Açılış Hamleleri

Açıkseçik ve düzenli oldu:

Birinci gün: IŞİD PKK’ye saldırdı.

İkinci gün: PKK TC’ye saldırdı.

Üçüncü Gün: PKK IŞİD’e saldırdı.

Dördüncü Gün: IŞİD TC’ye saldırdı.

Beşinci gün: TC IŞİD’e saldırdı.

Altıncı gün: TC PKK’ye saldırdı.

Notlar:

Bundan sonra bu kadar nizami düşük yoğunluklu savaş olmaz.

Hüda-Par, DHKP-C gibi küsur durumlar da var.

2003 Kasım terörü, ‘2 x 2’ düzeninde idi. 2015 Temmuz terörü, ‘2 x 2’ + ‘2 x 2’ oldu.

TC, duruma her zamankince geç aydı. Bu da savaş nedeni kazanmasına neden oldu. ABD, buna mızıldandı ama bir şey yapamaz.

Hedefler; büyükkent-turistik odak ve sivil-askeri (polis dahil) olmak üzere çeşitlemede.

Çok çok fazla düzensiz ve gayrınizami destek atışı olacak.

Dost ateşi başladı.

‘Ay pardon, yanlış kişiyi vurmuşuz’ başladı. (NATO kendini vurdu örneğin.)

Eğitim zayiatı çok çok fazla olacak.

Gönüllü ve gönülsüz ceylanlar çok çok fazla olacak.

Bu bir geçiş süreci. Aynı zamanda mayalanma süreci. Yeni Orta Çağ’ın ön dönemleri.

İşin içine, bir biçimde mafya da girecek bu kez, belki girdi bile. Ancak kazara veya raslantıyla.

Savaş tarihinin büyük sayılar kuramı işliyor artık.

Hala ve hala:

Anadolu beylikleri dönemi gibi, Ortadoğu beylikleri dönemi başladı.

Kuzgun leşe olanlar, çok çok fazla ağlak yapıyorlar. Bu da, yaptıklarının sonucunu hiç mi hiç hesaplamadıklarını imliyor.

TC, kendinin bir kobay olduğu bir deneye kendini soktu.

ABD, AB, Çin ve Rusya, makro gözlemciler ve deneyciler.

Bu ölüm oyununda, küçükler kazanacak: Battle Royal 1-2. Bu kesin. Ancak geçici olarak. Belki maksimum 50 yıllığına.

Haa evet, matematiksel oyun kuramı, Huizinga’nın oyun kuramı ve sanat, özellikle de sinema, çok önceden gerçeği geçti ve onu önceden dilegetirdi, tıpkı Kafka’nn ‘Açlık Şampiyonu’su ve ‘Ceza Sömürgesi’si gibi.

Yani:

Sentez, bu kez çok çok daha büyük olacak ama praksis olamaycak, çünük bu, bir proto-praksis geçici kuramsal ve geçici edimsel..

Ölçek ve ölçüt, Kraliyet’ten (Royal’den) daha daha büyük. Hatt-ı müdfaaf yokttur, sath-ı müdafaa vardır, bitti. Şimdi tüm Dünya bir savaş alanı / sathı oldu, ‘Battle Royal 2’deki gibi.

Savaş cehennemine hoşgeldiniz.

İhanetlere hoşgeldiniz.

Sürprizlere hoşgeldiniz.

2. ve 3. Adamlar

Tamam, Atatürk Cumhuriyet’in 1. adamı idi.

Bu durumda, İnönü (1938-1950) 2. adam, Bayar (1950-1960) 3. adam olmakta.

İkisi de acaba kendilerinden önceki kaç 2. ve 3. adam aday adayını diskalifiye etti?

Anımsayalım: Her ikisi de yalnızca 1938 Kasım’ının 2. ve 3. adamı idi, daha önceleri durum değişikti.

Araya 3 darbelik sükut girmekte...

Devam:

1970’lerde AP, MSP ve MHP’de 2. ve 3. adam yoktu. Sırasıyla, Demirel, Erbakan ve Türkeş, 1. adam kalma kaygısıyla buna izin vermedi.

1970-2010 CHP’sinin 1. adamı Ecevit, 2. adamı Baykal, 3. adamı Kılıçdaroğlu oldu.

1983 Özal-ANAP’ın 2. adamı Akbulut, 3. adamı Yılmaz oldu.

1993 Demirel-DYP’nin 2. adamı Cindoruk, 3. adamı / kadını Çiller oldu. 1. adam Demirel Cindoruk aleyhine ağırlığını kullandı.

2003 Erdoğan-AKP’nin 2. adamı Gül, 3. adamı Arınç.

Demokrasi / siyaset dediğin de, futbol dediğin de takım oyunudur. Her ikisinde de işe yarar 10-15 kişilik takım yok. Son 2.’nin ve 3.’nün de al birini vur öbürüne... Atatürk hariç, 1. adamlar desen ... oto-sansür...

Sonra da, 75 yıldır hep birlikte yerlerde sürünüyoruz.

Eski ve Yeni Ekonomiler

Menderes geldi, 0. liberalizmi denedi, başaramadı. İpi boyladı.

Ardından 3 darbe (1960, 1971, 1980) geldi. Ortalık bir güzel ütülendi. Hain solcular asıldı veya liboşlaştırılıp beslendi.

Böylelikle, ardından ancak 3 liberalizm (Özal, Çiller, Erdoğan) çığı daha gelebildi. Toplum dümdüz edilmişti çünkü, itiraz edebilen olmadı. Oldu da, istisnai olarak...

Hocaların hocası rahmetli Demirgil’in bir ekonomik anekdotu vardı:

‘Ciklet sanayisine 1 koyar 200 alırsınız, çelik sanayisine 200 koyar 1 alırsınız. Cikletsiz yaşayabilirsiniz ama çeliksiz yaşayamazsınız.’

Eski ve yeni ekonomileri, artı eski ve yeni liberalizmleri bu anekdot çok iyi açımlıyor.

Erdoğan 10 yıldır var. Cikletimiz çok, yerli çeliğimiz yok. Asbestli hurda çelik alıp, kanserli kanserli yeni çelik üretiyoruz.

Bu sürede:

Türkiye ulusal ekonomisinin en büyük özel sanayi şirketleri, bankaları, KİT’leri ve borsası, tümüyle yabancı şirketlerin eline geçti, hayır geçirildi.

Olağan koşullarda, bir yatırımda yılda % 5 gibi kazanır, yatırımınızı 20 yılda amortilersiniz. (Örneğin ev için de böyledir, daha doğrusu böyleydi, şimdi ev de 10 yılda amortilenmekte.)

Oysa, Erdoğan döneminde finans sektöründe de, reel sektörde de bu % 10’a çıktı.

Nasıl mı?

Reel sektörde zaten yıllık % 10 kar transferi serbest.

Finans sektöründe ise, sabit tutulan kurla % 4 dolar enflasyonu ve % 10 reel faizle, % 15 nominal (TL) faiz sürekli verilir durumda.

Yani:

Erdoğan sayesinde Türkiye’ye giren tüm kara ve sıcak paralar, zaten 10 yılda ana parasını kurtardı.

Ahan da kazık, o zaman girecek işte, şimdi yani.

Ahan da, global ekonomiye entegrasyona, yani ABD maşalığına o zaman başlayacağız işte.

Adamlar ana parası ödenmiş yatırımlarla, bizimle kedi fare ile oynar gibi oynayacaklar. Sağı solu manipüle edecekler. Buğdayı indirip altını fıştıklayacaklar ve tersi de...

Eh AKP’cim de, 10 yıl daha kalmaya ve başkan maşkan olmaya  hevesli ya, onları mı kıracak?

Çıkarıverir reel faizi % 20’ye...

Yapıverir yakıtı, elektriği, suyu, otobüs biletini 3 katı fiyatlı.

Yapmadı mı çoktan? Bir daha yapar. İtiraz eden yok nasıl olsa. İstersen harcama, nasıl olsa... Ya sev, ya terket nasıl olsa...

Tabii eski ve yeni ekonomiler varsa, eski ve yeni devrimler de var.

Yani:

Yeni devrimler, Erdoğan’cığımın sufle aldığı yönden gelmeyecek.

En güzeli de şu:

Nereden geleceğini devrimin kendi bile bilmiyor ve bu yeni devrim Godot değil, çünkü geldi bile, kimse Gülhane Parkı’ndaki ceviz ağacının farkında değil.

Menderes asılmıştı. Erdoğan ne olacak bilemem: Başkan babamız olsa da olur. Menderes gibi asılıp, cennete gitse ve anıtı dikilse de olur.

Onu boşverin: 1848’e istinaden 2048 veya 1968’e istinaden 2068 az sonra... Arada 2023 pas pas olur devrimin kabaralarının altında...