yüklenilmekte. Birileri er geç en gelişkin elektronik teknolojileri bile bloke etmeyi becerecektir. ABD’de cep telefonu uydu sistemleri arada bir duruyor. Aynı şeyin savaş alanında olması durumunda düşman çok rahat saldıracaktır.

Bir diğer zayıf nokta, stratejinin zihniyetinde çok hızlı saldırı var ama düşmanın direnci yokmuş varsayılıyor. 2. Irak Savaşı’nda Saddam’ın özel muhafız ordusu başta hiç direniş göstermedi ama sonraki 3 yılda 2.000 ABD askerini de öldürdü. Yani saldırdığınız bölge düşmanın anavatanıysa, hangi tür direnişle karşılaşacağınızı bilemezsiniz, hatta bir olasılık düşmanınız bile hangi taktiği kullanacağını bilemeyebilir.

Eleştirilerin eksik olduğu noktalardan biri, yeni ülkelerin nükleer silahlara sahip olacak olması durumudur. Çin gerekli bilgileri ABD’den alıp, bir de Pakistan’a vermiştir. Bu sıralar da, İran’a vermiş olması büyük olasılıktır. Bu olasılıklar daha 1980’lerde tartışılıyordu. Oysa ki Askeri Strateji 2000, yalnızca Rusya, ABD, Fransa ve İngiltere’nin nükleer silaha sahip olmasını varsayıyor. 11 Eylül 2001 gösterdi ki klasik savaş kuramları artık geçersizdir. Nükleer bir canlı bombayı kimse durduramaz.

Ziya ül Hak’ın düşündüğü ve Pakistan’a uyguladığı gibi, ot yememiz gerekse bile, nükleer bombalara sahip olmalıyız.

Diğer bir nokta bizim askerlerin süngü savaşını hala yeğliyor olmasıdır. PKK deneyimi gösterdi ki yakın mesafe savaşlarında da yeni teknikler icat etmek mümkün. Düşmandan sizin bildiğiniz gibi savaşmasını isteyemezsiniz.

Toparlarsak, Türkiye 22 yıl önceden doğru öngörülerde bulundu. Şimdilerde tasarladığı 2 kara ordusunun tasfiyesi de çok doğru bir öngörü. Bir tek noktada çok eksiğiz: Bizde ordu karaya çok dayalı. Oysa, ABD’de hava ve deniz daha güçlüdür. Kıbrıs Savaşı’nda kendi gemimizi bombaladığımızı unutmamak gerek. Bir de PKK’yi helikopterlerle yendiğimizi. 4.000 metre irtifada ve 45 derece eğimde tank bir işe yaramaz.

Evet, Askeri Strateji 2050’yi bekliyoruz.

1968 Ruhunu Gömmek

2012-01-11T00:10:00.001-08:00

1968’de, 2. Dünya Savaşı ertesinde doğdukları için, tutuculuktan en az, özgürlükten en çok nasibini alan bir kuşak yetişti: 1968’liler. Bunu Türkiye’dekiler için söylemiyorum, onlar önce feodalken, sonradan liboşlaştılar.

1968’de dünya bir dizi olaylarla sallandı. Ancak global 68’liler ellerine geçen tarihsel şansı kötü kullandılar. 19. Yüzyıl’da anarşistlerin girdiği yola girip, işledikleri terör suçlarıyla kitleyi kendilerinden soğuttular.

Artı onlardan sonra, 1970’ler bittiğinde, bir bakıma onların sayesinde, bilmem kaçıncı liberalizm dalgası dünyayı sarstı (devrim-karşı devrim diyalektiği). Onlar muhalefet şanslarını boşa kullanmış oldukları için, kitle bu kez sınıf atlama hayallerinin peşine düştü.

68’lilerin bir bölümü ölerek, bir bölümü de çok uzun yıllar hapiste yatarak, davadan vazgeçenlere oranla çok ağır bedeller ödediler.

Peki, bunları neden şimdi yeniden anımsıyoruz?

Çünkü:

Fransa’nın yeni seçilen sağcı cumhurbaşkanı Sarkozy, 68 ruhunu gömmeye niyetli olduğunu açıklamıştı.

http://www.hurriyet.com.tr/dunya/5025744.asp?m=1

7 Nisan 2007’de ise şöyle bir olay gerçekleşti:

Almanya Cumhurbaşkanı Horst Köhler, ülkede haftalardır merakla beklenen kararını verdi ve eski Kızıl Ordu Fraksiyonu (RAF) üyesi Christian Klar’ı ve Brigitte Hogefeld’i affetmedi.

http://www2.dw-world.de/turkish/politik/1.222299.1.html

Dikkatinizi çekerim: Her iki ülkede de idam, insanın yaşama hakkına saygı gereçekçesiyle yasak. Fransa’da da Carlos ömür boyu hapis cezasıyla hapiste. Yani, öldürmüyorlar ama affetmiyorlar da.

Şunu açımlayalım:

Tarih sabırlıdır: 1868’de anarşistler, 1968’de 68’liler vardı. 2068’de de birileri olacak. Ve onlar, kültürel babalarına ve dedelerine gösterilen acımasızlığı, o zamanki iktidar sahiplerinin kültürel torunlarına gösterecekler. Zaman gelecek, işadamları da insanlık suçundan yargılanacak.

68 ruhu gömülemez, o toplu kültürel bilinçsizlikte saklı kalır. Devrim değil, devrimciler biter. Tarih halk isyanlarıyla doludur. Madem ki bu kerre mağlubuz, basarız mührümüzü kendi katli vacip fermanımıza.

Sevgili ezilenler, umuda gerek kalmayacak denli tarihsel birikim sağladığımız bir dönemdeyiz. Siz üzerinize düşeni yapın ve iyi eğitim alın. Gerekli asıl bilgi zamanı gelince ortaya çıkacaktır.

Şimdilik, engizitörlere ve faşistlere karşı demokrasiyi korumakla yükümlüyüz.

1960-2010 ARASINDA DÜNYA

2012-01-10T00:25:00.001-08:00

1960’lar çıkış dönemiydi.

1970’ler kriz ve iniş dönemiydi.

1980’ler çıkış dönemiydi.

1990’lar kriz ve iniş dönemiydi.

2000’ler yatay ve dalgalı dönemdi ve hala da öyle.

Bu 50 yıl hangi açılardan önemliydi?

2. (veya 2) Dünya Savaşı’nın izleri silindi.

Sömürge Çağı bitti. 100 yeni devlet ortaya çıktı.

1. Sanayileşme sorunları (çevre kirliliği gibi) kesinleşti.

2. Sanayileşme başlangıcı kesinleşti.

2 dünya devrimi bitti ama izleri silinmedi.

Global konjonktür birden çok kez değişti. Bu 1900 ve 1960 momentleri arasındaki benzerlik açısından, göze çarpan bir değişimdi ama değişimler henüz tam sonuçlanmadı.

2010 için neler var?

Belirsizlik.

Türkiye, Brezilya ve Hindistan ne yapacağını bilmeyen ve ne yapacağı bilinmeyen konumunda (bu ikisi ayrı şeyler).

AB kuşkusuz dağılacak ama henüz belirsizlik daha ağır basıyor.

ABD dalgalı belirginlik içinde.

Çin bir kriz yaşayacağı kesin olduğu ve buna karşı hiçbir biçimde önlem almadığı bir yana, buna henüz aymadığı için belirsizlikte.

Bunlar da, G-20’den fazlasını ama en çok Dünya’nın yaklaşık yarısını belirsizlikte tutacak, diğer yarı aşağıdakiler olarak sürecek. Ülke içlerinde belirsizlik homojen dağılmayacak ki bu yeni toplumsal kesim ve altkültür oluşumları ivmelenmesi demek.

Öyleyse:

Yakın gelecek için 2020 ve/ya 2030 çıkış dönemleri demek. Bu çıkışlar, makro krizleri besleyecek ayrı konu. Buna mecazda, yeni Barok ve/ya Rokoko dönemleri denebilir.

Nishimura ve ‘Pulp Feature’ının Anti-Post-Sinema’sı

2012-01-09T00:44:00.001-08:00

Öncelikle belirtelim:

Yanki Tarantino, bunu bile beceremedi. Beceremediği şu:

Nishimura; ‘The Machine Girl’, ‘Tokyo Gore Police’ ve ‘Helldriver’da bir janrda dolanıyor:

Absürd-korkunç-komik melezi / kırması olan bir ara-alt-tür.

Kitano ve Miike, şiddetin absürdüne daha önce varmışlardı.

Ancak, şuna varamadılar:

Japonya sanatçıları, artık 1945 atom bombalarının mazlumu değildir.

Miike ise, gerçekten en baştan absürddür. Filmlerinin üçte ikisi saçma sapandır.

Ancak Miike, ‘Ichi # 1’ ile hem şiddeti aşar, hem de şiddetin komikliğini çok naturalist bir yoldan vurgular.

Hishimura, bunların dışında bir yerlerde.

‘Suicide Club’, ‘Survive’ mangasının ve animesinin bir yorumu idi ve yalnızca yanıtlanmamış sorular açısından anlam boşluğu taşıyordu.

Bu durumda bilgisayar oyunu kuşağı apartman / site çocuklarının zevk alacağı türden, yapay bir şiddet dünyası bilerek oluşturulmuş.

Nishimura, ne düşünürse ne düşünsün, ne yapmak istemiş olursa olsun, sinema-dışı bir alanda kalmış.

Bu, post-sinema değil. Bir tür anti-post-sinema.

İkinci Sanayileşme’nin 1950-2000 Momenti: İlk 50 Yıl

2012-01-08T02:45:00.001-08:00

Perspektifi ‘1960-2010’ diye de düşünebilirsiniz.

İkinci Sanayileşme’nin öncü kültürel vektörlerine bu perspektiflerle bakalım:

Uzaycılık: İlk insanın 1961’de uzayda yürümesinden 50 yıl geçmeden, uzayda sürekli insanlar yaşıyor durumda. Bunun öncü momentini 1970’ler Salyut / Skylab, kalıcı momentini 2005 ISS (International Space Station: Uluslararası Uzay istasyonu) sayabiliriz.

Bilgisayarcılık: 1950’lerin UNIVAC’ından 60 yıl sonra 2010’da bilgisayarlar terabayt sınırına ulaştı. Bu, aslında ortalama insan belleğinin üzerinde bir sığa ama buna dikkat edilmiyor.

Genetik manipülasyon: DNA’nın keşfedilmesinden 50 yıl sonra insan genomu haritası tamamlanmıştı ve birçok yapay canlı türü elde edilmişti.

Siborgculuk: Bugün on binlerce insan inorganik protezler taşıyor. Yapayı üretilmeyen organ neredeyse kalmadı. Şerh: Organ naklini de aslında organik siborgluk saymak gerek.

Ölümsüzlük: En çok muhalefetle karşılaşılan alan burası. 2000’den beridir bunu gerçekleştirmek mümkün ama denenmesine henüz yasal olarak izin verilmiyor.

Robotçuluk: Sanayi robotları devreye 1970’lerde girdi. İkincil muhalefet alanı burası. Eğer insancıl muhalefet olmasaydı, bugün Japonya’da bazı iş alanlarında insan çalışıyor olmayacaktı. Yine de, 110 milyon nüfuslu bir ülkede, 11 milyon robot yeterince çok sayılır.

Siberuzaycılık: Siberuzay 1984’te tanımlandı ve 1989’da edimsel olarak devreye girdi. Bugün internet bir siberuzay ve 5 duyu-dile yönelik siberuzaylar da mümkün ama henüz deneme aşamasındalar.

Toplam olarak bakılınca, 60 yılın yarısı olan 30 yılda, tarih sayılan 12.000 yılda olandan çok değişim gerçekleştirildi, demektir.

Bu, ne kadar daha böyle gider?

Uzaycılığın ve ölümzsüzlüğün globalleşmesi, 2250’de bile mümkün olmayacak. Zaten insanlar da öyle olmasını istemeyecek.

Diğer alanlar uygulamalı gereksinimler nedeniyle, pek muhalefet görmeden neredeyse tam gaz ilerliyor ve ilerleyecek de.

Demek ki öncü vektörler arasında denge yoktu, yok ve olamayacak da...

Böylesi çelişki ve çatışmalar, geçmişte değişimlerin frenlenmesine neden olmuştu, yine olabilir, bence olacak da...

Dünya nüfusunun % 15’ini temsil eden ABD, Kanada, AB, Japonya ve Rusya, değişim eğilimlerinde ikinci türevde artık eksi gösteriyor.

AB’nin içedönüklüğü ve SSCB çöküşü, oldukça pahalı ödenecek tarihsel ters değişimlerdi.

Bir de 4 makro-makro global kriz geliyor. Bunlar birbiriyle dalga girişim saçağı yapacak ve global kaleydoskopik görüngüler izleyeceğiz. Yani, kültürel ölümden önce son parlamalar, yeni kültürel oluşumlar ve eski kültürel oluşumların kendini sürdürme çabası birarada gözlenecek.

1945-2015 Post-Modernizminin Yanılsamaları

2012-01-07T11:06:00.000-08:00

Post-modernistler için, post-modernizm 1990’da, 2001’de ve 2011’de bitmedi, hep sürdü, hala da sürüyor.

Post-modernizm, epistemolojik muğlaklığa sığınır. Yani, kafa karıştırarak insanları kullanır. O zaman durum, 2 şık arasında 1 seçme-seçememe durumu değil, 1 seçici’nin seçme yeteneğinin ve karar verme düzeneklerinin hiç olmaması durumudur.

Post-modernizm ayrıca büyük söylemlerin ve ideolojilerin öldüğünü önesürer.

Oysa:

1945-1980 arasında 2 atom bombası ve uzaycılık büyük söylemi vardı. 2. Sanayileşme başlamıştı. 2. Sanayileşme’nin öncü altkltürlerinden olan, acaba geçmişte hiç ölümsüzlük kadar büyük söylem oldu mu?

1980-2015 arasında ise, kaptilatizmin nihai zaferi ve tarihin sonu ilan edildi.

Oysa:

% 99 hep vardı, gücü de yerindeydi. Asıl önemlisi, tarih henüz başlamamıştı ve başlamadı da... Başlayabilmesi için, dünyadaki herkesin 3 kuşaktır üniversite mezunu olması gerekli. Ayrıca bu, bir gerek koşul, yeter koşul değil.

2012-2015 arasında AB ve ABD çökecek. Hoş, dünya da çökecek, ayrı konu. Ancak post-modernizm, bu durumda hep yalan söylemiş, söylüyor ve söyleyecek olacak.

Kitle bu yalanları yedi. Uyruklaşan ktidar seçkinleri de, kendilerine söyledikleri yalanlara kendileri ikna oldu, hamamdaki deliler korosu gibi gürültü yaparak...

Sanırım, yeni ekonomik kriz dizileri, benim tanımlarım açısından, post-5/6-modern momentte yaratılmış olacak.

Tarihin bitmesinin gerçek anlamı, tarihin kendi üstüne çökmesidir ve bunun daha önce kezlerce büyük ve küçük ölçekli olarak yaşanmışlığıdır. Diğer bir deyişle, dünya sisteminin çözüldüğü dönemlerdir.

Örnek: Cengiz Han’ın tarihten sildiği 50 kentin 10’u bir daha hiç olmadı ve buna karşın Cengiz Han’ın torunları bugün hala çadırda yaşıyorlar.

Chandler’in tarihteki büyükkentler dizisinde eksik olan bir şey vardır: Bazan ortada büyükkentler kalmaz. Bugünkü 10-20 milyonluk Cakarta ve/ya Bombay, gerçek bir kıtlıkta, güneş görmüş kar gibi küçülür, hatta yok olur gider.

Tarihin içine girdiğimiz çöküş döneminin temel sorumlusu post-modernistler ama onlara karşı kitle olsun, entellektüeller olsun, asla yeterli direnişi gösteremedi. Tam tersine, iktidar seçkinleriyle işbirliğine girdiler. O yüzden, yaklaşan kıyımdan muaf veya azat olan kimse yok. Hep birlikte mezbahaya gidiyoruz.

Post-modernistlerin son yanılsaması, toplama kampında, zehirli gaz odasının kapısında, ölümü bekleyen Museviler’in hala olanlara inanmıyor oluşu gibi olacak. Yani % 1 kaçmayacak, çünkü kaçma intikalleri yok. Beyin bulanıklığını kendilerine de bulaştırdılar.

O zaman: Baş parmağımızı aşağıya çeviriyoruz: Domini ve dominusları öldür Spartacus.

Türkiye ve Batı 1789-1989

2012-01-06T04:48:00.000-08:00

Bu bir kitap. Yazarı Teoman Akgür. Altbaşlığı ‘İktisadi Etkileşim ve Siyasi Yansıma’. V Yayınları basımı. 156 sayfa. Ocak 1990 tarihli.

Kitabın gelecekbilim açısından önemi şu: 200 yıllık bir perspektifte Doğu-Batı etkileşimini irdeliyor. Dolayısıyla bu süredeki herhangi bir tarihte bu kitap gelecekbilimci olacaktı. Gelecekbilim tersine çevrilmiş ekstrapolasyon yapmak için tarihten yararlanır.

Tanzimat’tan bu yana, Türkiye’nin batı karşısında bir yenilgisi sözkonusu. Öyle ki artık kültürel bir aşağılık takıntısından bile söz edebiliriz.

Batı İstanbul’un fethiyle dibe vurdu. Batı atağına 1492’de Amerika’ya giderek başlattı. Bunu yapan ülke İspanya aynı zamanda ‘yeniden fetih’ denilen engizitör bir atakla 850 yıl boyunca İslam egemenliğinde kalmış İber Yarımadası’nı yeniden hristiyanlıştırıyordu.

1789 ise Fransız Devrimi’nin tarihi. Bugün anladığımız anlamda AB süreci o zaman başladı. Aynı zamanda ABD süreci de (1776).

Yazar, Batı’nın diplerini 1509, 1539, 1575, 1621, 1689, 1747, 1789, 1848, 1895, 1946, 1992 olarak tarihliyor. Şerh: 1989’da başlamış olsa da, 1992 olaylarını Batı’nın bir dip vurması olarak yorumlamak ilginç bir bakış açısı.

Batı’nın zirveleri ise, 1495, 1529, 1559, 1595, 1650, 1720, 1762, 1815, 1873, 1929, 1973 tarihli.

Yazarın Türkiye referanslı çevrimler için 2 gözlemi var:

1. İnişlere Müslüman, çıkışlara ise Hristiyan savaşları yığılmaktadır.

2. Çıkışlarda siyasal katılım derecesi yükselmekte, inişlerde merkez güçlenmektedir.

Bunların dışında ayrıca daha küçük genlikli altçevrimler de var.

Yazar biraz indirgemeci akıl yürütme kullanmış ama olgular da ortada. Doğu, İslam, Güney, adına ne denirse densin bir çıkışa geçmek zorunda. 50 yıldır bunun ibaresi ortada yok. 50 ülke içinde bunu yapabilecek tek ülke Türkiye. O da şu sıralar çok zorlanıyor. İşte bu zorlanma geleceğin atakları için potansiyel enerji yaratmacasına zembereği kuruyor. Nasıl ki İstanbul’un fethi Batı’nın atağını başlattıysa, Türkiye’nin de parçalanma tehlikesi onu harekete geçirmeye başladı. Türkiye dünyada ABD’ye hayır diyen tek ülke durumunda. 50 yıl içinde bu bugün için inanılmaz gelebilecek bazı dönüşümlere giden yolun başı olacak.

Önümüzdeki 200 yıl için de benzeri dalgalanmaların olacağını kestiriyoruz. Örneğin Doğu’nun Dubai’si ve Batı’nın Norveç’i, diğer OPEC mensuplarının aksine, petrol gelirlerinin önemli bir bölümünü geleceğe ayırdı. Petrol tükendiğinde ki bu da kademe kademe olacak, Araplar’da ve AB’de gerileyiş yaşayacak ama Banladeş ve Endonezya zaten dipteler, daha kötü olamazlar, ayrıca enerji gereksinimleri göreli çok düşük, dolayısıyla petrol krizi onları vurmayacak. Bizim Alamancılar’ın bir ülke kuracak denli parayı 40 yılda Türkiye’ye aktarması gibi, ucuz işgücü sunan Üçüncü Dünya ülkesi vatandaşları yaratacakları artı değerlerle pekala ülkelerini yoktan var edebilecek. Hızla batılılaşan Çin, yeniden doğululaşabilecek. Yeniden kitlesel din değiştirmeler umulabilir.

Burada belirsiz 2 öğe var: Hindistan batılılaşacak mı ve Japonya yeniden doğululaşacak mı? Nötr öğe: Amerikalar’da çok miktarda Hristiyanlık’tan animizme dönüş umuluyor. Sürpriz öğe: ABD’de 2050’den sonra beyaz nüfus yarının altına düşecek, bu durum pekala yeni bir doğu-ABD yaratabilir.

Copy Me'izm

2012-01-06T03:01:00.001-08:00

“Kopimizm, İsveç’in tartışmalı Korsan Partisi’nin gençlik kolu ‘Genç Korsanlar’ tarafından 2010 yılında kuruldu. O günden bu yana yaklaşık 3 bin takipçiye ulaşan bu ‘inanç sistemi’ bugün İsveç hükümeti tarafından resmen bir din olarak kabul edildi.

Adını, İngilizce ‘kopyala beni’ anlamına gelen ‘copy me’ ifadesinden alan Kopimi hareketi, daha önce iki kez din olarak kabul edilmek için başvuru yapmış ancak reddedilmişti.

Kilise, dua ve ayin sistemlerini netleştirerek yeniden başvuru yapmasının ardından nihayet onay aldı.”

http://www.hurriyet.com.tr/planet/19611825.asp

Ben taa başından beridir, Yeşiller’i muhafazakar bir parti sayarım. Yok olmaya mahkum birşeyleri savundukları için.

Ayrıca, sağ ve solun tükendiği yerden nemalanıp da, 30 yılda elle tutulur hiçbir eser bırakmamaları da cabası.

Korsan Partisi de bu türden bir çıkıştı: Doğruların yanlış kişiler tarafından savunulması.

Korsan Partisi’ne, Yeşiller’in tersine, nötr ve yalnızca soru imi ile yaklaştım.

Bu davranışlarıyla, nutkumun tutulmasına neden oldular.

Norveç ateistleri olayı daha da aşmışlardı: Diğer 2 dine inat, onlar da günde bilmem kaç vakti, başkent Oslo’da anons yaptırıyorlar, ‘tanrı yoktur’ diye.

Bu, AB gerçekten tükenmiş: Artık çıkış yolu bile aramıyor, kuburunda feçesiyle oynuyor.

Bir bakıma iyi oldu. Korsanlar da Yeşiller gibi, koyunun olmadığı yerde keçi Abdurrahman Çelebi olup, AB’ye zaten girmişlerdi. Bu son olay, hiç olmazsa, eğer kalmışsa, sağduyuluların Korsanlar’a yönelimini keser.

Dünyada Değişmesi Gereken 50 Gerçek

2012-01-04T23:56:00.001-08:00

(Jessica Willams, Aykırı Yayınlar.)

50 durum şunlarmış:

1- Bir Japon kadını ortalama 84 yıl, bir Bostwanalı kadın sadece 39 yıl yaşıyor.

2- Dünyadaki obez nüfusun üçte biri, gelişmekte olan ülkelerde yaşıyor.

3- ABD ve İngiltere, gelişmiş ülkeler arasında en yüksek erken hamilelik oranına sahip.

4- Çin´de 44 milyon kadın kayıp.

5- Brezilya´daki Avon kadınlarının sayısı, asker sayısından fazla.

6- 2002´de idamların % 81´i ABD, Çin ve İran´da gerçekleşti.

7- İngiliz süpermarketleri, müşterileri hakkında hükümetten daha fazla bilgiye sahip.

8- AB´deki her inek için verilen günlük 2,5 dolarlık sübvansiyon, Afrika´nın yüzde 75´inin günlük geçiminden daha fazla.

9- 70´in üzerindeki ülkede aynı cinsten iki kişinin ilişkisi yasak, 9´unda ise cezası ölüm.

10- Dünya nüfusunun beşte biri, günlük 1 doların da altında gelirle yaşıyor.

11- Rusya´da yılda 12.000’in üzerinde kadın aile içi şiddet sonucunda hayatını kaybediyor.

12- 1 yılda 13,2 milyon Amerikalı, estetik ameliyat yaptırdı.

13- Kara mayınları nedeniyle saatte bir insan ölüyor ve sakat kalıyor.

14- Hindistan´da 44 milyon çocuk işçi var.

15- Sanayileşmiş ülkelerde insanlar, günde 6-7 kg katkı maddesi yiyor.

16- Dünyanın en çok kazanan sporcusu golfçü Tiger Woods, yılda 78 milyon dolar, yani saniyede 148 dolar kazanıyor.

17- Amerikalı 7 milyon kadın, 1 milyon erkek yeme bozukluğu çekiyor.

18- 15 yaşındaki İngilizlerin yarısı uyuşturucu kullanmış, dörtte biri sigara içiyor.

19- Washington´daki lobi endüstrisinde 67.000 kişi, her seçilmiş kongre için 125 kişi çalışıyor.

20- Motorlu araçlar dakikada 2 insanı öldürüyor.

21- 1977´den bu yana ABD´deki kürtaj kliniklerinde 80.000 şiddet ve taciz vakası yaşandı.

22- McDonald´s´ın altın kemerini tanıyanların sayısı, Hıristiyan tacını tanıyanlardan fazla.

23- Kenya´da bir ailenin gelirinin üçte biri rüşvete gidiyor.

24- Dünyadaki yasadışı uyuşturucu pazarı 400 milyar dolar.

25- Amerikalıların üçte biri, uzaylıların geldiğine inanıyor.

26- 150´den fazla ülkede işkence var.

27- Her gün dünya nüfusunun yedide biri, yani 800 milyon insan aç kalıyor.

28- Amerikalı siyah erkeklerin hapse girme ihtimali % 33.

29- Dünyanın üçte biri savaş halinde.

30- Petrol rezervleri 2040´ta tükenebilir.

31- Sigara içenlerin % 82´si gelişmekte olan ülkelerde yaşıyor.

32- Dünya nüfusunun % 70´i, bugüne dek hiç çevir sesi duymadı.

33- Silahlı çatışmaların dörtte biri, doğal kaynakları ele geçirmek için yaşanıyor.

34- Afrika´da 30 milyon kişi AIDS.

35- Her yıl 10 dil ölüyor.

36- İntiharla ölenlerin sayısı, çatışmalarda ölenlerden fazla.

37- ABD´de her hafta ortalama 88 öğrenci sınıfa silah getiriyor.

38- Dünyada en az 300.000 düşünce suçlusu var.

39- Her yıl 2 milyon genç kız ve kadın sünnet ediliyor.

40- Silahlı çatışmalarda 300.000 çocuk asker savaşıyor.

41- İngiltere´de 2001 seçimlerinde 26 milyon kişi, Pop Idol´un ilk sezonunda 32 milyon kişi oy kullandı.

42- ABD, pornografiye yılda 10 milyar dolar harcıyor.

43- ABD, ‘haydut devlet’ ilan ettiği 7 ülkeden 33 kat daha fazla askeri harcama yapıyor.

44- Dünyada 27 milyon köle var.

45- Amerikalılar çöpe saatte 2.5 milyon plastik şişe atıyor, yani her üç haftada bir Ay´a ulaşmaya yetecek uzunlukta şişe birikiyor.

46- Sıradan bir İngiliz, günde yaklaşık 300 defa kameraya yakalanıyor.

47- Her yıl 120.000 kadın veya genç kız, Batı Avrupa´ya satılıyor.

48- Yeni Zelanda´dan İngiltere´ye uçakla getirilen bir tane kivi, atmosfere kendi ağırlığının 5 katı sera gazı salıyor.

49- ABD´nin, BM´ye 1 milyar dolardan fazla borcu var.

50- Yoksul aile çocuklarının psikolojik sorun yaşama ihtimali, zengin aile çocuklarına göre 3 kat daha fazla.

Kabul ettiklerim: 11, 12, 13, 25, 26, 29, 30, 37, 38, 39, 44, 47.

Diğerlerine aldırmıyorum. Açıklama: Bu maddelerdeki durumlar mikro düzeyde olumsuz ama makro düzeyde etkileri ya olumlu, ya nötr.

Benim listeye katacaklarım:

1. Okumayazma oranı tüm dünyada % 100 olmalı.

2. Zorunlu eğitim 15 yıl (3-18 yaş arası) olmalı ama okulda değil.

3. Tüm dünya için 100 yıllığına maksimum bir çocuk hakkı getirilmeli.

4. Aile kurumu fesh edilmeli.

5. Gelir dağılımı en zengin % 10, maksimum % 20 alacak biçimde olmalı.

6. Dolar milyarderleri olmamalı.

7. Borsa olmamalı.

8. Robot çalışan nüfusun ilk başta % 10’u olmalı, sonra kademe kademe artmalı.

9. Dünyanın ekilebilir her yerine ağaç dikilmeli.

10. Sağlık hizmetleri bedava olmalı.

11. Psikiyatri fesh edilmeli.

12. Halk kütüphanelerinde basılmış her kitap bulunabilmeli.

13. BM, Dünya Bankası, IMF, GATT, WTO fesh edilmeli. Ya da herkese hak verilmeli.

14. Uluslararası Uzay İstasyonu’nda ve Ay Üssü’nde hemen her ulustan astronot bulunmalı.

15. İnsan klonlama serbest bırakılmalı.

16. Papalık ve ekümenlik fesh edilmeli.

Dipnot: Başka maddeler de gelecekte eklenebilir.

Selim İleri Dikmesi

2012-01-04T02:12:00.001-08:00

Kendisini kurmaca değil, kurmaca-dışı eserlerinden dolayı beğenirim.

En son 2002 tarihli nehir-söyleşisini okuyunca, kafamda bazı şeyler netleşti:

İleri, melankolik değil, duygu kabızı. Duygularını kıymetliyor ve dışarsamıyor, içinde bekletiyor, onyıllarca.

Duygu kabızlığı, duygu püritenliğinden farklıdır.

Duygu püriteni olabilirsiniz ama İleri ilk ve onu ünlü eden romanlarında hep duygu israfı eylemiştir.

Bu da bizi, TC dönemi yazarlarının kendilerinin olduğunu sandıkları ve gerçekte kendilerinin oldukları arasındaki farklara götürür.

Bunu saptamak eleştirmenin işidir. Yazarın kendisi de bunu yapabilir ama o zaman yalnızca bir şerh olur; ister eleştirmenden önce, ister ondan sonra yapılsın.

İleri bir 1968’li ama kendini bireyci sayıyor ama değil, cemaatçi.

Gençken bireyci geçinirken, yaşlanınca cemaatçileşmesi; gençken devrimci, yaşlıyken muhafazakar olanların türünden bir davranıştır.

Metafizik sentimentalizmi şeriatçıların üstlenmesi nedeniyle de, tuhaf bir noktaya varmıştır. Atay gibi, İleri de, sonradan sağcıların keşfettiği yazarlar arasına katılmıştır.

Türk sağ cenah eleştirmenleri, histerik hissiliği severler, İleri de böyledir. Kabalcı ile İleri’nin önce çatışıp, sonra kaynaşması yukarıda sayılanların hulasasadır.

Hissilik, yanlışlıkla Kemalettin Tuğcu’da histerik sentimentalizm gibileşmiştir ama bu geçersizdir. Tuğcu realisttir: ‘Köprüaltı Çocukları’ 1930’da da vardı, 2010’da da var.

İleri’nin Tuğcu romanları okumayı sevmesini anlatış tarzı, kendi duyarlılığını göstermek için, Tuğcu’nun yazarlık kıymetini göstermek için değil.

Sonuçta İleri, doğru girdilerle / seçeneklerle yanlış çıktılara varabilen ender sanatçılardan / yazarlardan biri olmuş oluyor.

Kendisini bu noktada dikmeliyor ve değilliyoruz.

22. Yüzyıl Manifestosu

2012-01-04T00:26:00.001-08:00

1789 Fransa Devrimi’nin 3 ilkesi vardı: Özgürlük, kardeşlik, eşitlik.

Eylül 2001 ve Aralık 2010 yarı-devrimlerinin tarih duvarında açtığı çatlaktan geçebilecekler için, yeni 3 ilke şunlar olacak ve bunlar 22. Yüzyıl’da da geçerli kalacak: Özgürlük, uzlaşma, farklılık.

Devlet, insan türünün tarih öncesinden tarih içine doğru kültürel evrimindeki, kaçınılmaz olmasa da, büyük olasılıkla gerçekleşen bir örgütlenmedir. 5.000 yıllık Dünya Sistemi’nde devletlerin yapısı değişti ama devlet evrilerek sürdü.

Devletin en temel mahzurlarından biri, toplum için kurulmuş olması nedeniyle, bireyleri hemen hiç dikkate almamasıdır. Oysa, tarihteki 100 milyar insanın yalnızca 100 bini, insanı insan saydığımız değerleri kurmuştur. Bu insanlar, entelejensiya olup, uyruklaşmadıkları sürece, genelde ödül yerine, ceza almışlardır.

Fransız Devrimi bireylere yönelik değildi ama krallığın kaldırılmasına yönelik ilk başarılı devrimdi. Krallık, devlet kurulalı beridir var olduğu için, krallığın ortadan kaldırılışı, bireyselleşme yolunda en büyük adımlardan biri olmuştur. Aradan 200 yıldan çok zaman geçtikten sonra bile, G-7 ülkelerinde bile hala krallıkların sürüyor olması, insanların pekala gönüllü kulluk yapabileceğini imlemektedir. İnsanlar, kamburunu çıkarmaktansa, başkalarına kambur yüklemek isteyen kambur gibi, kendi toplumsallıklarının köleliğini kaldırmaktansa, özgür bireyleri de ceza yoluyla köleleştirmeyi yeğlemektedir.

Bu durumda eski 3 ilke, yeni 3 ilkeye çevrilmiş olmakta:

Özgürlük 5.000 yıldır hala ilk sorun: ABD’nin Wikileaks için kelle avı başlatması, bunun apaçık br göstergesi durumunda.

Kardeşlik yerine uzlaşma, çünkü bu artık kalıcı görünen 10 milyonu aşkın nüfuslu megakentlerin getirdiği aşırı kültürel zenginliğin sonucudur. Tersine ve negatif diyalektikle insanlar, birarada değil, birbirine mesafeli komünlerde yaşasa gerek ama her komüne giriş ve çıkış, bireylerin özgür iradesine bağlı kalmak koşuluyla. Uzlaşma, birbirlerinin varlığını kabul etmek (yok etmemeye çabalamamak) anlamına geliyor.

Farklılık, çünkü normal faşizmi var, çünkü standart biyografiler 5.000 yıldır hiçbir kültürel artı değer üretemedi. Standart biyografiler evrildi ama verimsizlik baki kaldı. Bunun toplumsallığın ataletiyle ilintisi var: Evrimde de canlılar istemeyerek değişir, kültürde de toplumlar istemeyerek değişir. Sorun, mutasyonların sanıldığından çok daha fazla olması ve her kuşakta yepyeni melezlemeler ve safkanlamalar oluşmasıdır. Bunların farklı olarak ve oldukları gibi var olma ve yaşama hakları vardır. Toplumun delilerden değil, delilerin toplumdan korunması gerektiği gibi, bu farklılıklar da ancak diğerlerinden uzakta sağ kalabilir. Bugün Türkiye’deki insanlar apartmanlarında ateist komşu yerine, eşcinsel komşuyu yeğliyor ve bugün bu sözcük patriyarkal toplumun en ağır küfürlerinden birisi durumundadır.

Bu ilkelerle; marjinaller, taoistler, anarşistler, nihilistler, deliler, vd türü ayrallar, toplumdan uzakta, istedikleri gibi yaşayabilecektir. Artı değer düşünce üretmeleri bir zorunluluk değildir ama farklı düşünce biçimleri bir tek onlardan gelmektedir. Bu 5.000 yıllık kayıtlarla sabittir. Normaller de artı değer düşünce üretmiştir ama mutantlara oranla çok daha düşük oranda.

Burada bir teleoloji (erekbilimsellik) sözkonusu değildir. Sözkonusu olan durum, 2. Sanayileşme’nin 9 öncü altkültürünü ancak bu azınlıkların evriltebileceği gerçeğidir. Örnekse: Bugüne dek bütün astronotlar normal insanlardı ama bunun nedeni uzaycılığın devletin sırtında olmasıydı; ne zaman ki özel sektör bu işe girdi, gönüllü astronotlar uzaya gitmeye başladı ve on binlerce kişi sıraya girdi. Bu insanlar uzay deneyimlerini yazdıklarında, bugüne dek astronotların yazdıklarından çok farklı deneyimler okuyacağımıza kuşku yok, çünkü onlar asıl uzaycılar olacak.

6. Cumhuriyet Geliyor

2012-01-03T00:14:00.001-08:00

Sevinmeyin, sevinmeyin, bize değil. Kısmetse, biz ancak 2.’sini kuracağız bir gün.

6. Cumhuriyet Fransa’ya geliyor.

2007 seçimlerinde sosyalist bir aday bunu dile getirdiğinde, sempatiden çok, antipati toplamıştı. Ancak bu kez, Sosyalist Parti’nin aday seçimi, açıkça bu gündem üzerinden yürüyor.

Bir cumhuriyetten diğerine geçilir.

Öncelikle, süreklice veya süreksizce.

Örneğin, Fransa’nın 1. ve 2. cumhuriyetlerinin arasına bir devlet terörü dönemi ve bir ‘yeniden krallık’ dönemi girmişti.

Fransa, bunu bu kez sistemi sürekli bırakarak yapmak niyetinde görünüyor.

O zaman başka hangi etkenler var?

Öncelikle, Fransa’da bir gelenek durumuna gelen sokak isyanlarının göçmenlerin gerçek bir isyanına dönüşmesi olasılığı var. O zaman bir polis devleti gelir.

Fransa’nın biçimsel olarak en önemli yönetim özelliği başkanlık sisteminde. Başbakanlar pek iradi ve işlevsel değil.

Öyleyse, bu değişebilir.

Konuyu tartışanlar sosyalistler olduğuna göre, anayasanın değiştirilip, bir sosyal devletten olma ötesine taşınma olasılığı da var. Ancak Fransızlar, dünya siyasal literatürüne ‘vicdani solda, cüzdanı sağda’ deyimini sokan bir seçmen kitlesine sahip.

Buradaki kritik durum şu:

Sağ ve sol eşitliğe kilitlenmiş. Aynı zamanda ikisi de çözümsüzlüğe kilitlenmiş.

Bir kültürel mod bittiğinde, yerini başka bir modla değiştirmesi, tarihte şimdiye dek, patırtısız gürültüsüz pek olmamıştır.

Demek ki er geç sosyalist parti kazanacağı için, Fransa’da er geç patırtı çıkacak ama kitle düzeyinde değil de, iktidar seçkinleri düzeyinde.

AB çözülmekte. Bu süreç, Fransa’nın İngiltere ve Almanya ile 500 yıllık takışmasının önünü, 70 yıllık bir aradan sonra yeniden açabilir.

Bildiğim kadarıyla bunu şimdiden tartışmak, henüz akıllarına gelmiyor. Tabii, onların Nasreddin’leri yok, başkanlarını testiyi kırmadan önce dövsün.

Sosyalist Parti’nin 2012 adaylarından üçüncüsü, ilk ikinin hangisinin seçileceğine karar verme pozisyonuna denk gelmiş. Adaylara sorduğu şunlarmış:

“... iki isme de öncelikle finans politikalarının ne olduğunu, ülkede yaşanan siyasi çürümeye karşı alacakları tedbirleri, sanayide korumacılık konusundaki görüşlerini ve 6'ncı Cumhuriyet için atacakları adımları soracağını belirtti. ‘Yazılı ve net taahhütleri tercih ediyorum’ diyen Montebourg...”

http://www.hurriyet.com.tr/planet/18957048.asp

Şimdiden söyleyeyim.

Yeri ve zamanı geldiğinde 2 aday da, yazdıklarının o koşullar altında geçerli olduğuna yönelik yan çizeceklerdir. Biz Türk’üz, bu oryantal rakkaselik konularında deneyimliyiz, biliriz.

“Seçmenleri ve meslektaşlarını ‘démondialisation’ bayrağı altında toplamaya çalışan Montebourg'u ‘çağdışı’ davranmakla suçlayan ve hiç oy alamayacağını iddia edenlerse, seçimlerin ilk turundan çıkan sonucun şaşkınlığını yaşıyor.

‘Démondialisation’ kavramıyla, neoliberalizmin kötü etkilerinin bertaraf edildiği, ekonomik küreselleşmeye alternatif olacak yeni bir finansal organizasyonun kurulması gerektiği savunuluyor. Siyasetbilimciler, bu akımın taraftar sayısındaki umulmadık artışı, küresel ekonomik krizin neden olduğu sıkıntılara ve Sarkozy hükümetine bağlıyor. Hem krizin hem de hükümete dair yolsuzluk iddialarının, seçmeni, halihazırdaki sistemi sorgulamaya yönelttiği belirtiliyor.”

Hazırlanın globalciler, önümüzdeki en geç 20 yıl içinde, dünya GSMH’si ve ticareti (ihracat + ithalat) % 50 küçülecek ama bu kezki sayılar reel olacak, sanal / nominal değil. Kimse de müreffehliğinden yitirmeyecek.

İngiltere kraliçesiyle meşgul. Almanya 3. Dünya Savaşı’nı bile çıkarır. ABD hiçbir zaman demokrasi olamadı. Sonuçta kala kala, tarihte cumhuriyet konusunda en çok hata ve dene-yanıl yapan Fransa’ya kaldık.

Açıkçası, Sarkozy’yi veya Mitterand’ı seçen bir kitlenin eksi zekalı ve eksi bilgili olduğunu düşünüyorum. Ancak bir geçmişbilimci artı bir gelecekbilimci olarak, yaşamın deneylerden ibaret olduğunu da biliyorum.

Sonuç: 6.’yı kurarlar ve o da dengeli / kalıcı / uzun süreli olmaz.

5 Boyut Tasarımı

2012-01-01T23:17:00.001-08:00

Kolaylık olsun diye daraltılmış örnek verilecek:

1 dakikalık bir film düşünelim. Bu 4 boyutludur.

1 dakikalık ikinci bir film düşünelim. Bu da 4 boyutludur.

Her 2 film de, 6 x 60 x 12 = 4.520 kareden oluşan birer dizidir.

Her filmin de, 1., 2., ... , n., sonuncu karelerini birebir eşleyelim. Her birini, birinden diğerine dönüştürecek, 1 dakikalık birer (4.520 karelik) dönüşüm tasarlayalım. (Bilgisayarlı / dijital tasarımlarda bu çok daha az kareyle mümkün olabilmektedir.)

Ortaya çıkan sonuç toplam 5 boyutlu bir filmdir. Bütün ayrıtları birbirine eşit olduğu için de, bir hiper-hiperküptür.

Bu ne işe mi yarar?

Düşünce filmi yapmaya:

Yin-Yang’ın Aristo Grisi biçimine dönüşümü ve geri dönüşümü bu türden bir geçiştir. Yin Yang’ın ve Aristo Grisi’nin birden çok çeşitleri olduğu için, bunların birinden diğerine veya birbilerine dönüşümü toplamı 5 boyutlu bir Aristo-Lao Tzu diyalektik poliyalektiği filmi yaratır.

Tarih filmi yapmaya:

Katostrof Kuramı’ndaki 4. dereceden büyük denklemlerin altkesit denklemlerini ve birbirlerine dönüşümlerini, örneğin olmuş 2 tarihsel örnek belgesel kayıt filmin birinden diğerine olası dönüşüm dağılımlarını verir. Buradaki bazı özel olanaklar ve olasılıklar oynatma sırasında kritik olarak parlar. Asıl önemlisi, kendini kritik olarak parlatıp gösteren olguları / olayların, farklı yerzamansal momentlerdeki dönüşüm ve geri dönüşüm filmlerinin, olmuş olabilecekken olmamış ama olmuş olanlardan daha fazla tarihe izdüşmüş olmaları gerçeğini belgeler.

Örneklersek: 1983 ve 2009 terör olayları akışının filmlerini birbirleriyle ve bunların IRA ve ETA benzeri kayıt örnekleriyle karşılaştırıp, karşıtlaştırıp, birbirlerine dönüştürür ve geri dönüşütürür isek, şimdilik genelde imkansız görünen örnekleri (sıfır pozitif çözüm olanaklı) hayalen resmedebiliriz gibi.

Yine de, şimdilik henüz bir işe yaramayabileceğini de kabul edebiliriz. Matematik tarihinden örnek olarak, ‘i’ sayısının tasarlanmasıyla yaygın kullanımı arasında epeyi zaman geçtiğini ve icat edeninin hayal bile edemeyeceği kullanım alanları bulduğunu düşünürsek, aynı durum pekala bu örneğin de başına gelebilir, diye düşünebiliriz.

Post-4-Modern Dönem

2012-01-01T01:19:00.000-08:00

1895-1945 arası modern dönemdi.

1945-1990 arası post-modern dönemdi.

1990-2001 arası post-2-modern dönemdi.

2001-2010 arası post-3-modern dönemdi.

Wikileaks olgusu post-4-modern dönemi başlattı.

1895’te sinema başladı. 1990’da eski Doğu Bloğu çöktü. 2001’de İkiz Kuleler çöktü. 2010’da ABD’nin tüm sırları açığa çıktı.

1950’den beridir, 2. Sanayileşme, dolayısıyla Bilgi Toplumu dönemindeyiz. 2001 silahsız savaşı kanıtladı (ki orada da asıl silah bilgi idi), 2010 bilginin doğrudan bir silah olduğunu kanıtladı. Soğuk Savaş (1945-1990) arasında ABD-SSCB arasındaki casusluk savaşları (sanayi bilgisi hırsızlıkları) ayyuka çıkmıştı ama orada ve o zaman 2 süper devlet ve makro bir çatışma vardı, burada ve şimdi ise mikro bir kişi var ve makro bir kaos yarattı.

İnsanlar Allah’a bile mucizelerle inanır. Sodom ve Gomore’nin olumsuz mucizesine herkes inanır ama İkiz Kuleler’in olumsuz mucizesine bile hala ve henüz kimse inanamamışken, üstüne bir de Wikileaks olumsuz mucizesi eklendi. İnsanlar tarih trenini inanamaz gözlerle seyrediyorlar.

Bu olay ABD’nin çöküşünü en az 50 yıl öne aldı. AB zaten kendi kendine çözülüyor. İki kutuptan tek kutba düşüp, şimdilerde kutupsuz kalan tarih otağı, kitlelerin başına çökmekte, Nasreddin Hoca keyifle gümbürtüyü seyreylemekte...

Post-Kaç-Modern Momenti?

2011-12-31T00:39:00.001-08:00

Modern dönemin siyasal başlangıcı, 1789 Fransa Devrimi öncesine bile dayandırılır.

Modern sanat dönemi, 1885 ile milatlanır.

O zamanlar sanatın, aslında resmin Dünya başkenti Paris’tir.

Post-modern dönem, siyasal olarak da, sanatsal olarak da, 1945 başlangıç momentlidir.

O zamanlar sanatın, aslında artık resmin değil, Dünya başkenti New York’tur.

Ondan sonrasında rivayet muhtelif:

Başkalarına göre:

Soğuk Savaş’sal ve post-modern dönem, 1986’daki glasnotla da milatlanabilir, 1992’deki SSCB’nin parçalanışıyla da.

Bana göre:

1986 momentli Çernobil (nükleer fizik) ve Challenger (uzaycılık) felaketleri, aslında hem ABD’nin, hem de SSCB’nin çöküşünü (en azından sonun başlangıcını) imler.

Sonuçta, ABD-SSCB çiftkutupluluğundan, ABD tekkutupluluğuna geçiş yapıldığında hemfikiriz.

Ancak ABD, bu konumu pek pek 10 yıl koruyabildi.

11 Eylül 2001 günü ABD topraklarında tarihinde ilk kez vuruldu ve yenildi. Tüm stratejistlerin naklen yayında çenesinin düştüğünü hala keyifle anımsıyorum.

ABD bunun üzerine, Kore ve Vietnam’ın yanına, Irak ve Afganistan yenilgilerini de ekledi.

Böylelikle bana göre, post-2-modern dönemi de pek pek 10 yıl sürdü.

Geldik 2010’a:

ABD’nin yenilebilir olduğunu artık herkes kabul ediyor, kendi generalleri bile. 7,5 milyarın 4 milyarı ABD’den nefret etmek ne demek, ABD’nin köküne kibrit suyu ekmek niyetinde.

Buna da, ‘post-3-modern dönemin sonu’ diyelim.

Peki, post-4-modern döneme girdik mi?

Henüz hayır.

Bunun kanıtı için ne gerekli?

Çin için 5 yıl daha gerekli. Rusya için 10 yıl daha gerekli. O zaman ABD belki 3 numara olur, belki olmaz: Askeri, iktisadi, siyasi, kültürel, sanatsal, hangi anlamda alırsanız alın.

Peki, post-4-modern dönem ne kadar sürer?

Ara şerh: 4 makro-makro global kriz, bu şemadan muaf.

Oyunun vektörlerini değiştirecek 3 vektör adayı, Hindistan / Pakistan diyalektiği ve artı tek başına Brezilya. Çin’in önümüzdeki 10-20 içinde en azından kocaman bir tökezleme yaşayacağı kesin, çünkü o da Türkiye gibi, krizleri biriktirmeyi ve ertelemeyi seviyor, Doğulu aymazlığı var ne de olsa.

Bu ara-kısa momentin biricikliği nerede?

Ayrallar özgür, hatta bazı ayrallar feleğini şaşırıp, diğer ayrallara eziyet edecek denli özgür kaldı. Bilindiği kadarıyla bu Dünya tarihinde bir ilk: Eskiden %o 1 civarında seyreden tekil ayralların toplamı, tarihte ilk keztoplamda % 50’yi aştı ve normallerin egemenliği çöktü. Bu durum, normalleri tümüyle yenilene dek, çok daha acımasız yapacak ayrı konu.

Ayrıca, faşist ve komünist olanlardan farklı olarak, tarihte ilk kez ateistlere siyasal temsil hakkı doğmak üzere. Bunun göstergesi, resmi istatistiklerin bile kabul ettiği üzere, global nüfusun içindeki ateistlerin sayısının en büyük 5 dininkilere yaklaşması ve bazılarını geçmesidir. 2010 itibarıyla, gayrıresmi olarak global ateistlerin sayısının Hristiyanlar’ınkini ve Müslümanlar’ınkini tek tek geçtiği kanısındayım.

Ancak bu özgürleşme, kendiliğinden bir yeni Fetret Devri demek oluyor. örneğin, koskoca ABP’de bir tek ateist parti yok ama onlarca hristiyan parti var. Üstüne üstlük, Hristiyanlar o partilerde Müslüman azınlıkları kendi meclislerine seçtiriyorlar.

Demek ki:

‘Post-3,9 / 4,1-modern’ dönemdeyiz kabaca.

4. Liberalizm Tutmayacak

2011-12-29T22:58:00.000-08:00

Bu ülkenin mayası 4. liberalizmi tutmayacak.

Liberalizmlerin tutması için, hem halkın, hem de iktidar seçkinlerinin katkısı, işbirliği, işbölümü gerekir.

Bir türlü kendini gerçekleştiremeyen montajcı sanayici ulusal sermayeciler zaten, hem 3. liberalizmcilerle pek anlaşamadılar, hem de karşı-ulusallaşma sürecinin kendilerini iktidar yönetiminden uzaklaştırdığının bilincine varamadılar.

Ancak bu ayrı bir konu. Öbür konu şu:

Daha önceleri halkın, İstanbul halkının, nüfusumuzun en liberal olacak örneklemesinin, sırasıyla nasıl Özalcı, Çillerci ve Erdoğancı olduğunu gözledim.

Ancak, Erdoğan sürecinde birşeyler aksamış.

Varoşlarımızda gözlediğim gerçek durum şu:

Halkımızın sınıf atlama hayalleri sönmüş.

İstanbul’da ilk ayını veya 10. yılını geçiren birini gözünden şıp diye anlarım. Yenibosna’da gördüğüm nüfus örneklemesi, hepsinin bir harmanını içeriyordu ama gözlerinde para feri yoktu. Hani, ‘gözlerinde dolar ışıma’ diye tabir edilen şey gitmiş.

Denizin bittiğini biz entellektüller uzun süredir biliyoruz: Türkiye ekonomisi şu anda yalnızca kaynağı belirli olmayan paralarla dönüyor. (Bunların ne olduğunu yazıp da, yazımımızı yayınlanmaz kılmayalım.) Ancak kitlenin toplu bilisizliği de bunun ayrımına varmışa benzer. Bunun da göstergesi şu:

Eskiden herkes para için sağa sola saldırırdı. Mesai dışı iş yapardı, kayıtdışı ekonomiye katkıda bulunurdu. Vb, vd.

Şimdi de saldırıyorlar ama para yok ortada. Bunda, 3. liberalizmin diğer önceki 2 dalganın tersine, alt tabakaları nakit parayla fazlaca sulamamasının payı olduğu belli. 2 liberalizm de parayı en paralı % 1’e yeterince çekti zaten.

Bunun sonucu ne olur?

Bu genel seçimde sonuç değişmez. Sayılarıyla ve yerleriyle habire oynanan oylar ve bir önceki seçimde başbakanı yuhlayıp, yine onun partisine oy veren köylüler nedeniyle böyle olur.

Ancak, 2011-2015 arasını AKP’nin düz geçmesi imkanı artık kalmadı. Bunu Babacan açıkça ifade etti ama dinleyen yok.

Yani, halk umudunu kesecek.

Halk umudunu kesince ne olur?

Başıbozuk isyanı olur, devrim değil. İstanbul halkı birbirine feci girecek. İnanmazsınız ama Dolapdere’de Çingeneler’in hırsızlığın bile artık para kazandırmadığından yakındığını kulaklarımla duydum. Bir şey daha: Hırsızlar eskiden adam öldürmezdi, şimdi öldürüyor (kaynak: Rahmetli hırsız-yazar Mehmet Kartal).

Bu durumda, yaz bir çetele daha tarihin yanılsamalarına. Devrilen küplerin gümbürtüsü korkunç olacak ve hiç umulmadık kişiler bu yıkımın altında kalacak.

Dehümanizasyon ve Anti-Hümanizm

2011-12-29T00:07:00.001-08:00

Benim bakış açımdan uzun süredir açık seçik olan ama insanların kendi kendilerine hala göremedikleri bir ayrım var. Bu metinde onu irdelemeye karar verdim.

Aydınlanma Çağı’ndan beridir süregelen hümanizm, Feuerbach nezdinde, insanların Tanrı’yı yaratıp kendinden üstün bir yere koymasını bile dehümanizasyon, anti-hümanizm ve yabancılaşma (alienation) sayıp olumsuzlamıştır. Daha da önemlisi bu anlamıyla yabancılaşma, 19. Yüzyıl’da ‘delilik’ anlamında kullanılmış. Yani, özdeşleşme (identification: hem kimlik, hem de Aristo Mantığı anlamıyla) yaşamadın mı yandın.

Tuhaf bir biçimde, eleştiri metinlerimdeki trans-, meta-, post-hümanizmler de dahil olmak üzere, okurlarım hangi düşüngüyü savunurlarsa savunsunlar; hem bunu bir delilik saymakta, hem Nietzsche çizgisinde bir üst-insan faşizmi algılamakta, hem de topluca insansever kesilmekteler. Komünistlerin de (Stalin gibi), faşistlerin de (Hitler) gibi, hümanist olduğunu savunmamın haklılığının dayanağı, bu durumdur.

1960 doğumluyum. Dolayısıyla, 1945 atom bombalarının ve 1957 Sputnik uzaya çıkışının, hem de tam 2. Dünya Savaşı yıkımının üzerine yaşanmışlığıyla, doğumumdan önce gerçekleşmiş tarihsel açıdan bu denli önemli olayların beni böyle yapabilmiş olabileceğini kabul etmek durumundayım. Yine dolayısıyla, Kafka’esk anlamda derisiz veya çıplak-hassas derili biri olarak, gelen dalgayı biliçaltımda herkesten önce algılamış olmam olağandır.

Ancak, bilinç düzeyinde durum farklı. 2. Sanayileşme’nin 9 öncü altkültürünü uygulayan ve düşüngüsel düzeyde savunan halihazırda milyonlarca kişi var. Yani, köprülerin altından çok su aktı ve bugün-burada meta-hümanizm tüm vektörleriyle fiilen geçerli durumda, yani o bir ideoloji.

Bu durumda meta-hümanizm, yabancılaşma, delilik veya negatif-ideoloji sayılamaz. Ancak, tercih edilmeyen bir yol olarak tanımlanabilir. Oysa hümanistler, gayet faşistçe davranarak, anti-hümanist olan hiçbirşeye yaşam hakkı tanımama peşindeler.

İnternetin bilgi paylaşımı hızını çok arttırması sayesinde, bunun her yerde böyle olduğunu görüyoruz. (Çok değil 10 yıl önce gelecekbilim, Wikipedia’da bile sınırlı bir madde idi, oysa şimdi o konuda binlerce sayfa var.)

Bu durumda hümanistler; kültürel, tarihsel, zihinsel, evrimsel değişimi engelliyor oluyorlar.

Gelelim, dehümanizasyon ve anti-hümanizmin trans-, meta-, post-hümanizmdeki yerine...

50 yaşını geçip, binlerce kişiyi doğrudan, milyonlarca kişiyi dolaylı olarak tanıyıp, onların standart biyografilerine ne denli sıkı sıkıya bağlı kaldığını görünce, benim açıkseçik insan nefretimin bile, bu popülasyona karşı yetersiz kaldığını düşünmeye başladım.

Tarihin bu momentinde herhangi bir birey, herhangi bir ülkede ve herhangi bir zamanda, intihar seçeneği dahil, yaşamını tümüyle kendi seçenekleriyle yönlendirme hakkına sahiptir. Bu bir. (Örneğin Evrensel İnsan Hakları Bildirgesi’ndaki yaşama hakkı, zorunlu askerlik konusunu devreden çıkarmaya başladı.)

İkincisi, hiçbir standart biyografi, herhangi bir bireye insan gibi yaşama hakkı tanımıyor. G-7 ülkeleri 500 yıl sömürünün ardından bile, vatandaşlarına asgari ücretle yaşayabilme hakkı tanımıyorlar veya eğitim ve sağlık gibi temel insan haklarını ücretsiz sunmuyorlar. Dahası, sunulmamasını savunuyorlar.

Üçüncüsü normalistler bile, eğer marjinaller olmazsa, gelenekselliğin bir toplumu yüzlerce yıl durağan bırakabildiğine aydılar.

Bu durumda, %o 1 – %oo 1 arasındaki bir global popülasyon dilimi, evrimi ve tarihi istediği yöne çevirme hakkına sahiptir. İnsanlar hümanist ve evrimsiz kalabilir ama evrimlilere zulüm yok. Yoksa savaş başlayacak.

Ayrıca, trans-, meta-, post-hümanizm, özgürlük ve seçme hakkı sağladığı için, hümanistlerden çok daha fazla insansever konumda kaldı. Bugün hala aileler, çocuklarının ailelerinin istediklerini yapmasını umuyorlar. Bu hak, temel insan hakları arasında bulunmadığı gibi, tersi (istediğin astandart nekrografiye geçme ve onu gergefleme) temel insan hakları arasına girdi.

Bunun toplumdaki izdüşümü, marjnallik ve ayrallık oluyor. 2. Sanayileşme’nin 50. yılında bile, makina kıran eski insanlar gibi, yeni değişimi zorbalıkla durdurmaya çalışan da çok. İşin garibi, durumu yaratan G-7 ülkeleri iktidar seçkinleri bile, neo-kon’lar oldukları için, değişimi durdurmaya çabalıyorlar artık. Düşünün ki ABD NASA’yı tasfiyeye başladı, UUİ 5 yıl gecikmeyle kuruldu, 1 parçacık hızlandırıcı tesis, yapımı ortasında terkedildi.

İdeolojik açıdan şu anki hümanist momentle, trans-, meta-, post-hümanist moment çatışacak. Normaller, anormalleri yeniden tımarhaneye tıkarsa şaşmamak gerek.

Ateizm Cezalandırılırken

2011-12-27T03:16:00.001-08:00

“Devamında, ‘Hatta bak şimdi bir ay ben senin tacizlerine maruz kalmamak için s... de olmamasına rağmen ortalık yerde yeme içme özgürlüğümden feragat edeceğim, sene boyu sabahın beşinde ezan sesiyle uyanmak zorunda kalıyorum... 'bak ne kadar mükemmel kainat, kusursuz bir sistem, bunu Allah yaratmadıysa başka nasıl olabilir' geri zekâlılığındaki bir yaklaşımla’ şeklindeki ifadelerle düşünce özgürlüğü ve eleştiri hakkının sınırları aşılarak, İslam dinini aşağıladığı kanaatine varıldığı bildirildi.”

http://gundem.milliyet.com.tr/-eksisozluk-yazari-iddianamesi-kabul-edildi/gundem/gundemdetay/27.12.2011/1480965/default.htm

Şimdi ben, bu yargılamayı da eleştiremem. Suç sayılan davranışı övmüş olurum.

Dikkatinizi çekerim: Bu ceza yasası maddesi, anayasasında laiklik olan bir devletin ceza yasasında yer alıyor.

Dikkatinizi çekerim: O laik sayılan orduda, günde 3 öğün, bize yemek verdiği için Tanrı’ya şükrediliyor.

Eh, laiklik olmayınca ne olacağını fantazyanıza bırakıyorum.

Bu haberi, bana 10 yıldır AKP’nin özgürlükçü bir parti olduğunu savunanlara adıyorum.

Ben de dahil olmak üzere, güle güle hapse atın bizi, hatta gömün: Cennete gidersiniz.

Arap Baharı Arap Kışı Oldu

2011-12-26T01:42:00.001-08:00

Cezayir, Tunus ve Mısır’da şeriatçı partiler seçimi kazandı.

Bir Büyük Ortadoğu Projesi var. Orada, Arap ülkelerinin demokrasiye geçirileceği önesürüldü.

Şimdi diktatörler gitmiş olabilir. Ancak krallar hala yerinde. Birçok Arap ülkesi teokratik monarşi ile yönetiliyor. Emirlere hiçbirşey olmadı. Bu durum hakkında kimse düşünmüyor.

YMCA (GHEB) İslam kültürüne karşı olabilir. Ancak tarihçi Hobsbavm gibi biri, Arap ülkelerine demokrasi geldiğini söylerse, ben buna şaşırırım.

Bana göre, Arap Baharı Arap Kışı oldu. Bu ülkelere yeni bir Orta Çağ geldi.

Barrett gibi akil adamlar, global tüketimi ve ABD’nin ihracatını bu yolla arttırmayı planladı ama bu plan işlemedi. Şeriat koşulları, tüketimi arttırmaz, azaltır.

4. Liberalizm Ne Zaman Gelir?

2011-12-19T00:50:00.000-08:00

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde belli bir düzenlilik var:

3 adam (Atatürk, İnönü, Bayar), 3 darbe (1960, 1971, 1980) ve 3 liberalizm.

4. darbe de oldu, post-modern oldu ama oldu. 4. liberalizmi de bekleyebiliriz.

Önce 3 liberalizme bakalım:

Onlarda da bir düzenlilik var:

1983 ANAP, 1993 DYP ve 2003 AKP.

Dünya ülkeleri liberalizm akımlarını bizden çok önceleri yaşadı. Bizde yaşananlar yeni dünya düzeni ve globalizm akımıyla çakıştı. 1983’ten önce Türkiye dışa kapalı bir ekonomiydi. Şimdi 150 milyar dolarlık ithalatıyla, dışa bağımlı bir ekonomi.

Her liberal atak 5. yılından sonra enerjisini yitirmeye başlıyor, çünkü toplumu yoruyor.

Her liberalizm, az sayıda belli kişileri (iktidara yakın duranları veya kumar sevip sürpriz ata oynayanları) zengin ederken, çok sayıda belli kişileri fakir eder. Sınıf atlamak liberalizmin sloganıdır. Türkiye’de gelir dağılımı eşitsizliği son 25 yılda giderek arttı. Bunu devletin kendi sitatistik kurumları söylüyor. Öncelikle köylü kesim, tarım ürünlerindeki sübvansiyon kalkınca iktisaden çöktü. Sonra reel ücretler giderek azaldı.

Ancak görünen o ki toplumumuz henüz uslanmadı.

2012’de genel seçim, 2013’te Cumhuriyet’in 90. yılı, 2014’te cumhurbaşkanlığı seçimi, 2016’da en erken AB’ye girme olasılığı var.

Eğer 10 yıllık eğilimlere bakarsak, 4. liberalizmin 2013’te gelmesi makul görünüyor.

Bu ana bilgi. Bir de hata fonksiyonlarına (dalgalanmalara) bakalım:

2012 seçimlerinde baraj düşürülmüş ve büyük olasılık TBMM 10 partili durumda olacak. Bunlardan birinin sosyal demokrat olup olmayacağı henüz belli değil, çünkü bizde sosyal demokrat parti henüz yok. Solsuz bir meclisin durumunu 1980 ertesinde kurulan Danışma Meclisi’nde gördük.

Gelecek cumhurbaşkanının 7 yıl orada kalıp kalmayacağı da kesin değil, 5. darbenin olup olmayacağı da. Tabii en büyük sorunumuz savaş ve terör olacak. Ortadoğu şimdiden kan gölü durumunda.

Peki, bu koşullarda 4. liberalizm nasıl kazanır?

Tüm liberalizmler İstanbul’u büyüterek oy topladı. İstanbul 15 milyonluk bir köy oldu. Niyetler kuzeye doğru daha da büyümek. Bunun çevresel sorunları şimdiden anlatıldı. Bir de hiç unutmamamız gereken deprem riski var. En geç 2029’da büyük bir deprem yaşanacak. Fay hattı dosdoğru batı yakasını kesiyor.

4. liberalizm 1. Cumhuriyet’in sonunu getirebilir ama 2. Cumhuriyet’i kurdurur mu bilemem.

4. Dünya

2011-12-17T23:11:00.001-08:00

İlk informatik ve kognitif faşist, bilim felsefeci Popper 3 Dünya tanımlamış: Bedenimiz, zihnimiz ve kültürel üstyapılar olarak bilim, sanat, düşün.

Ancak, ta onun zamanında bile 4. Dünya’lar mevcuttu.

Bilgisayar yapılmıştı.

Bilgisayar programları da yapılmıştı.

Bunlar, meta-bilim, meta-sanat ve meta-düşün demekti.

Yani, onlardan ötesi demekti. Yani, 4. Dünya demekti.

1976’da siberuzay ve 1992’de internet geldi.

Bunları 5. Dünya mı sayacağız, yoksa 4. Dünya olan donanımların ve yazılımların bir parçası mı sayacağız?

İnternet 15 yılda, henüz 5. Dünya olacak bir siberuzaylık beceremedi.

Asıl 5. Dünya; organik, mekanik, siborg ve yazılım ölümsüzlükte. Bunlar henüz fiilen deneme aşamasında.

Bir de, uzaycılıkta. Bu becerildi. İnsan ürünü bir araç Güneş Sistemi dışına çıktı. Yani, 5. Dünya Samanyolu Gökadası ölçeğinde ve ölçütünde, o da şimdilik. En az 2.500 yıl kadar daha...

İnsan türünün Samanyolu Gökadası’na tümüyle yayılması için 1-2,5 milyon yıl arasında değişen öngörüler yapılmış durumda. Ancak, bunun toplamda milyonlarca ışık yılılık yolculuk ve bunun da Andromeda Gökadası’na olan uzaklık olduğunu gözönüne alan yok. Diğer bir deyişle, Samanyolu Gökadası’nın sömürgeleştirilmesi bitmeden, Andromeda Gökadası’na varılmış olsa olasılığı çok yüksek.

Açımlarsak: Avustralyalı Aborijinler, bugün hala 1 milyon yıl önceki kültürel aşamada yaşıyorlar ve bazı-biz 100 yıl sonraki aşamada yaşıyoruz. Şu anda dünyada yaşamakta olan bazı insanlar 1.000 yıldan uzun yaşayacak, bu kesin.

4. ve 5. Dünya’lar mümkün ve bunlar demek.

3. Cumhuriyet'in Sorunları

2011-12-17T06:17:00.001-08:00

Türkiye Cumhuriyeti tarihçesi tuhaflıklarla dolu bir ülke. O nedenle, henüz 2. Cumhuriyet kurulmamışken, 3. Cumhuriyet’in sorunlarını tartışmak da, bu tuhaflıklara bir katkı olsun.

Aslına bakılırsa, 3 adam, 3 darbe ve 3 liberalizm, 1. Cumhuriyet’i toplamda 9 kez bitirmiş durumda. Bu durumda, 2. Cumhuriyet’in çoktan kurulmuş olması gerekirdi. Ancak, nasıl ki Osmanlı’nın bitişine Cumhuriyet döneminde bile intikal edemeyen çoktuysa, 3. Cumhuriyet döneminde bile, 1. Cumhuriyet’in bittiğine intikal edemeyen çok olacak.

Asıl sorun tarihsel intikalsizliklerde:

Marksist devrim 1789’da olacağına, 1917’de ve 1949’da olunca, geç kalmış oldu.

Bizim Cumhuriyet de, Tanzimat’ta (1839’da) olacağına, 1923’te olunca, geç kalmış oldu.

Geçelim parametrelere:

Bugünkü anlamıyla, parlamenter demokrasiye dayalı cumhuriyetlerin bazı varsayımları mevcut:

Güçler ayrılığı:

Yasama, yürütme ve yargı ayrılığının yeni bir biçimde yorumlanması mümkün. Milletvekilleri, bakanlar ve yargıçlar ayrı ayrı seçilebilir. Hiçbiri, emekli olsa bile, diğeri olamaz.

Cumhurbaşkanlığı-başkanlık:

Bu mevki tümüyle ortadan kaldırılabilir veya ‘en az 20 kitap yazmış olmak’ gibi, yeni niteliklilik önkoşulları uygulanabilir.

Temsili, kozmopolit, katılımcı demokrasi:

Batılılar, bizim gibi kendilerini kandırmayı pek sevmedikleri için, şu anki durumuyla demokrasinin işlerliğinin pek kalmadığını (belki de hiç olmadığını), dolayısıyla tüm halkın yönetime bir biçimde dahil olmasının (ya da edilmesinin) yeni yollarının aranıp bulunması, yoksalar da, icat edilmesi gibi seçenekler peşindeler. Bizde de, hiç olmazsa tüm seçmenlerin yaşamsal kategorileri (emekli, öğrenci, özürlü gibi) nezdinde kurulmuş veya ilkelerini ona göre ayarlamış partiler aracılığıyla temsil edilebilmeleri yolu denenebilir. Bizde, Kürtçü parti sözde yasak, ortalık ve geçmiş Kürtçü parti dolu. Demek ki daha reel politik deneyimler gerekiyor.

Kültürel mod çelişkileri:

72 milyonluk Türkiye, 18’erden 4 moda bölünmüş durumda: Göçer, tarım, sanayi, internet. Bunlar birbiriyle arakesiti olmayan ve birbirine yaşam hakkı tanımayan modlar. Zaten dünya da, bunu ikili veya üçlü olarak yaşıyor. Tüm bunların dışında kalan 7’de 1,5 milyarlık bir kitle, globalistler tarafından yeryüzünden silinmeye uğraşılıyor. 3. Cumhuriyet’in anti-globalist olması zorunlu, çünkü G-7 kaynaklı globalizmde, ‘Türkiye Cumhuriyeti’ adlı ülke haritadan silinmiş durumda.

En temel sorun:

Henüz doğmamış, var olmamış, tasarlanmamış olana yaşam hakkı. Çocuklarımız bizim malımız değil. Gelecek de bizim malımız değil. 12.000 yıldır yediğimiz tüm herzeler ertesinde, insan türü yok olma aşamasında. Nükleer tehdidin gevşemesi bizi aldatmasın, artık herkes ona ulaşabilir duruma geldi.

Tamam, uzaya gidenler kurtuldu ve yepyeni bir ütopya denediler. Ya, geriye kalanlar ne olacak? 12 milyarda duracak ve belki yüzlerce yıl o düzeyde kalacak global popülasyon için, yaşanabilir bir gelecek ve hacim yaratmak durumundayız.

Örneğin, bugüne bakarsak, aslında bilgi toplumu bireylerine yaşama hakkı bu toplumda yok. Standart biyografiler, yaşamının 30 yılını öğrenmeye ayıracak kognitif-informatik kişilere herhangi bir olanak sunmuyor, sunmadığı gibi onları ölümüne cezalandırıyor.

Görüldüğü gibi, bazı sorunlara ortaya çıkmadan bakmanın, halk sağlığı ve epidemiyoloji gibi yararları var, sorunları oluşmadan önleyebiliyorsunuz.

2. Cumhuriyet, henüz yaratılmadan yaşama şansını yitirdi. Tarihte böyle ironik durumlar olmuştur. Sonuçta, Aboricinler’in veya Yanomamöler’in de bir anlamları yok, onlar da kültürlerini sürdürme şansını yitirdi.

Hain bir sürprizle, bize aslında gerekenin 4. Cumhuriyet olduğunu belirterek, ufkumuzu bugünde bırakalım.

Türkiye’de 3. ve 4. Liberalizm

2011-12-16T01:23:00.001-08:00

0. liberalizmde Menderes başarısız oldu ve asıldı.

1. liberalizmde Özal cumhurbaşkanı oldu ve ANAP battı.

2. liberalizmde Demirel cumhurbaşkanı oldu, Çiller DYP’yi batırdı.

3. liberalizmde Erdoğan cumhurbaşkanı olmak istedi ama Gül bir ayak oyunuyla yeri kazandı. AKP birçok krize neden oldu ama hala en güçlü parti durumunda.

Bu durumda neler olabilir?

En yüksek olasılıkla, 4. liberalizmi ve 2011 seçimlerini AKP kazanır.

Bu durumda, 5. liberalizm de başarılamayabilir ve/ya başarılsa da yetmeyebilir.

Sorunlar içeride değil dışarıda:

ABD, bugüne dek faşist ve engizitör vassallarını hep destekleyegelmiştir. Saddam’a yaptığı gibi, gerekirse bir diktatör yaratıp, onu da devirmiştir. ABD’nin, uzun onyıllara dayalı kuduz bir dış siyaseti var.

Tutarsızlık AB’de: Müslüman demokrat olamayacağını, Müslüman liberal olamayacağını, AKP’nin demokrasinin gereklerini yerine getiremeyeceğini ve 5 yıldır da hiçbir biçimde yerine getirmediğini göremiyorlar. Üstüne üstlük, belli üyelerin retleri nedeniyle, karar düzenekleri kilitlendi. Gürcistan olayında gördük, daha önce de Bosna olayında görmüştük, uluslarası gelişmeler için programları yok.

Rusya ise, BTC hattına yaptıklarıyla, hala başımızın derdi olabileceğini kanıtladı. Yalnız bizim değil, ABD’nin bile başına bela olabileceğini gösterdi.

Bu durumda, AKP’nin 3. dünyalı kurnazlığı, geçici de olsa, işe yarayabilir.

Burada seçmenin durumu belirleyici: Borç bıçağı kemiği bile kesti ama Türkiye halkı hala daha çok, daha daha çok tüketmeyi arzuluyor, çünkü hep daha güzel havuçlar piyasaya sürülüyor. Eski toprakların tutumluluk geleneği unutuldu. Tasarruf oranı, GSMH’da % 30’dan % 5’e düştü.

Ancak, uzun vadede, kim hangi müdahaleyi yaparsa yapsın, büyük sayılar kuramı işler. Sonuç kaçınılmazdır: Bu liberalizm bizi batırır.

Bu durumda AKP, uygun bir zamanda erken seçim yapıp, yükü herhangi bir diğer partiye devriecek. Meclis’teki diğer 7 partinin hiçbiri hiçbirşey yapamaz durumda. Onlar da yeni durumlarda apışıp kaldı, dolasıyla iktidara meraklı biri yükün altında ezilir kalır.

Peki, 3.’den 4. liberalizme geçiş / geçemeyiş görüngüleri neler olabilir?

Bir kere, gerekli reformlar yapılamaz ve bu olumsuz bir örnek olur.

Yeniden açık bütçeyle, karşılıksız basılan parayla, borçlanmayla bu iş sürdürülür. Osmanlı’nın konkardato ilan etmesi onyıllar aldı. Biz gerçek liberalizme gireli henüz 25 oldu. Dünya ülkelerinin çoğu bizden berbat durumda. Ölüm limitimiz 1,5 trilyon dolar borç, biz 600 milyarı henüz geçtik.

Türkiye turizmle, yurtdışı inşaat ihaleleriyle, Alamancılar’la, uyuşturucuyla, yavaş yavaş silahla bazı artı-değerler yaratabiliyor da, ondan çark dönüyor. Yoksa, bu borç da ekonomiyi kilitlerdi, çünkü tüketim dururdu.

Çark kırılmadıkça, kimse bu gidişi durdurabileceğe benzemiyor.

Çark ne zaman kırılır?

15-25 yıl sonra.

Post-Sinema ve Düşünce Filmi

2011-12-16T01:20:00.001-08:00

Post-sinema, düşünce sinemasının tamamını kapsamaz (ve şu anda o da tümüyle tanımlı durumda değil) ama düşünce filmleri üretebilir, çünkü meta-sinema ve neo-sinema momentleri, düşünce filmi üretebilmişti. (Bu durum, post-sinemanın düşünce filmi yapamayabileceğini de kabullenir.)

Bu durumda, nasıl olsa filme çekilecek olan, ‘Sprawl Üçlemesi’nin düşünce-aksiyon oranları, bir ölçüt olabilecek.

Aynı zamanda, ‘Ghost in the Shell 3’ün yapılıp yapılamaması da bir ölçüt olacak.

Aynı tematik üzerinde seyreden, hepsinden önce ve sonra yapılmış ‘Tron 1’ (1982) ve ‘Tron 2’ (2011) ikilisi / serisi, Yankiler’in düşünce filmini, siberuzaylı olsa bile beceremeyeceğinin çok açıkseçik bir kanıtıdır.

İkinci Sanayileşme’nin 9 öncü altkültürü hakkında yapılan filmlerin öncü film veya düşünce filmi olma zorunluluğu yok. Bunu o konularla ilgili olarak yazılmış bilimkurgu romanlardan izleyebiliyoruz.

Bu öncü altkültürlerin, kendisi bir alt-düşünce durumuna indirgenmiş olsa da, hümanizm ile çatışmaları ve bunun sonuçları (belki sentez, belki praksis, belki dekadans, belki negatif diyalektik olarak) kesinlikle düşünce filmi konusudur.

Düşünce filminin en-öte konusu düşünce-ötedir. Motoko, açıkçası ‘Ghost in the Shell’in finalinde o durumda resmedilir (: ormanda yalnız gezen bir fil: salt ışık / saf düşünce).

Düşüncenin gelecekteki evriminde; bilimin, sanatın, düşünün aşılması veya aşılmadan aşındırılması durumu, sinemayı da, post-sinemayı da tarihten silebilir.

İkinci Sanayileşme

2011-12-15T02:25:00.001-08:00

Birinci Sanayileşme AB ülkeleri açısından 1750’de başladı. 2000’e gelindiğinde hepsi tümüyle sanayileşmişti.

İkinici Sanayileşme 1950’lerde bilgisayarın icadının simgesiyle başladı.

Gelecekbilimin tüm konuları, aynı zamanda İkinci Sanayileşme’nin konularıdır. İlki kuramsal, ikincisi pratik açıdan onlarla ilgilenir. Ülkeler ve şirketler bu başlıklar altında, 1.000 yıla varan vadede planlar yapıyor.

İkinci Sanayileşme’nin kültürel açıdan en belirgin sonucu sıfıra limitlenen mesai ve tüm biyografiye limitlenen eğitim olacaktır ki buna şimdiden ‘yaşam boyu eğitim’ deniyor.

20. Yüzyıl’da buna benzer 2 kültürel dönüşüm yaşandı: Bir: Hemen tüm ülkelerde ortalama eğitim 8 yıla çıktı ki 1900’da bu pratik olarak sıfırdı. İki: İnternetin icadıyla sonsuz bir bilgi akışı başladı ki 20. Yüzyıl’daki bilgi sıçramasının benzerini 21. Yüzyıl’da da yaratabilir, yaratmayabilir de.

20. Yüzyıl’da ortalama yaşam 40’tan 80’e çıktı. 21. Yüzyıl için bu en kötümser tahminle 120 olacak, deniyor. ‘Klonlama + kafa nakli’ ve yazılımlaşma yolu ile 2 ayrı yoldan ölümsüzlük 2100’e varmadan başarılmış olacak.

Önceki 2 paragraf sırasıyla 2 ayrı yoldan bilgisel artma hedefliyor: Kitlesel ve seçkinsel. Yine de 21. Yüzyıl’da yeni bir Einstein çıkmayacağı konusunda hemen herkes hemfikir, Hawking’i onunla kıyaslamıyorlar bile. 2100 sonrası içinse, tekillik ilkesi gereği şimdilik kestirimde bulunamıyoruz.

Tüm yaşamını boş zaman olarak yaşamanın, insanların neredeyse tümünü rahatsız edeceği kanısında olanlar var ki onlara hak vermemek mümkün değil. Uygarlığın beşiği sayılan AB ülkelerinde yılda 12 (ayda 1) kitap okunmuyor ve şu an haftalık ortalama mesai 35 saat. Artı, insanların boş zamanlarında ne yaptığına bakınca, en çok televizyon seyrettiklerini görüyoruz.

2. Sanayileşme 2 bölümden oluşacak, krizlerin yaratacağı hazırlık dönemi, ardından gelen göreli barışın getireceği sentez dönemi. Bunun ardından 500 yıllık bir durağanlık da gelebilir, çünkü 23. Yüzyıl’a hiçbir artı değer değişken bırakmayı umamıyoruz.

Nüfusun azaldığının kesin sonuçlarının iyice görüleceği 2175’ten sonra, artık sürpriz değişkenler umulabilir. Geçmiş bizlere iyi dersler verir: Yıl 1453’te İstanbul fethedildiğinde, AB’nin dünya egemeni olacağını söyleselerdi, kimse inanmazdı. Afrika gibi kıtasal, Nauru gibi istisnasal epsilonik, her tür novum umulabilir. Olmadı, o zaman artık bir güç olmuş olacak uzaycılar var olacak zaten.

1945-2015 Post-Modernizminin Yanılsamaları

2011-12-14T23:23:00.000-08:00

Post-modernistler için, post-modernizm 1990’da, 2001’de ve 2011’de bitmedi, hep sürdü, hala da sürüyor.

Post-modernizm ayrıca büyük söylemlerin ve ideolojilerin öldüğünü önesürer.

Oysa:

1980-2015 arasında ise, kaptilatizmin nihai zaferi ve tarihin sonu ilan edildi.

Oysa:

2012-2015 arasında AB ve ABD çökecek. Hoş, dünya da çökecek, ayrı konu. Ancak post-modernizm, bu durumda hep yalan söylemiş, söylüyor ve söyleyecek olacak.

Kitle bu yalanları yedi. Uyruklaşan ktidar seçkinleri de, kendilerine söyledikleri yalanlara kendileri ikna oldu, hamamdaki deliler korosu gibi gürültü yaparak...

Sanırım, yeni ekonomik kriz dizileri, benim tanımlarım açısından, post-5/6-modern momentte yaratılmış olacak.

Örnek: Cengiz Han’ın tarihten sildiği 50 kentin 10’u bir daha hiç olmadı ve buna karşın Cengiz Han’ın torunları bugün hala çadırda yaşıyorlar.

O zaman: Baş parmağımızı aşağıya çeviriyoruz: Domini ve dominusları öldür Spartacus.

Haklar Çökertilirken

2011-12-14T00:35:00.000-08:00

Birinci Sanayileşme ertesinde işçi sınıfı, yüz yıllık mücadele ertesinde, günde 8 saat, haftada 5 gün mesai, emeklilik gibi haklar elde etti.

AB üyeleri önce, emeklilik yaşını 68’e çıkardı. Bunun anlamı şu: 14 yaşından (o zamanlar zorunlu eğitim o kadardı) 68 yaşına kadar 54 yıl prim ödeyeceksin, sana biçilen emekli maaşı, 8 yıllık filan.

Sonra, haftalık mesai ücretleri yukarıya çekildi.

Ardından emeklilere vergi düşünüldü.

Şimdi uygulamaya konulan süreç şu:

“Almanya’da sağlık sigortasıyla ilgili geçen yaz yapılan son yasal değişiklikten sonra harekete geçen AOK, yazı gönderdiği çifte emekli Türklerden, ek prim istemeye başladı. AOK, Türkiye’den emekli geliri olanlardan 1 Temmuz’dan itibaren geri dönük ek prim ödemelerini istiyor.”

http://www.hurriyet.de/haberler/ekonomi/1077763/aok-gecmise-fatura-cikardi

Hani, kazanılmış hak vardı?

Sonuç?:

Kazanılan tüm haklar geriye alınıyor.

Neden?

% 1’e cebindekiler yetmedi, % 99’un cebindekilere göz dikti.

ABD’liler mücadele nedir bilmezler. 1968’den beridir reel ücretler geriliyor, tık yok. Asgari ücretle ancak sürüm sürüm sürünürsün, tık yok.

Ancak, AB’liler öyle değil. Sosyal demokrat parti gelenekleri güçlü. (ABD’de 2 parti de sağcı.) İşçi sınıfının gözü pek. 1900’deki veya 1968’deki denli pek olup olmadığını, çok yakın gelecekte göreceğiz.

Sonuçta, kitleler yeniden meydanlara...

Dipnot: Buradaki Hürriyet ile oradaki Hürriyet arasında çifte standart farkı da, gözden başka yerlere de batıyor tabii ki...

2. Cumhuriyet 3

2011-12-13T00:59:00.001-08:00

Geçenlerde bir okurum, 2. Cumhuriyet’te olup olmadığımızı sordu. Yazdıklarımı düşününce, o tarihsel bölümü çok açımlamadığımı ayırsadım ve bu metni bu konuya ayrırdım.

Benim bakış açıma göre, 1. Cumhuriyet 1938’de bitti. Böyle düşünmemin nedeni ise, o zamandan beridir süregelen laik-laik-dışı fay hattının, sonunda laikliğin tasfiyesi biçiminde sonuçlandırılmasıdır.

Bu BOP’un bir tasarımıdır. Böylelikle bize eski Osmanlı türü ama yeni İngiltere türü de (eski sömürgenin yeni sömürgesi olmak gibi) bir statü tanımladılar ama bu tanım hala muğlak.

Benim bakış açımla 65 yıllık (1938-2013) bir fetret devri yaşıyoruz. (Yeni bir Atatürk durumu çözmez.) 100 yıl savaşı olduğu gözönüne alınırsa, 65 yıl fetreti de olur, çünkü fetretin sürdürülmesi, savaştan daha kolay bir toplumsal karmaşa durumudur.

Zaten bu karmaşa, Tanzimat’tan beridir süregelen Batı-Doğu ayrımı fay hattı. Biz batılılaşana dek Batı (AB ve ABD), tarihinin sonuna geldiği için, kabahat bizde olmayabilir. Hiç olmazsa, ‘ana küp çöküşü alanı’nın ortasında değiliz. (Bunun benzeri bir durum, 2. Dünya Savaşı’nın dışında kalarak, 12 yıl boyunca 0 reel ekonomik büyüme yaşadığımız, 1938-1950 arasıki İnönü döneminde yaşandı; kabahat onda da sayılmazdı, Osmanlı borçlarının ödenmesi, savaşan Batı’nın baskısıyla öne alındı.)

2. Cumhuriyet nasıl kurulur?

Soruyu değiştirelim:

2. Cumhuriyet 2013-2023’te kurulur mu?

Cemahiriyyenin biri (Libya) BOP ile alaşağı edildiğine göre, yanıt belirsiz.

Bu popülasyon, 1 Cumhuriyet istiyor mu?

Kesinkes hayır. Oy hakkı bile istemiyor.

2. Cumhuriyet süreci, demokratik olmadan olamıyacağına göre, 2. Cumhuriyet’ten birkaç kritik eşik önceye düştük demektir.

Bu arada, şeriat da güme gitti. Halkımız, ‘altı kaval, üstü Şişhane’ bir din yaşıyor ve bunda ısrarlı. Diğer ülkelerde de şeriatın ihlalı kapalı olarak mevcut ama bunu siyasal irade olarak gösteren tek halk bizimki oldu.

Bu durumda ne olur?

Eğer G-7 planları tümüyle tutacak olsaydı, bunu rahatça satır satır söyleyebilirdik. (Ayrıca, o da tutmayacak ama bu ayrı bir konu.)

Balkanlar-Ortadoğu-Kafkasya kapanında 10 ülkeden fazlasının savaş veya benzeri bir duruma sürüklenmesi, Türkiye’yi bir arada tutan ‘ıştan içe itici ozmosis’i ortadan kaldırabilir.

Kafkasya’da Karadağ, Nahcıvan, Acaristan ve Çeçenistan, şu anki momentle doğrudan içine çekileceğimiz savaşçıklar dağılımı. (Sözü edilenlerin çoğu savaşçık ama toplam büyük bir savaş ediyor ve bu durum da savaş tarihi açısından, yeni bir kayıt.)

Ortadoğu’da komşularımızın tamamıyla savaşın eşiğindeyiz.

Balkanlar’da Makedonya / Üsküp., Köstence, Gümülcine, Gagavuzistan bizim açımızdan doğrudan savaş konusu.

Kıbrıs ile 5 ülkenin üzerine, Kıbrıs Rum Kesimi ve İsrail de fazladan savaş adayı olarak devreye girdi.

Türkiye’nin emperyalistleşmesi süreci sürüyor ama bununla şu anki moment kastedilmiyor. Sonul aşama için daha çok kargaşa ve kan gerekiyor.

Sorun iç iktidar seçkinlerinde:

Medya, işadamları ve entellektüeller, çökmüş durumda. Resmen topluca bunadılar. Tarihsel intikal takvimleri, ancak 1993’ü filan gösteriyor. Ordu tasfiye edildi. Polis kırsalda hiçbirşey yapamaz, kentte de yapamaz ama siviller daha beceriksiz.

Sonuçta, ortaya 100 parçalı dağınık bir yapboz çıktı. Bu yapbozun 2023’ten önce sonul biçime oturması mümkün görünmüyor, yani fetret daha da sürecek.

Geçmişe bakarsak, Osmanlı da 1877-1922 arasında bundan beter bir dönem yaşadı ve o sayede yeni / 1. Cumhuriyet kuruldu.

Cumhuriyet sayılamalarını borçlu olduğumuz Fransa tarihine bakılınca, araya bir imparatorluk giriyor. Bu Türkiye için pek mümkün değil, o zaman tarihten tümüyle siliniriz.

Batı ile momentsel eşlenik olduğumuz durum şu: Kitle % 50-50 ikiye bölündü.

Yeni sol oluşum peşinde koşulduğunu biliyoruz. Ben bahisimi marjinallerden ve ayrallardan yana oynuyorum. 1968 öğrencileri de başta ciddiye alınmamışlardı ve buraya gelmemizi, onların yitirişinin üzerine, 1980’ler libelarizmlerini, onlara borçluyuz. Muhtemelen marjinaller de yitirecek ama ilk yitirişleri olacak, o kadar hakları oluversin artık.

Global ölçekteki % 99 hareketini onaylıyorum ama fazla umudum yok onlardan. Globalizmin geçerliliğinin % 50’den aşağıda olduğunu düşünenlerdenim, yani hala yerli çözüm gerekli.

Başımızın çaresine bakacağız, ne yapalım. İş başa düştü.

Yeryüzü cehennemi çilemizin bitmesine, belki 50 yıl daha var, mücadelenin doğrudan içindeyiz.

İnsan ve Düşünce

2011-12-12T23:28:00.000-08:00

‘Homo sapiens sapiens’, ‘düşünen düşünen insan’ demektir.

Düşünür Spinoza da, ‘insan düşünür’ demiştir ama yanılmıştır.

Referansları değişmek üzere farklı bilimciler, insanın düşünmesini M.Ö. 1000 ile son yüzyıla kadar öne almışlardır.

Düşünmek nedir?

Örneğin, en azından okuryazarlıktır. Dünya insanlarının en az yarısı, etkin okuryazar olmadığı için, ya düşünebilme yeteneğine sahip değillerdir, ya da eksik sahiplerdir.

Ancak, ne cinsiyetin, ne de ırkların bir insanın düşünmesine herhangi bir katkısının olduğu saptanmamıştır. Bazı toplumlarda bireyler, kültürel nedenlerle aptallaşabilmekte veya zekileşebilmektedir. Çünkü zeka da, somut organlar gibi, uygun kullanıldığı ölçüde ilerler.

Gerçekte düşünce, düşünce tarihine artı-değer düşünce üretebilmektir. Bunu da, insanların milyonda biri, yaşamlarının binde birinde yaparlar, gerisi düşünmeden geçer.

Aşırı sayılabilecek derecede bir gnostik olmama karşın, son zamanlarda düşüncenin geleceği ile ilgili önemli bir gerçeği kavradım: Bugükü düşünme eylemi, çok değil 100 yıl sonraki gelecekte hiçbir işe yaramayacaktır. İnsanların okuryazarlık öğrenir gibi, yeni bir düşünebilme yetisini öğrenmeleri gerekecektir ve tahmin ettiğim kadarıyla, insanların tamamına yakını bunu beceremeyecektir.

Günümüzden örnekleyelim: Işık hızının geçilebileceği CERN’in son deneylerinde ortaya çıktı ama dünyanın en iyi kabul edilen 100 fizikçisinin en az 50’si bunu kabul etmeden ölmüş olacaktır, çünkü varlıklarındaki 60 yıllık düşünce kemikleşmişlikleri, o yeni denklemi beyinlerine sokmayacaktır.

İnsanların düşünmeyi becerememeleri bana geçmişte acı verirdi, şimdi duruma karşı duyarsızım. Çünkü düşünen insanlar için gelecekbilimci oldum ama yakın gelecek şimdilik aptalların yönünde / doğrultusunda gideceğe benziyor.

Bir de, günümüze dek, zeki insanların çoğu acı çekerlerdi; gelecekte böyle bir duruma gerek kalmayacak ve Einstein gibilerinin var olabilmesi, illa ki 2 dünya savaşı ve 2 dünya devrimi gibi, insan türünün yok olabileceği koşullar gerektirmeyecektir.

2001-2010 koşullarında her iki çeşitten de, ‘düşünen beyin’ yaşıyor olabilir. Çalışmayan-kayaksever bilimci modeli, böylelikle kendine yaşama alanı bulabiliyor günümüzde.

Tam bilimin kurulması 250 yıl alabilir ama bir insanın tüm yaşamında tam düşünmesinin gerçekleşebilmesi 2.500 yıldan çok alacaktır ve tam düşünebilen tür, bir insan-sonra (post-hüman) olabilecektir. (Kastedilen düşünce-öte değil, günümüz anlamıyla düşünce; bilim, sanat, düşün...)

Kestirimlerin Doğru Çıkması

2011-12-12T01:28:00.001-08:00

21. Yüzyıl’daki kestirimlerim son 10 yılda doğru çıkmaya başladı:

Türkiye’de cumhuriyet bitti.

ABD ve AB çözülmeye başladı.

Çin 1 numara oldu, Rusya eski gücüne geri dönüyor.

Ancak, gelecekbilim açısından, kestirimlerin bu denli çok doğru çıkmasında, belli bir yanlışlık vardır:

Ya öngörüler gerçekleşmekte hızlanır ve bazı olayların tarihi öne alınmış olur, ya da hesapta / kestirimde olmayan başka olaylar yaşanır.

Şu an ikisi de olabilir.

Örneğin Brezilya ve Hindistan, orta sınıflarını son 10 yılda çok büyüttü ama bu durum onları, 10 yıl önceki durumlarıyla Çin ve Rusya’nın potansiyel durumuna getir(e)medi, çünkü kümülatif geçmişleri henüz yok.

Dolayısıyla, G-8 dışındaki ülkelerin dünya tarihine baskısı / etkisi, ancak karmaşa yaratacaktır, yaratmaya başladı bile.

Örneğin, bizim 2. Cumhuriyet’i ne zaman kuracağımız, önümüzdeki 25 yıl içinde kurup kuramayacağımız belirsizleşti. Çünkü, 3. liberaller kuşağı, 4. liberaller kuşağı olabilmek için, risk alıp, Türkiye’yi kendi aleyhine olan BOP’ta / Arap Baharı’nda aktif bir role sürüklediler. Bu süreç-vektör sanıldığının tersine, Türkiye’yi emperyal yapmaz, ayakçı yapar. Bize 100 milyar dolarlık çakma / hayali ihracat değil, 10 trilyon dolarlık icat gerek.

Yani, kendi deyimimle, kestirimlerim umduğumdan daha fazla doğru çıkınca, yakın gelecek için, kestirimlerimin umduğumdan daha az doğru çıkmasını ummaya başladım. Bu, bir paradoks değil, ‘toplam kestirim doğruluğu sınırı’ yasası.

Kestirimlerimin 2011-2021 retrospektifi:

Bilim ve sanatta ve sıçrama ve düşüşlerin, epeyi kalabalık ve ardışık diziler olarak yaşanma olasılığı arttı. Ayrıca hala hiçbir yerel kültürün, bilim ve sanatta öncülüğü devralabilme kapasitesi yok ortada.

Devrim(ler) tarihi öne alındı: Eski kestirim 2029-2068 idi.

Kitleler iyice uyuşacak.

İktidar seçkinleri daha çok afallayacak. (Bakınız: TÜSİAD 2010.)

Entellektüeller iyice saçmalayacak ama bir dahi-dahi çıkma olasılığı arttı ama uzun vadede değil, kısa vadede: Çöküşün son parıltısı olan biri gelebilir.

Bunların dışında, eski hamam eski tas. Tarihten hiçbirşey öğrenmemeye devam. Felaket gelince de, ağzı açık kalmaya devam.

2. Cumhuriyet Tartışmaları 2

2011-12-12T00:09:00.001-08:00

Bu konuda herkes eksik ve yanlış bilgilerle iş yürütüyor. Bunca yılın gazetecisi Altan Öymen bile, 2. Cumhuriyet’in ilk kez 28 Mayıs 1960 tarihli gazetelerde ve o yıla ait bir kitapta zikredildiğinden habersiz.

1. Cumhuriyet’in ne olduğu belli: Atatürk cumhuriyeti. Dolayısıyla o cumhuriyet, 10 Kasım 1938’de zaten bitmişti.

Gelelim günümüzdekilere:

http://www9.gazetevatan.com/haberdetay.asp?tarih=15.05.2006&Newsid=140390&Categoryid=1

2. Cumhuriyet’i futbol takımı addedip, ilk 11 kurulmuştu. Bunu da Özdemir İnce’nin mi, Cengiz Çandar’ın mı, Ertuğrul Özkök’ün mü yaptığı belirsiz kaldı. Karşı takım olarak da ulusalcılar vardı.

Ulusalcılardan sayılan Bekir Coşkun şöyle demiş:

“Ben stadın dışında bir yerlerdeyim.”

Genel olarak geçerli sayılır, çünkü herhangi bir tarafı o kadar belirgin tutmuyor.

Asıl bundan sonra eklediği önemli:

“Bu arkadaşların ortak özelliği; çok taraf değiştirdikleri, çok döndükleri için toplumdaki itibarlarını yitirmeleri.”

İşte bu çok doğru. 2. Cumhuriyet’çiler La Fontaine fablındaki tabuta çivilenen yarasa konumundalar.

Doğu Perinçek şöyle demiş:

“Sosyalistim ama kemalistim.”

Zaten ‘ulusal sol’ bu demek.

Eser Karakaş şöyle demiş:

“Proje1. Cumhuriyet’i öldürmek değil.”

Bakar mısınız yüzsüzlüğe?

Koskoca başbakan memleketi satacağım diye tutturup gerçekten satmış. Reel ve finansal sektörün % 50’si yabancıların mülkiyetine geçmiş, adam hala kalkmış ne diyor? Ölüyü yıkadılar, gömdüler çoktan.

Etyen Mahçupyan şöyle demiş:

“Demokratikleşmeye tek hevesli tek parti AKP.”

Artık, bu yalanı geçti, yalan rüzgarı oldu.

Bu polis yasasıyla mı, bu kronik kriminaliteyle mi, bu yolsuzlukla mı, bu sürgünlü yeni anayasa taslağıyla mı?

Mehmet Ali Birand şöyle demiş:

“Ben sadece cumhuriyetçiyim.”

Bu bize ‘ben sadece sempatizanım’ fıkrasını anımsatıyor.

Mehmet Altan şöyle demiş:

“Evet, ben 2. Cumhuriyet’çiyim.”

Bravo. Doğru söze ne denir? Sonunda içlerinden dürüst biri çıktı.

Ancak, sonra ekledikleri yanlış:

“İkinci Cumhuriyetçiyim, çünkü tek parti rejiminin ve zihniyetinin geride kalmasını, cumhuriyeti evrensel bir demokrasinin taçlandırmasını istiyorum...”

Kardeşim, AKP tek parti rejimidir. Bunu 2002-2007 arasında gördük. DP de tek parti rejimiydi. Onu da gördük. Evrensel demokrasi olmaz, senin halkının çıkarları ile başka halkların çıkarı çatışır. Ondan önce, liberal demokrasi olmaz, AKP demokrat değil, liberaldir. Devamında Müslümandır ve muhafazakardır, Müslüman demokrat ve muhafazakar demokrat olmaz. Demokrasi gelenekçi değil, yenilikçi bir yönetim biçimidir.

Oktay Ekşi şöyle demiş.

“Ben Atatürk’çüyüm.”

Yapma ya. Atatürk globalist-liberal miydi? Değilse, senin o büyük sermayede ne işin var?

Takımı kuranlardan sayılan Özdemir İnce şöyle demiş:

“Bugün bir Ali Cengiz oyunu var; AKP mi Batı’ya kazık atacak, yoksa Batı mı? Göreceğiz.”

Haa, sadede geliyoruz işte. Bugüne kadar bunu yapabilen, ondan önce de tasarlayan bir TC hükümeti var mı acaba? Gerçek durum şudur: Batı (hem ABD, hem AB) TC’ye kazık atmakla meşgül, AKP aradan yağlı kemik aşırmakla meşgul.

Ulusalcı sayılan Şahin Alpay şöyle demiş:

“İkinci Cumhuriyet’ciler ayrı görüşlerde.”

Bak, bu tümüyle doğru, çünkü çıkarları farklı. Şimdilik, zamanı gelince diğerine kazık atarım doğulu uyanıklığıyla söylem kardeşliği yapıyorlar.

Tuncay Özkan:

“Cumhuriyetin numarası olmaz.”

Olur olur, bal gibi oluur. Fransa 6.’nın peşinde.

Yalçın Bayer:

“Bunların rejimle sorunları var.”

Tabii var. Benim de var. 75 milyonluk bir ülkede yönetimi, beğense beğense 10 milyon kişi beğenir. Faşistler, komünistler, etnikçiler, engizitörler rejimi değiştirme hayali kurarlar. Ben de ateist demokrat bir ülke hayali kuruyorum. Ne var yani?

Yasemin Çongar:

“Kemalizm toplumu kucaklamıyor.”

Ne güzel. Ağza sakız bir deyim. Abilerinden öğrenmiş ezberlemiş.

Kemalizm veya bir rejim baba mı ki toplumu kucaklasın? Devlet devlettir, sevmez döver: İster reel sosyalist olsun, isten liberal parlementer demokrat olsun.

Görüyorsunuz: Bunlar medyatörler, kitlesel manipülatörler, Türkiye’nin akil adamları. Sürüyü güdecekler ama mezbahanın yönünü bile bilmiyorlar ki celebe para kazandırsınlar. Sonuç ne oluyor? Kendi sesine bayılıp, sesini iyice yükselten, hamamdaki deliler korosu.

2. Cumhuriyet 1

2011-12-10T23:32:00.000-08:00

1. Cumhuriyet bitti.

Ne zaman mı?

Vakıa aynı, rivayet muhtelif:

1938’de Atatürk öldüğünde, 1950’de İnönü gittiğinde, 1960’ta Bayar gittiğinde, 1971’de Demirel gittiğinde, 1980’de Demirel gittiğinde, 1983’te Özal geldiğinde, 1993’te Çiller geldiğinde, 1997’de Erbakan gittiğinde, 2003’te Erdoğan geldiğinde.

2. Cumhuriyet ne zaman kurulacak?

Yine vakıa aynı, rivayet muhtelif:

28 Mayıs 1960’ta gazeteler ‘1. Cumhuriyet bitti, 2. Cumhuriyet başladı’ diye manşetten başlık atmışlardı.

Günümüz anlamıyla ilk cumhuriyet olan Fransa, bugün 5.’sinde. Biz kaçıncısındayız? Buçukuncusunda mı?

2. Cumhuriyet var, diyebilmemiz için:

İktisadi, siyasi ve askeri bağımlılıklarımızın ölümcül dozun altına düşmesi gerek.

Bu ne anlama gelir? İç savaş ve dış savaş dahil, IMF ve ABD dahil, herhangi bir dış dürtüklemenin, bizi kafa üstü çakmayacağı duruma gelmemiz, demeye gelir.

Bu ne zaman olabilir? 2023’ten önce biraz zor görünüyor.

Birinci Sanayileşme’nin 9 Ana Kültürü

2011-12-10T23:31:00.000-08:00

Sanayi:

Tekstil (1750-1850)

Demir-çelik (1850-2000)

Ulaşım:

Tren (1830-1900)

Otomobil (1900-2000)

Enerji:

Kömür (1750-1900)

Petrol (1900-2000)

Savaş (1790, 1855; 1914, 1939)

Devrim (1789, 1848; 1917, 1949)

Kriz (1929)

Mesai = Standart Biyografi

Saptamalar:

İlk (3 ikili veya) 6 için, 3 birinciyi, 3 ikincinin izlediği gerçeği var. İkincilerin 3’ü de yaklaşık aynı zamanda dominantlık kazandı. Kriz, savaşlarla devrimlerin ortak sonucu sayılabilir.

4. ikili için, ardışıklık sırasının değiştiği gerçeği var.

‘Mesai = Standart Biyografi’nin, haftada 72 saat çalışmaktan, haftada 36 çalışmaya; emekliliksizlikten emekliliğe, sigortasızlıktan sigortalılığa, sendikasızlıktan sendikalılığa, eğitimsizlikten 11 yıl standart eğitime uzanan yazılı ve açık bir tarihi var.

Birinci Sanayileşme’nin 7 Öncü Altkültürü

2011-12-10T09:41:00.000-08:00

Enerji: Önce kömür (1750), sonra petrol (1875).

Hammadde: Önce pamuk ve tekstil sanayisi (1750), sonra otomotiv (1900).

Makinalaşma: Tarım dahil.

Kentleşme: 1800’lerin ortaları.

Nükleer güç: 1900’lerin ortaları.

İki dünya savaşı: 1914-1918 ve 1939-1945.

Üç dünya devrimi: 1789, 1917 ve 1949.

Açıklamalar:

Eğitim değil.

Sağlık değil.

Hukuk değil.

Din değil.

Krallık (siyaset) değil.

Oy hakkı (siyaset) değil.

İlk devrim (siyaset) biraz öyle ama daha küçük etkide.

7 altkültürün 2’sinin (savaş ve devrim) tam, 1’inin (nükleer güç) yarım yıkıcı olduğu gözönünden asla kaçırılmamalı.

Kültürel yapının altyapısını, 2’si (makinalaşma ve kentleşme) değiştirdi. Bu tam bir başkalaşım idi. Neolitik Devrim eşdeğerindeydi.

Birinci Sanayileşme’nin neden 1750’lerde İngiltere’de değil de, başka zaman ve yerde, örneğin 1500’lerde İspanya’da başlamadığına ilişkin çok soru sorulur. Demek ki sorunun soruluş biçimi uygunsuz ve geçersiz. Sorusuz yanıt ve açımlama: İngiltere, 1500-1650 İspanya’sının savaş, emperyalizm, koloniyalizm artı-değerini, korsanlıkla ve ticaretle yüzyıl boyunca ülkesine akıttı. Kömür de İngiltere’de çoktu. İngiltere 1950’de ilk 5’in arkasına düşmüştü. Ancak 250 yıl sonra bile bugün İngiltere, Dünya siyasetinde bir ağırlığa sahip. Üstelik İkinci Sanayileşme’de hiçbir biçimde önlerde değil, ortalarda bile sayılmayabilir.

0.-3. Liberalizm Dalgalarının Türkiye Toplumunu Parçalaması

2011-12-10T02:16:00.001-08:00

Sıfırıncı liberalizm, Menderes-DP akımı idi. Aslında ne Menderes, ne de Bayar liberal değildi. Zaten yıllarca CHP milletvekilliği yaptılar. Atatürk’ün Serbest Fırka deneyimi gibi, İnönü de 1946 seçimlerinde dersini öğrenmiş olarak, DP’nin kazanmasına izin vermedi. Ne kadar haklı olduğu, 1950-1960 arasında ortaya çıktı. Aslında feodal bir senyör olan Menderes, 1950’lerde o zamanki adıyla 1. Dünya’nın bile beceremeyeceği işlere kalkıştı.

Ve yanıldı. Ve asıldı.

Ardından gelen Demirel-AP asla liberal olmadı. Derslerini onlar da almıştı. Demirel iktidarda olduğu tüm yıllar boyunca, kendisini köylülerin iktidar yaptığını açıkça belirtmekten çekinmemiştir. Öyle ki 1993’te artık gecekonduluların ya da neo-kentsoylu adaylarının oylarını alamadı.

Özal çok taraflı oynadı. Demirel ile çalıştı. 1980 darbecileri ile çalıştı. 1983’te ise, ters köşeden sıyrılarak golünü attı. Her ne kadar bu konuda Evren’in 1983 seçimlerinin hemen öncesinde yaptığı, MDP lehine aşırı dozlu bir konuşması, kendi kalesine atılan bir gol olduysa da, Özal yine kazanırdı, çünkü kazandırtılırdı.

Özal 1983, Çiller 1993, Erdoğan 2003 oldu.

Erbakan, MNP, MSP, RP, FP ataklarıyla en fazla partisi kapatılan parti başkanı olma rekorunu yakaladı.

Erdoğan, Erbakan’ın kapamadığı repliği kapıp, suflesini doğru yönden aldı.

Her üçü de muhafazakar, liberal ve demokrat olduklarını ileri sürdüler. Oysa, bunların herhangi ikisi birarada var olamaz, tanım kümeleri elvermez.

Özal, ümüğünü devletin derin sıktığı bir seçmen kitlesi bulduğu için, aradan sıyrılıp geçti.

Çiller, Demirel’in inayetiyle aradan sıyrıldı. Demirel, Özal’ın Akbulut hatasından ders almayıp, kendi ağzıyla itiraf ettiği gibi, hayatının en büyük hatasını yaptı. Bugün yargılananlar, yapacaklarını o zaman yaptılar.

Erdoğan ise, CİA patentli ‘ılımlı İslam’ cingılının assolisti olabildi. Gül ile yaptığı düetler tarihe geçti. İkisi de birbirinden sıyrıldığını sandı ama ikisi de yanıldı. Tarihin daha çok cilveleri var. Filmin sonunu yazmayalım, seyirci bozuluyor. Tarihi tren niyetine seyretmeyi daha çok seviyorlar.

Tüm bu süreç içinde, 26 yılda 20 milyon kişi kentlere aktı.

Sanayi, İstanbul ve Anadolu odakları arasında açık savaşa dönüşecek biçimde, sıçrayarak gelişti. Oysa ki 1960’larda DPT bunları çoktan halletmişti ama devlet kapitalizminin planlarını ‘liberalizm’ diye herkese yutturabildiler.

Sonra en büyük hata geldi: Neo-globalizme entegre olunacak sanılan Türkiye, tüm üretim güçlerini yitirdi.

Tüm bu aşamalar sırasında, reel sektörün yerini sanal sektör aldı. Öyle ki sanayi küçülürken, bankalar hala karlılık zirvesinde seyrediyor. Bunun nedeni belli: Ürettiğinden çok tüket ve bit.

Deniz gerçekten bitti.

İstanbul’u 3. Köprü ile 30 milyon nüfuslu bir köy yapma planının tüm vidaları sökük durumda: 1983-2007 arasında herkes iş buluyordu ama artık iş yok. Özellikle de nitelikli işgücüne hiç yok.

Gözlerinde dolar işaretleri, sınıf atlama hayalleri, televizyon dizileri derken, kitle tümüyle laçkalaştı, dizginden çıktı. Ahlak erozyonu değil, tükenmesi yaşandı.

İşin en hoş yanı da, bunu muhafazakarların becermiş olması: Koskoca aie kurumunu 20 yılda, ‘3 kuşak birarada’dan, ‘tak sepeti koluna, herkes kendi yoluna’ sokak çocukları aşamasına getirdiler.

Tüm bunlara, Dünya’nın çok açıkça yaşadığı bir parçalanma eklendi:

Proto-feodal (göçer), feodal (tarım / köy), sanayi (kent), post-sanayi (bilgisayar ve internet) kültürel modları, uzlaşmaz biçimde birbirinden uzaklaştı.

Dünya, G-8 ve diğerleri yerine, 1 milyar internetli, 2 milyar cep telefonlu, 1 milyar gecekondulu, 3 milyar köylülü / göçerli duruma dönüştü.

Türkiye, bunu son 10 yıldır nüfusu kabaca eşit olarak dörde bölünerek sürdürüyor.

Bu durumda, herkesin birbirine silah çektiği mafya filmi planlarına benzer bir duruma geldik.

Gerçek bireyler yetişmediği için eksoduslar (çıkış) yaşanmadı. Alamancılar 40 yılda Almanca öğrenmedi. 30.000 siyasal 12 Eylül sürgününün gözü hala Türkiye’de siyaset yapmakta. Herkes realiteden feci kopmuş durumda. İnkar ve yalan kültleri egemen. Tüm oylar satılık.

Bu durumda ne olur?

Fetret Devri olmadan İstanbul alınmadı, ABD İç Savaş yaşamadan tam emperyalist olmadı.

Yaşanan şudur: Tüm toplum bilgisel saçmalığa vardı. Zihinler hiçbir işlemde bulunamıyor. Akil adam yok. Paralı iktidar seçkinleri, toplumu nasıl yöneteceğini bilemiyor.

Genelde sürünün uçurumdan düşmesi gerekir ama çevremizdeki 40 ülke bizden daha berbat durumda, o yüzden dış basınçla birarada duruyoruz. Ya biz de parçalanırız, 1 milyar kişi karanlığa girer; ya da 2018’liler veya 2028’liler çıkış yolunu yaratır.

Eskiden hep paranın yokluğundan yakınılırdı. Şimdi para akıyor ama kültürel açıdan hala bomboşuz.

Bana 50 yıldır kötülük yapan ülkeme beddua etsem, bundan çok daha azını ederdim. Şimdi, artık yangında kurtarılacak tek bir ‘ilk kalem’ yokken, rakımı ramazanda doldurmuş, Nasreddin Hoca’nın hesabıyla küplerin gümbürtüsünü seyreyliyorum.

% 1'in Canını Acıtmak

2011-12-10T00:07:00.001-08:00

1923-2013 TC tarihi 9’a ayrılır = 3 adam + 3 darbe + 3 liberalizm.

Yankiler’in ‘neo-kon’larının, eski-yeni akil adamı Barrett’in deyimiyle, sistem-dışılıktan sistem-içiliğe dahil edilme sürecimiz, 1. liberalizm ve Özal ile başladı. Onlara göre işimiz tamam ama bana göre değil.

BOP tutmadı, Arap Baharı tutmadı.

Dünya, % 99 ve % 1, diye 2’ye ayrıldı.

Bendeniz, değil % 1, %oo1’e dahil olması için, asimile edilmek üzere, % 99’luk kökenimden seçilmiş, bir biçimde bu asimilasyona karşı savaşmış biriyim. Eğitimim boyunca, sürekli kitlenin nasıl asimile edileceğini öğrendiğimiz için, o hesabın da tutmadığını söyleyebilirim.

Bir de bu % 1’in kendi iç açığı var: Bu % 1, her 10 yılda 1, üçte bir oranında yenileniyor. Dolayısıyla oligarşi, 10 yılda 1 düşünce-düşüngü değiştiriyor ve bütünlüğünü koruyamıyor.

Dolayısıyla, benim hesabıma göre, oligarşinin de hesapları, kendi üzerine çökecek. Ancak, ders almaları için, canlarının yanması gerek ama çook çoook yanması gerek.

Çocuk öldürme veya toplu tecavüz bir işe yaramaz. 11 Eylül’den de ders almadılar.

Tel Aviv’e 1 atom bombası işe yarar.

Sonra, Washington keskin nişancısının tutmayan hesaplarının gözden geçirilmesi gerek. 10-25 yıl sürecek bir sürek avı gerek. Bunun nedeni, artık yeni bir ‘11 Eylül daha’nın acıtıcı olmayabileceği gerçeğinde.

Bize gelince:

Aslında İstanbul’a 1 atom bombası gerek ama doğmamışlara boş bir gelecek borçluyuz.

Yapılacak tek şey var:

Gündelik yaşamı kilitlemek: Toplu ulaşım, tatil, çöp, vd. Ölü olması gerekmiyor, canlarından bezmeliler, ancak o zaman acı çekebilirler, çünkü o zengin kitle, zaten malak gibi uyuşmuş durumda.

Evet, devrimin ilk süreci, o mutlu azınlığı mutsuz etmekle başlayacak.

Bilmek ve Yaşamak

2011-12-08T01:23:00.000-08:00

BİLMENİN ve YAŞAMANIN ARAKESİTİ SIFIR

Yaşamımı bilme üzerine kurdum ve bozdum. 10.000 sayfalık bilgi sahibiyim. Çıkarsama bilgim, okuduklarım harç, 100.000 sayfalıktır. Eğer zengin bir burjuva çocuğu olsaydım, bunun 3 katını yapabilirdim.

Yaşamım, ne yazık ki çok fazla dert dolu geçti ama benden çok daha kötü yaşamış binlerce kişi gördüm. Böylelikle bundan yakınacak bir durumum olamıyor, çünkü fakir bir ailenin çocuğu olarak doğdum. Keyifli şeyler addedilen şeyleri (içki, yemek, seks, tatil) yeterince bol yaşadım.

52 yaşımda, ikisinin toplam durumuna baktığımda, istatiksel açıdan ikisinin karşılık birbirinden bağımsız durumda olduğunu görüyorum.

Evrimin devamında insan ve sonrası tür için de böyle olacağını öngörüyorum.

Diğer bir deyişle:

Evren’i tümüyle bilebilir duruma gelmek, insana nasıl yaşayacağını göstermeyecek ve bire yakın olasılıkla, insanın nasıl yaşadığı bilmek istediklerini belirlemeyecek.

Biraz şaşırtıcı bir durum bu. Tamam, evsiz kaldığımda az öğrendim ama toplamda öğereneceğim zaten buydu. Yaşayacağım da buydu. İşkence bile sürpriz olsa bile, toplamda ortalama bir yaşam sürmüş oldum.

Bu druumda, yaşayacak ve bilecek pek bir şey kalmamş oluyor ve bu yeni bir durum. Hasta olduğum son 1 yılın ancak son 1-2 ayında bunun bilincine varabildim.

Post-Sinema'nın Nitelikleri

2011-12-05T02:02:00.001-08:00

Sinemada ağırlık, önce oyunculardaydı, sonra yönetmene kaydı. Şu anda ağırlık senaristlerde. Holywood filmlerinde bile durum böyle.

Senaryo, bir yazın dalı ama tıpkı grafik-roman metni gibi, senaryo da öyküden bambaşka kurmaca bir dal (oldu).

Güçlü senaryo başka şey, senaryonun sinemanın en önemli öğesi durumuna geçmesi başka şey. Bazı senaryolar var ki onları hangi orta karar yönetmen fime geçirirse geçirsin, kötü film çıkaramaz.

Bunun bir altkümesi, animelerdeki kişilik tasarımları. Çok ilginç ama animelerdeki kişilikler; hiçbir librettoda, oyunda, öyküde, romanda, çizgiromanda yoktu. ‘Ghost in the Shell’deki Motoko ve Batu, gerçek birer insandan daha gerçekler. Burada sanatın yaşamı geçmesi değil, yaşamın hata fonksiyonlarının ayıklanması kastediliyor. Diğer bir deyişle Motoko ve Batu, gerçek yaşamda var olabilirler ama istisnanın istisnası olarak. Artı reel varlıklarının olması gerekmiyor, kurmaca varlıkları da yaşamı yeterince değiştiriyor, eğer bir insanın yaşamı değiştirmesi ölçüt ise.

Post-sinema, içinde bulunduğumuz yüzyılda sinemanın varacağı son moment olabilir. İyi filmlerin oranı, toplam filmlerde giderek düşüyor çünkü. Bir limite varma durumu sözkonusu.

Post-sinemayı becermiş birçok kişi, daha önceki ve sonraki eserlerinde, olağan veya alt-sinema eyliyorlar. (Bu durum, sanat filmi başyapıtı üretmiş AB genç yönetmenlerinn sonraki gidişitayla koşutluk taşıyor.

‘Tanz-theater’ değil, buto bu açıdan, bir post-modern dans idi (post-modernizm kastedilmiyor). Ana akımın kullanacağı anlamda, post-n-modern dans idi ama post-N-modern dans olamadı.

Bir gün gelecek, bir sanat dalı veya alt-dalı, post-N-modernliği başaracak ve o kavramın adı modernlik içermeyecek.

Post-sinema, avangardı aşmış ürünler verdi. O örneklere, tanım daha önce başka anlamlarda kullanıldığı için, ‘meta-sinema’ denmeyecek.

Post-sinemanın yaratılmışlığının siyasal nedeni, başta 11 Eylül 2011 ve onun 10 yıl ertesinde çöken ABD ve AB’dir. Holywood, artık ‘Unthinkable’ gibi, yapılması daha önce bırakın teklif edilmesini, yapılması dahi düşünülemez filmler yapıyor.

Post-sinemada şu an hiçbir ülke sineması bütün olarak yer almıyor. Çoğu film de bütün olarak yer almıyor.

Post-sinema türü filmler ya da öğeler içerttiren yönetmenlerin hiçbiri post-N-modern siyasal poziyonda değil. Bunun ‘Ghost in the Shell’ yönetmeninin filminden birkaç kültürel mod geride olmasıyla benzerliği var.

Post-sinema avangarddır ama olağan sinemadan farklı olarak. (Ayrı bir metin konusu.)

Post-sinema informatik ve kognitiftir. (Ayrı bir metin konusu.)

Post-sinemanın epistemolojik aksiyolojisi yazılabilir. (Ayrı bir metin konusu.)