Yazı Yolu 26.03.19

26.03.19, 11:30.

Yazı Yolu

Az yazmak, müstakbel projeleri de azalttı. Geriye temelde Homo Posterus ve Poliyalektik kaldı.

Aralıklı 45, sürekli 35 yıl yazmanın sonucunda vardığım yer bu: Minimalizm. Yaşamının geriye kalanında yapılabilir şeyleri bitirme arzusu. Ve bir de acısız ölüm hayali. O kadar.

Poliyalektiği, 29 yıldır çalışıyormuşum. ‘Mülksüzler’ metnimde poliyalektiği anıp anmadığımı hep unutuyordum. Bir kez daha kontrol ettim, kullanmışım.

İnternete İngilizce olarak 2008-2009 gibi koymuşum.

Sonra farkettim ve denetledim ki, internette poliyalektiğin Fransızca’sı ve Almanca’sı yok.

Aristo, Lao Tzu, Marx ve hempaları, artı 2.500 yıl: Diyalektikten poliyalektiğe varamamış benden başka hiç kimse.

Homo Posterus biraz daha kolay. Çünkü herkesin kendine göre gelecekteki insan hayali var ve bunlar birbirlerinden epeyi farklı. Benim ilk gelecekbilimsel Homo Posterus kavramım, aşırı bir dahiler klübü eğilimindeydi, şimdilerde bildiğimiz sıradan evrim süreçleri eğiliminde.

Bundan sonrasını bilemiyorum.

5 aylık yeni evsizlik dönemi beni pert etti.

İyalektik Nedir?

Kendi kendiyle çarpıldığında, yani kendisinden bir eksik katı kendisine eklendiğinde, kendisine karşıtı eden durumlar, kategoriler, tezler iyalektiğin konusudur.

Şerh: 1: Bu, negasyonun negasyonuna bir epsilon şerh demektir.

Bu aynı zamanda, monolektiğin ve nolektiğin alanına da girer.

Şerh 2: 2’den küçük kategorilerden 1 kategori eksiltmek monolektik, 1’den küçük kategorilerden 1 kategori eksiltmek, fraktolektik (tam sayılı kategorileri değil, küsuratlı kategorileri inceleme dalı), nolektik ve negolektik demektir. Biz, negasyonu ve negasyonun negasyonunun poliyalektiğini negolektik alanında inceleme eğilimindeyiz. Fraktolektik, sonsuz sayılı ama sıfıra küçülen elemanlı set olarak tezler-antitezler dizisinin poliyalektiğini (mantığını) ve integralini (analitik cebrini) çalışmak demektir.

Şerh 3: Bu durumda, herhangi bir yerzamandaki tez-anitez ikilisi, diyelim ABD-SSCB 1945-1990, sınırlı ve sonlu kaplama, kapsama ve içeriğe sahiptir. Artı arakesitleri, kültürolojik açıdan genelde % 50’nin üzerindedir, kimi % 99’dur. Geleneksel diyalektik, arakesiti limit 0 sayar ve yanılır.

Bu aynı zamanda, kompleks poliyalektiğin girişi alanına da girer. Tezin antitezin yerine geçmesi de vardır ve o da, kompleks poliyalektiğin alanına girer. Hegemonların tekkutuplulukta, kendi kendisini tüketmesi süreci, bu biçimde açıklanabilir. Başka biçimlerde de açıklanabilir.

Bu, (A = A + epsilon ve/ya A = A – epsilon olarak) ‘tezin tek başına kaldığında, kendine özdeşsizliğinin işleyişi’ durumu, hem iyalektiğin, hem de (reel) diyalektiğin alanına girer.

(23 + 26 Mart 2019)

INTERFÉRENCES DIALECTIQUE-POLIALECTIQUE

INTERFÉRENCES DIALECTIQUE-POLIALECTIQUE



 Une catégorie peut être virtuelle ou non virtuelle (A ou A ’) dans la dialectique analytique d’Aristo. La vertu est sans vertu (A = A ’) dans la dialectique synthétique de Lao Tzu.



La décadance est aussi une contingence, autant qu'une synthèse en dialectique triadique de Hegel (telle que tirée de Kant). Les anti-thésissimes sont contradictoires, contradictoires et synthétisées dans le matérialisme dialectique de Marx.



Jusqu'ici, tous ont été une dialectique positive.



Les contradictions et les conflits sont pesés sans mélange, un côté de la contradiction est supporté dans la plupart des cas extrêmes sans l’aide de l’autre côté dans la dialectique négative d’Adorno.



Jusqu'ici tous ont été dialectique droite.



Les anti-thésés ne se rapprochent pas, reste loin ou s’éloigne en contre-dialectique. C'est une situation valide, pas cohérente. On constate que tous les déviants se montrent hostiles et agressifs les uns envers les autres dans des sociétés polyculturelles, comme en Turquie dans la période de la République.



Jusqu'ici tous ont été dialectiques.



Il y a 3 couples de thèses / anti-thèses dans Ursula K. Le Guin’s Possessed. Ils se contredisent et sont en conflit, mais pas synthétisés. La quatrième catégorie entre dans l'argumentation (et la fin de l'histoire reste floue). Elle n’appelle pas ainsi, mais on peut appeler ça de la trialectique.



S'il y a un tao de 2 à 3, il peut y en avoir de 3 à 4 et / ou à l'infini. On peut appeler la polialectique après la troisième route. On peut définir «n» temps de dualités, c’est-à-dire la dialectique dans cette situation. Les contradictions d'une catégorie avec elle-même est le problème du principe d'identité. Personne d’Aristo à Adorno ne défend le principe d’identité. On peut aussi en discuter, mais dans un autre essai.

DIALECTICS-POLIALECTICS INTERFERENCES

DIALECTICS-POLIALECTICS INTERFERENCES



 A category may be virtual or without virtual (A or A’) in Aristo’s analytical dialectics. Virtue is  without virtue (A = A’) in Lao Tzu’s synthetic dialectics.



Decadance is a contingency too, as much as synthesis in triadic dialectics of Hegel (as taken from Kant). Anti-thesisses contradict, conflict, and synthesized in Marx’s dialectical materialism.



Till here all have been positive dialectics.



Contradictions and conflicts are weighed without mixed, one side of contradiction is carried through most extreme case without help of other side in Adorno’s negative dialectics.



Till here all have been straight dialectics.



Anti-thesisses don’t close to each other, remains far or grows distant in counter-dialectics. This a valid situation, not coherent one. It is observed that all deviants exhibit enmity and attack to each other in polycultural societies, like in Turkey in Republic Period.



Till here all have been dialectics.



There are 3 couples of thesis/anti-thesis in Ursula K. Le Guin’s Possessed. They contradict and conflict, but not synthesized. Fourth category enters into the argumentation (and end of the story remains fuzzy). She doesn’t call so, but we can call it trialectics.



If there is a tao from 2 to 3, there may be from 3 to 4 and/or to the infinity. We may call polialectics after third road. We may define ‘n’ times of  dualities, i.e. dialectics in this situation. Contradictions of a category with itself is the problem of identity principle. Nobody from Aristo to Adorno argues identity principle. It may be argued too, but in another essay.

DIALEKTIK-POLIALEKTIK INTERFERENZEN

DIALECTICS-POLIALECTICS-INTERFERENZEN



 Eine Kategorie kann in der analytischen Dialektik von Aristo virtuell oder ohne virtuelles (A oder A ’) sein. Tugend ist ohne Tugend (A = A ’) in der synthetischen Dialektik von Laotse.



Dekadanz ist auch eine Kontingenz, ebenso wie die Synthese der triadischen Dialektik von Hegel (von Kant). Anti-Thesen sind widersprüchlich, widersprechen sich und sind im dialektischen Materialismus von Marx synthetisiert.



Bis hier waren alle positiv dialektisch.



Widersprüche und Konflikte werden ohne Abwägung gewogen, eine Seite des Widerspruchs wird in Adornos negativer Dialektik durch den extremsten Fall ohne Hilfe einer anderen Seite geführt.



Bis hier waren alle direkte Dialektik.



Anti-Thesen sind nicht nahe beieinander, bleiben weit entfernt oder werden in der Gegen-Dialektik immer weiter entfernt. Dies ist eine gültige, nicht kohärente Situation. Es wird beobachtet, dass alle Abweichler in polykulturellen Gesellschaften Feindschaft und Angriffe zeigen, wie in der Türkei in der Republik.



Bis hier waren alle Dialektik.



Es gibt 3 Paare von Dissertationen / Antithesen in Ursula K. Le Guins Besitz. Sie widersprechen und widersprechen sich, aber nicht synthetisiert. Die vierte Kategorie geht in die Argumentation ein (und das Ende der Geschichte bleibt unscharf). Sie nennt das nicht so, aber wir können es Trialectics nennen.



Wenn es ein Tao von 2 bis 3 gibt, können 3 bis 4 und / oder unendlich sein. Nach der dritten Straße können wir Polialektika nennen. Wir können "n" -Zeiten von Dualitäten definieren, d. H. Dialektik in dieser Situation. Widersprüche einer Kategorie mit sich selbst sind das Problem des Identitätsprinzips. Niemand von Aristo bis Adorno argumentiert mit dem Identitätsprinzip. Es kann auch argumentiert werden, aber in einem anderen Aufsatz.



 Eine Kategorie kann in der analytischen Dialektik von Aristo virtuell oder ohne virtuelles (A oder A ’) sein. Tugend ist ohne Tugend (A = A ’) in der synthetischen Dialektik von Laotse.



Dekadanz ist auch eine Kontingenz, ebenso wie die Synthese der triadischen Dialektik von Hegel (von Kant). Anti-Thesen sind widersprüchlich, widersprechen sich und sind im dialektischen Materialismus von Marx synthetisiert.



Bis hier waren alle positiv dialektisch.



Widersprüche und Konflikte werden ohne Abwägung gewogen, eine Seite des Widerspruchs wird in Adornos negativer Dialektik durch den extremsten Fall ohne Hilfe einer anderen Seite geführt.



Bis hier waren alle direkte Dialektik.



Anti-Thesen sind nicht nahe beieinander, bleiben weit entfernt oder werden in der Gegen-Dialektik immer weiter entfernt. Dies ist eine gültige, nicht kohärente Situation. Es wird beobachtet, dass alle Abweichler in polykulturellen Gesellschaften Feindschaft und Angriffe zeigen, wie in der Türkei in der Republik.



Bis hier waren alle Dialektik.



Es gibt 3 Paare von Dissertationen / Antithesen in Ursula K. Le Guins Besitz. Sie widersprechen und widersprechen sich, aber nicht synthetisiert. Die vierte Kategorie geht in die Argumentation ein (und das Ende der Geschichte bleibt unscharf). Sie nennt das nicht so, aber wir können es Trialectics nennen.



Wenn es ein Tao von 2 bis 3 gibt, können 3 bis 4 und / oder unendlich sein. Nach der dritten Straße können wir Polialektika nennen. Wir können "n" -Zeiten von Dualitäten definieren, d. H. Dialektik in dieser Situation. Widersprüche einer Kategorie mit sich selbst sind das Problem des Identitätsprinzips. Niemand von Aristo bis Adorno argumentiert mit dem Identitätsprinzip. Es kann auch argumentiert werden, aber in einem anderen Aufsatz.

Sağ-Sol Ayrımları ve Ayırtsızlıkları 2: 2001-2020

Sola atfedilen temel geleneksel siyasal niteliklerden biri ilericiliktir.

Diğer birçok kavram gibi, ilericilik-gericilik de, aşırı basmakalıp olarak varsayılan ve kabul edilen, düalist koyutluğu bile basmakalıp olan bir kavram çiftidir.

Toplumbilim; eğer bir toplum aşırı sabit kalırsa, statikliğin o toplumun kendi üzerine çökmesine neden olacağını; tersine eğer bir toplum aşırı ve/ya çok hızlı değişirse, savrulup parçalanabileceğini veya etki-tepki ile eskisinden de geri koşullara sürüklenebileceğini (bakınız TC Fetret Devri, 2013-2023) tanımlamış.

Diğer bir gözlmde, devrim sayılan 3 devrim (1789 Fransa, 1917 Rusya, 1949 Çin) ertesinde de, o toplumların gündelik yaşamının hemen hemen hiç değişmediği yönünde. Bu açıdan bakılınca, tarihteki asıl-tek-gerçek devrim, Avrasya’da oluşması 7 binyıl süren Neolitik Devrim olmakta.

Sol-sağ ve ilericilik-gericilik ayrımına geri dönersek:

Sol ve sağ, gelir dağılımında ilk ve son % 20’lik gelir dilimlerinin GSYİH’dan ½ ve ve 1/20 alması kadar fark yaratabilmiş ama birincisindeki müreffeh koşullar, o toplumları daha zeki ve daha bilgili kılmamış, kılamamış. Değir bir deyişle, G-7 ülkelerinde bile ümmilik kazanmakta, iktidarda sol olsa bile, hatta özellikle sol sayesinde (göçmen işçilerin haklarını yerli işçilere karşı korudukları ve göçmenlerin ümmiliğini güçlendirdikleri için): Bunun kanıtı, Wikipedia’da herhangi bir zaman diliminde bakılan ilk 5 bin madde: İçlerinde tek bir ciddi sanat, bilim, düşün konusu yok.

1980-2020 içinse, daha ilginç bir ‘durumlar panoraması’ var:

Bir:

İleri teknolojik kültürel değişimi (muhafazakar-liberal) duble sağ yapmış, sol ise yalnızca olup biteni izlemiş.

İki:

Toplumsal değişimi yaratan sağ, aslında toplumsal değişimi, en azından o kadarını ve biçimini istiyor değil. Zaten bu duble sağın yaptığını sol yapsa, sağ kıyameti koparırdı. Ek: O duble sağ, aile ve devlet gibi, muhafazakarlığın 2 kale / kilit kurumunu bile tasfiye etmeyi becerdi.

Üç:

Solun bu işbirlikçi, artı sağın bu ‘yumurtayı çekiçle kıran’ 40 yıllık icracı ikili çizgisiyle gelecek silindi, hem de 1945’teki 2 atom bombasının bile sildiğinden daha çok ve daha kesin silindi. Bu da, yarını içeren değişim-durağanlık tanımlarının dışında, tümüyle yarınsızlık demek oldu.

Dört:

Yine de açmaz-polilemma, Dünya nüfusunun en çok yarısının geleceğini gömebildi.

Beş:

Yanılmış devlet konusunda, sol da sağ da, 1. Dünya da 3. Dünya da, aynı aymazlığı yaşadı: 198 devletin üçte ikisi olan 166 devlet, 2020 momentinde yanılmış devlet konumunda.

Ek 1:

Zaten sağ ve sol, tüm değişen içerikleriyle bilrilke, 270 yıllık bir 1. Dünya kavram bütünü olmakta. Sonuçta devrimler; Marx’ın sandığı ve önesürdüğü gibi, 1. Dünya olan Almanya’da ve Amerika’da değil, 3. Dünya olan Rusya’da ve Çin’de oldu. Dolayısıyla, başta liberalizm-dışı kalabilen % 50 olmak üzere, bu sağ-sol açmazından çıkış, 3.-N. Dünya ülkelerinde olacağa benzer.

Ek 2:

Solun da sağın da gözden kaçırdığı diğer bir nokta, 1980-2020 arasındaki yüksek teknolojik değişimin popüler, banal, sıradan kültüre, sonuçta ve limitte geriletici (regressive) etki yapmışlığı gerçeği.

Diğer bir deyişle internet; aptalları daha aptal, cahilleri daha cahil; ama çok-çok azınlıktaki zekileri daha zeki, yine çok-çok azınlıktaki bilgilileri daha bilgili kıldı. (Zeki-bilgililerin aşırı azınlık durumu, sözü geçen dönemde toplum zeka-bilgi alanının eksilmesi demek oldu.)

İnternetin, medyanın, şunun bunun aptalları daha aptal, cahilleri daha cahil kılması, neo-faşizmler ve neo-engizisyonlar yaratılabilmesi için uygun popülist söylemlerin inanılırlığını arttıran bir veri tabanı demek oldu. Çünkü insanlar, bilgi okyanusunda bir taslık kafatası sürahileriyle su alamadıkları gibi, varolan sularını da yitirdiler: Aklıselim ve sağduyu yitti. Neo-popülizm söylemleri de, bu yeni aptallıklar ve yeni cahillikler fay hatlarını izledi: 1980’den beridir yapay olarak yaratılan neo-cihad x neo-haçlı seferi fay hattı gibi.

Bunun tek panzehiri var:

Orta Çağ’daki duvarlı kampüslü bilgi odakları (dsentralize kütüphaneler ve ansiklopiler), artı Aristo’nun Orta Çağ’daki diyalektik tasımının sistematikleştirilmesi gibi, 250-5.000 yıl alacak poliyalektik sistemizasyonu.

Eksodus

Homo Posterus’u vektörleyen, 2. Sanayileşme’nin 9-10 öncü altkültürünün getirdiği değişimleri, ne sağ ne de sol istemedi. Daha da önemlisi, 2020 tarih-gelecekbilim vektöründe, ne sağ ne de sol, bunu henüz / hala algılayamadı bile, marksist gelenekten gelen Dünya Sistemi’ciler dahil.

Dolayısıyla, 2020 momentinde insan türünün yarısı gönüllü kulluğunun kurtkapanında hapis, yarısı ise istemediği bir özgürlükle, standart biyografisinin dışına ve bilinmeyen bir yarına fırlatılmış durumda.

Bu makro-makro koşullarda, sağın da solun da yapabileceği veya söyleyebileceği herhangi bir şey yok: Bilgi Çağı’nda ümmi göçmenlerin eksi zekalılık ve eksi bilgililik seline ve çölüne teslim olmuş durumdalar. Ancak, krallık konusundaki söylem değişimleri gibi, bu konular da söylem değişimleri uydurup, aslında eylemsel bir çıkış aramıyor kalacaklar yine.

Yine de:

Gelecek hep gelir ve uzun sürer…

Kralların ve tanrıların sayısı sıfıra doğru gidiyor…

(17-18 Mart 2019)

Global Sol-Sağ Ayrımları ve Ayırsıtsızlıkları 1789-2019

Sağ-Sol Tarihi

Sağ ve sol ayrımı, 1789 Fransa Devrimi ile başlamış. O zaman krala karşı olanlar meclisin sol tarafında, taraftar olanlar ise sağ tarafında oturmuşlar.

Sağ ve sol ayrımı, 240 yıllık süre içinde kimi zamanlar muğlaklaşmış. Gözlemler, o muğlaklaşmaların belli tarihsel bükülmelere öncül olduğunu östermiş. Bu metinde birkaç sağ-sol ayrımsızlaşması üzerinden, neler yaşandığına ve bugünkü sol-ayrımsızlığının nelere öncü/l olduğunu tahmin etmeye çabalayacağız.

Şerh 1: Sol-sağ ayrımı; ilerici-gerici, değişimci-değişmemeci gibi ayrımlar üzerinden de izlenmiş.

Saptama 1: Toplumbilimciler; eğer toplumsal değişimler sıfıra limitlenirse, toplumun kendi üzerine çöktüğünü; değişimler fazla olunca da toplumun savrulup dağıldığını ve/ya parçalandığını savlıyorlar,yine tarihsel gözlemler üzerinden. Yani toplumsal evrim, nicel olarak ancak belli aralıklardaki değişimlerle gerçekleşebiliyor ve bu durum, 5 bin yıllık tarih / Dünya Sistemi ile saptanmış.

Bugünkü sağ-sol ayrımı, 19. Yüzyıl sonunda İngiltere’deki muhafazakar / liberal x (işçi veya emekçi değil) emek partileri üzerinden oluş(turul)muş.

Şerh 2: Ancak aynı İngiltere, Fransa’da krallığın tasfiyesinden 240 yıl sonra krallı, iki meclisli sistemli, meclislerinin birinde partisiz vekillerin üçüncü büyük grup olduğu, piskoposların / teokratların seçilmeden yer aldığı, toprak senyörlerinin meclis üyeliklerinin ise kalıtsal olduğu bir yapıyı da sürdüregelmiş. Tüm bunlar, İngiltere’nin parlamenter demokrasili bir politik sisteme sahip olduğunun kabul edilmesini engellememiş. Yani, tanımsal olarak daha en baştan sağ-sol ayrımında sapmalar olagelmiş.

Parametreler

Bu metni ilgilendiren 3 moment / parametre sayacağız:

1.      Nasıl olduğunu açımladığımız 1789 Fransa.

2.      Almanya 1924-1928.

3.      Almanya 2000-2020 ve Fransa 2000-2020.

1789 ertesinde Fransa, önce krala karşıt olanlarla taraftar olanların düşünce, pozisyon, mecliste oturma yeri değiştirdiği bir duruma, sonra Terör Devri’ne, sonra da bir diktatöre kaymış. Yani, bu özel koşullardaki sağ-sol ayrımsızlaşması, bunları yaratmış gibi olmuş.

Almanya 1924-1928, Marx’ın devrim olacağını kehanetlediği bir ülkeden, faşizmin en yoğun yaşandığı bir ülkeye dönüşümün dönemi olmuş.

1928 federal seçimlerinde sosyalistlerin ve komünistlerin oy toplamı % 37, nasyonel sosyalistlerin, yani Naziler’in, yani faşistlerin oy toplamı % 37 olmuş: Başabaş yani. 1936 seçimlerinde ise, Hitler % 99 küsur oy almış. (Nereden nereye?) Buradaki sorun-açmaz, komünistler ile sosyalistler arasındaki ölümcül kardeş savaşında ki bu da faşistlere yol açmış.

Almanya 2000-2020, arasında genelde büyük koalisyon sayılan, merkez sağ ve merkez sol koalisyonu ile yönetilmiş bir ülke olmuş. Bu; bizim asıl 2. Reich’i tanımsız kılarak, 2 ‘reich’lı olarak tanımladığımız Almanya’yı, 3. Reich’e yani 1648 Westfalya Anlaşması öncesiki Doğu Avrupa hegemonu olan Almanya’ya ve eski Roma-Germen İmparatorluğu’nun devamına götürüyor gibi görünüyor: Almanya bunun böyleliğini, 1992’de Slovenya’yı tek başına tanıyarak, eski-Yugoslavya İç Savaşı’nın birincil müsebbi olarak zaten kanıtlamış durumda.

Şerh 3: Almanya ve Fransa, Mart 2019’da AB’nin içinde kalan ama aslında kendi aralarında olan, bir 2 ülkeli meclis oluşturmaya karar verdi ve bu Roma-Germen İmparatorluğu’nun idari yapısını andırıyor gibi, çünkü onun başkenti bile yoktu.

Fransa 2000-2020 ise, aslında tüm AB ülkelerinin muhatap kaldığı göçmen sorununda, solcuların göçmen işçileri, sağcıların / faşistlerin yerli işçileri kolladığı bir dilemma yaratarak gündemde.

Şerh 4: İngiltere 2001 üzerinden, hem en büyük 3 AB ülkesinde, hem de diğer küçük AB ülkelerinde sol, emperyalistliği seçti ki bu aslında yitirilmiş sömürgecilik dönemine duşulan özlemi dışavuran bir aşağılık kompleksi; çünkü İngiltere, bir sol parti başkanı olan Blair aracılığıyla, eskiden sömürgesi olan ABD’nin yeni sömürgesi oldu, hatta bu uğurda AB’den bile çıktı.

AB’de gidişat, hem faşist partilerin % 20’ye, hem de eski komünist partilerin yeni vitrinlerle % 20’ye yükseldiği bir dilemmaya geldi / geliyor.

Şerh 5: ABD’de 100 küsur yıldır 2 sağ parti var.

Şerh 6: ABD ‘neo-con’ları üzerinden 1980 ertesinde getirilen muhafazakar-liberal eşlenikliği ile duble sağ bir dilemma daha uygulandı ki bu tanım olarak aslında sağ-sağ ayırtsızlığı demek.

Dolayısıyla, G-7 ve 1. Dünya üzerinden tüm Dünya 2020 momentinde bir sağ-sol burjuvazisel ölümcül ayırtsızlık / anlamsızlık yaşıyor. Bu metnin savı, tüm diğer tarihsel sınıflar gibi, burjuvazinin de kendi tarihi içinde bu türden ‘hegemonun kendini yok edişi’ sürecinin, bu türden ölümcül ayırtsızlıklarla yaşadığı ve bu yeni sağ-sol ayırtsızlığının da, bunun yalnızca küçük bir bölümü olduğudur.

Çünkü, eğer 1945-2285 perspektifinden bakarsak, bu kez hem retro-, hem de progro- olarak 2. Sanayileşme panoramasını tarihte / gelecekte görürüz ve bu makro-yapı’lı / gidişatlı birleşik-tarih, bu sağ-sol saçmalığıyla hiç ilintili değil artık; çünkü ilk uzay devleti, hem de bir krallık olarak çoktan kuruldu.

Şu anki sağ-sol ayrımsızlığının asıl epsilon parametresinin de göçmenler olduğu savındayız. AB ve ABD, çok değil 30 yıl sonra, en azından kendi büyük metropollerinde, kendi nüfus çoğunluklarını yitirecekler, Los Angeles, New York ve Londra yitirdi bile. Vurgulayalım: Roma’yı da Kavimler Göçü bitirdi, Attila değil.

Buradaki açmaz; göçmenlere karşı dururken sağın bile aslında, asgari ücretin yarısıyla üçte birine çalışan ve dolayısıyla kompradorlarına hizmet eden göçmenlere karşı olmadığı momenti. Yani sağ-sol ayırtsızlığı, göçü durdurumamalarında ve göçün getirdiği yıkımı algılamamalarında: AB, bu sayede bilim-sanat-düşün odağını ve okuryazarlığını yitirdi ki bu da duvarla çevrili Orta Çağ kampüslerinin yeniden gerekliliği demek.

Şerh 7: Yeni çözüm, desentralize olarak geniş alanlara saklanmış ansiklopediler ve kütüphaneler aracılığıyla, bilginin mümkün olduğunca yok olmaktan korunması. Yani sağ ve sol, 1945-2020 arasındaki Bilgi Çağı’nda bilgiyi korumayı  beceremedi ve ayrı bir dilemma yarattı.

Çıkış

Tarihteki makro çöküşlerin on dördüncüsündeyiz. Mikro çöküşlerin ise yüzlercesini yaşayageldik ama hegemonlar ve kitle tarihten hiç ders almadı, almıyor, almayacak gibi de. Sağ ve sol, bu son 20 yıldan hiçbirşey öğrenmemiş gibi davranıyor.

Yani, tarihte yeni bir durum yok ve eskiden ne olduysa o yine olacak: Kültürel mayalanma ara-dönemcikleri.

AB, 400 Kavimler Göçü, 800 Vikignler, 1200 Moğollar, 1350 salgın yıkımlarını yaşarken; 800, 1000, 1200 ara / erken doğmuş rönesanslarını da yaşadı ve bugünün perspektifinde bunlar kültürel mayalanma demek, çünkü 4 tane de ara ve erken doğmuş engizisyon var: ‘Mayalanmanın zehirli gazları = engizisyon’ demek sayalım, yani rönesans olmadan engizisyon olmaz ve tersi de. Bugün ise, engizisyon-faşizm eşlenikliği var ama o 1936 Almanya Museviler’e yönelik uygulanan engizisyon-faşizm eşlenikliği ile daha önce de yaratılmıştı.

Hem sözünü ettiğimiz makro-makro 2. Sanayileşme, hem de 21. Yüzyıl’ın 4-6 makro-makro somut krizleri nedeniyle, bu kezki durum, tarihin aynı örüntülerle tekrarı olamayacak, olmuyor da, olmadı da zaten. Bu somut krizlerin diğer krizlere kakışımı, tıpkı 1350’deki salgının en son gelip, en büyük yıkımı yapıp, aynı zamanda 1500’lerde sömürgeciliğin de yolunu açması gibi de olabilir, tam bir yıkım da: 1945’teki iki atom bombasının ardılı, 1957 Sputnik ve 1962 Gagarin oldu  zaten ve hem atom bombaları, hem de uzaya gidiş, o faşist Almanya’nın bilimcileriyle gerçekleştirildi.

Dolayısıyla, yeni potansiyel makro faşist parti, Almanya’nın Alternatif Parti’si vektörü oluyor, Fransa ve Le Pen değil.

Bu Almanya, bu ABD’yi yener mi?: Belli değil henüz. Yenerse de, işe yarar mı? Belli değil henüz.

Çin, ABD’yi yenemeden kendini çökertecek ve yeniden o maruf içe kapanmasına geri dönecek: 2050 gibi.

Soru İmi

Neo-entellektüeller, 2020-2100 arasında, yeni bir Aydınlanma yaratabilirler mi? Bizce hayır.

O nedenle, sağ-soy ayrımı yitecek, global durum boşta kalacak ve 2. Sanayileşme’nin öncü altkültürlerinin ara-ön-epsilon rönesansları yaşanacak, yaşandı bile çoktan aslında.

Şerh 8: İlk uzay devleti, krallık Asgardia, 3 ayda rönesanstan engizisyona kayarak, uzaycılıkta bunu yapamayacağını 2016’da kanıtladı.

(15 Mart 2019)

21. Yüzyıl İzlekleri: 2001-2020

21. Yüzyıl, 2 dünya savaşı ve 2 dünya devrimi ile dolu olan 20. Yüzyıl’a göre, daha durağan bir yüzyıl olacağa 11 Eylül ile baştan benziyordu. İlk 20 yılında da öyle oldu. Yokkutuplu bir Dünya’da 3. Dünya Savaşçıkları yaşanır oldu ki bu 3. Dünya Savaşı’nın bir atom savaşı olacağı ve 4. Dünya savaşı’nın taş ve sopayla yapılacağı öngörüsünü geçici olarak değillemiş durumda.

1945-2000 arasındaki Doğu-Batı, Avrupa Asya, İslam-Hristiyanlık, Güney-Kuzey ayrımları; cihad-haçlı seferi dilemması ve 1980 liberalizmi ile, eskiden 3. Dünya olan yedide birlik - ikilik Dünya nüfusunun sınıf atlama çabasıyla 1. Dünya’laşma (limit tam başarısız ama epsilon başarılı) dönüşümleri nedeniyle, artık muğlaklaştı. Dünya’nın en az yarısı için hiçbirşey değişmedi, hala 4. Dünya durumundalar.

Bu koşullarda, hangi / kaçıncı Dünya vatandaşı olursa olsun, entellektüellerin klasik izlekleri de silinmiş oldu. 75 yıllık 2. Sanayileşme artık 1. Sanayileşme’nin kültürel mod aksiyolojisini de değiştirdi.

Biz bu koşullar altında yeni entellektüel değerler yaratma arayışı içindeyiz. Şimdilik 3 tanesini irdeleyeceğiz: Bilisel özgürlük, anarko-transhümanizm / transhümanist-anarşizm, anti-tekno-liberalizm.

Bilisel Özgürlük:

Wikipedia’da bu kavram ‘cognitive liberty’ olarak mevcut. Biz, kognisyona informatiği de ekliyoruz, ayrıca liberalizmi doğrudan anıştırdığı için, ‘liberty’ yerine, ‘freedom’ sözcüğünü yeğliyoruz.

Entellektüel, kognitif-informasyonist olmak zorunda artık. (Aslına bakılırsa, hep öyleydi ama Aydınlanma Çağı’ndan beri, sanat üzerinden duygu düşüncenin önüne alınagelmiş hep.) Bilgi Çağı’ndayız ve kognisyon bilginin zihinsel yönü, inormatik kültürel yönü olmakta.

Kognitif özgürlük, bireyin / zihnin istediği bilgiyi istediği yerlerde ve zamanlarda arama, bulma, edinme hakkı demek. En çok müdahale gören alan bu: 20. Yüzyıl’ın uzmanlık anlayışı aydınlararası bir ‘her konuyla ilgilenmeme sınırlaması’ gibi etik bir değer yaratmış durumda. Tersi yapılınca da, bildiğimiz toplumsal dışlanma (aşağılanma, küçümsenme, beyinsel yaratıları yok sayılma) geliyor.

İnformatik özgürlük, tıpkı temel insan hakkı olan eğitim ve sağlık gibi, Wikipedia gibi kaynaklarla, bilginin de bedava, kolayca, özgürce edinilmesi demek.

Anarko-Transhümanizm / Transhümanist-Anarşizm

75 yıllık 2. Sanayileşme, Homo Sapiens’ten yeni bir tür olan Homo Posterus’a doğru epeyi vektör geliştirmiş oldu.

Trans-hümanizm, post-hümanizm, meta-hümanizm, bunun 1990-2020 arasındaki momentlerine verilen adlar.

Günümüzdeki reel transhümanizm, ÇÜŞ’ler aracılığıyla ve tekno-liberalizm üzerinden, insanı insan-öte’ye taşıyan (diyelim 200 yıl yaşatacak) herşeyi paraya tedavül etmek peşinde.

Buradaki anarşizm; hem ÇÜŞ’lere karşı, hem de onlarla yakın-derin işbirliği içinde olan mafyaya, devlete, teröristlere karşı bir anarşizm.

Asıl anarşizm tümüyle hümanisttir ama bu, Aydınlanma Çağı’nın koloniyalizmden devraldığı bir üstün-ırk AB insanı hümanizmidir: Faşizm bile hümanisttir ama herkesi insan saymaz, Avrupa merkezcilik, koloniyalizm, neo-liberalizm, neo-globalizm, YMCA de öyledir. Dolayısıyla 2001-2020 hesabıyla Dünya nüfusunun % 90’ı insan sayılmamaktadır, Arap Baharı bunu açıkseçik kanıtlamıştır.

Transhümanist anarşizm; devletlerin, ÇÜŞ’lerin, mafyaların, teröristlerin gömdüğü geleceği yeniden (potansiyelde) var etme çabasını da içerir. İnsa-öte’ye giden yolda bu adımlar gerekmektedir.

Anti-Tekno-Liberalizm

Öyle olması kesinkes gerekmediği halde, 1995 sonrasında (en çok da internet nedeniyle) yüksek teknoloji şirketlerinin Dünya’nı en büyük ÇÜŞ’leri olması süreciyle tekno-liberalizm, insanı insan yapanın teknoloji tüketmek olduğu gibi absürd bir önermeyi dayattı tüm Dünya’ya.

Barnett çizgisindeki Pentagon şahin-öte ideoloisi, bu sürece dahil olamayan / edilemeyen (Türkiye dahil) tüm ülkelerin haritadan silinmesi gerektiğini açıkça savundu (bakınız: Pentagon’un Yeni Haritaları 1-2).

Yanısıra tekno-liberalizm, eski liberalizmin burvujaziye yaptığı gibi, Microsoft’a, Amazon’a, Google’a, ‘bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler’ tekelciliği yolunu devlet ve mafya eliyle açtı.

Oysa; nasıl ki borsa terörse, yani birilerinin karşılığı olmayan paralar kazanması, on milyonlarca kişiyi açlığa ve ölüme sürüklemişse; tüketimcilik de terördür, çünkü tüketemeyenin ölmesi gerektiğini açıkça savunmaktadır artık: Koşut sorun, en az 1,5 milyar kişinin gönüllü koyunlar gibi mezbahanın yolunu tutmuşluğudur da.

Derleme

Bu koşullarda neo-entellektüel; öğrenilemeyeceği önesürülen ve edinilmesi moral (‘-meli’ ve ‘–memeli’ savlarıyla) olarak yasaklanan bilginin tümüne kavramsal çerçeve kullanma yoluyla erişerek, insan sonrası bir şeye başkalaşarak ve tüketimden uzak durarak, hegemonların yok ettiği bir geleceğin önündeki duvarda bir çatlak / tao yaratabilir.

Bu; ‘Fahrenheit 451’deki son kalan herkesin birer kitap olup, geçmişin değerlerini kurtarması durumu değildir. Olunacak bir kitap yoktur, yok edilecek birer geçmiş ve standart biyografiler vardır.

Bu yol; Popper’i de, Feyerabend-Capra-Lakatos çizgisini de negasyonlar.

Bu; entellektüelin insani olandan ayrılması, çözülmesi, kopması da demektir.

Çıkış

Başlangıç için bu 3 ilke-yol var tanımlı olarak…

Devamı ilkeler de gelecek…

(12 + 14 Mart 2019)

Uzay Çağı’nda Taş Devri’ni Yazmak: Batan Cumhuriyet’in Makus Edebiyat Tarihi

Cumhuriyet 1923’te kuruldu, 2013’te batırıldı. Cumhuriyet öncesi doğumlu olan Sait Faik öyküsü ve Orhan Veli şiiri ile, 1935 gibi Cumhuriyet Edebiyatı fiilen başlamış oldu. Daha öncekiler, Osmanlı’nın tekne kazıntısı veya gemi batığı idiler.

1935’te, teorik uzaycı Rus Tsiolkovsky de, pratik uzaycı ABD’li Godard da, çoktan var olmuş, eser vermiş ve gitmiş idi: O eserler bugün hala yaşıyor ve onlar sayesinde Ay’a gidildi.

Cumhuriyet Anadolusu ise, bu sürelerde neredeyse Taş Devri’nde yaşıyordu. Onu bırakalım, 21. Yüzyıl’da ve İstanbul gibi bir yerde bile, karasaban ile tarım yapanlar mevcut idi.

Peki bu koşullarda; hangi edebiyat, hangi kültürel modu ve dönemini yazar, yazabilir, yazmalıdır?:

Soru-n-sal bu…

Roman, özellikle de önce realist ekolde roman, sonra naturalist ekolde roman, 1830-1880 arasında, daha çok kenti, kentliyi, sanayi emekçisini yazdı.

Şerh-kayıt: Romanın çıkış ülkesi sayılan Fransa, 1. Sanayileşme’yi başlatan İngiltere’ye göre epeyi gecikmeli olarak, sözügeçen tarihlerde yeni yeni sanayileşiyordu.

Tersine bakalım:

Güney Amerika’daki Amazon bölgesinde avcı-toplayıcı kültürel modda yaşayan Yanömamöler’in romanı yazılabilir mi, yazılmalı mı, yazılmamalı mı? (Şerh: Fantastik roman alanı tanımdışı bırakıldı.)

Buradan nereye geleceğimiz belli:

1940-1970 arasında Türkiye’de köy romanı yazıldı, çoksatar oldu, hegemon / empozeci roman anlayışı oldu, burjuvalığı ve romanını aşağıladı ve dışladı, bu da en çok ve en açıkseçik olarak TDK roman yarışmasında kendini gösterdi: Kendi de köy / taşra kökenli olan Cemal Süreya, yakın arkadaşı olan Muzaffer Buyrukçu’ya ona oy vereceğini söz verdiği halde buna uymayarak, o zamanlar köy romanları yazan Fakir Baykurt’un ödül almasını sağladı.

Tüm bunlar olup bittikten sonra da, tüm moda şeyler gibi, köy romanı demode oldu, bugün hala köy var ama kimse köy romanı yazmıyor, onun yerine varoş romanı yazıyor, çünkü o konu moda ve çoksatar durumda.

Şerh: Köy kültürü, önce kentte (Latife Tekin’i ünlü yazar yapan konu olarak) gecekondu kültürü, sonra kentte varoş kültürü, en sonunda da (2015-2020 arasında) kentte taşralı hegemonu oldu. (Bakınız: Sağın bir nolu münevveri sayılan Nurettin Topçu’nun aynı adlı öyküyü içeren ve aynı adı taşıyan (tek) öykü kitabı. Artı, bu taşralılık konusunu, arabeski ve futbolu yücelten, direksiyonu sağa kilitlenmiş ama kendini solcu sanan yazarlardan Tanıl Bora gibi, överek yazanlar da oldu. Topçu ise, bildiğimiz mazlum geçinen ağlağı edebiyatı yaparak, ‘ya, beni taşralıyım diye bir ezdiler, bir ezdiler’ muhabbeti yaptı adı geçen öyküde. Bora gibiler de, ellerinde tuzlukla hıyar aradılar.)

Bu taşralı hegemonluğu, önce arabesk, sonra rep müzik kültürü yükselişi olarak yaşandı koşut olarak.

Dolayısıyla, 1960 köy romanı (tam da kentleşme, sanayileşme, emekçileşme yeni başlamışken), 1980 arabesk müziği, 2020 yutubır / vılogır ezeli-ebedi ergen kültürü çizgisi, tek bir çizgi oldu ama rep müzik bunun dışında kaldı.

Şerh: Baykurt, bunu ağasız köyde ağalı köy romanı yazarken, bir anda 1. Dünya olan Almanya’nın lümpen proleteryasını yazar bir konuma gelerek, feci biçimde oto-ironiledi.

Yani, köy romanı yazmak, 1960-2020 Türkiye’sinde lümpen kültürel dekadans demek oldu.

Peki, köy romanı yazılmasaydı, bu çürüme yaşanmayacak mıydı?

Yaşanırdı belki ama böylesine övülmezdi, böbürlenmezdi, yüceltilmezdi.

Çok basit: 15 bin köy enstitüsü mezunu içinden 15 solcu yazar çıktı diye, köy enstitüleri sol kurumlar olamadı. Köy enstitülerinin bir ve biraz da asıl yüzü, Talip Apaydın’ın yazdıklarıdır da: O, sağ-sol ayrımı köy enstitülerinde abartıldığı için kapatıldıkları savındadır.

Birinci makus edebi süreç bu oldu:

Lümpen kitleye-halka bağlanan aydıncık-yazar, övdüğü ve yücelttiği bu güruhun, ayaktakımının, başıbozukların (onlar sırtüstü yatarken) önce gecekondusunu yaptı, sonra onlar tarafından darbecilere ihbar edildi (bakınız Gün Zileli’nin anıları): 1971’de 1 milyon resmen kayıtlı muhbir vatandaş (bakınız: İnönü Alpat, Popüler Sol Sözlüğü).

İkinci makus edebi süreç de şu oldu:

Toplayıcı-avcı kültürel modu 1940’ta Anadolu’da belki yoktu ama proto-feodal (her yıl 20 milyon kent-köy-taşra göçerili) kültürel mod ve (Kürtler’de şıh ağa, töre cinayetleri azmettireni haminne) çarmıhı olarak feodal mod vardı ve bunun lümpen kültürel dejenerasyonları yazarlar tarafından yok sayıldı:

Örneğin Cemal Süreya, Zaza olduğunu belirtirken, Zazaca öğrenme veya Zazaca yazma girişiminde hiç bulunmadı ama Ahmed Arif yarım Kürt kanını öne çıkaran şiirler yazdı. Süreya orada da durmadı ve folklorün şiire düşman olduğunu savladı ama yine de kent burjuvazisi tarafında yer alamadı (bakınız Buyrukçu’ya yaptıkları), çünkü edebiyatta Bizans / İstanbul hegemonyasına inanmıştı ama yine de gidip o devletin memuru oldu. (Cumhuriyet dönemi yazarları arasında, devlet memurlarının bu kadar çok olması, ayrı bir inceleme ve irdeleme konusu.)

Bunlar da, uzay ve bilgi çağında, dezenformasyon yapan ve kasıtlı yalancı yazar ahlaksızlığı demek oldu: Örneğin, Nazım’ın savladığı gibi aslolan yaşam değildir, aslolan ölümdür; çünkü ölüm olmasıydı, ne evrim olurdu, ne kültür, ne de yazı.

Tüm edebiyat söyleşilerinde ve soruşturmalarında, bu konunun tek bir izleği yok. (Oysa; Varlık, De ve Nesin edebiyat yıllıkları, 1960-1985 arasındaki edebiyatın izleğini ve haritasını çok açıkseçik olarak çizmiş durumda.) Yani, eleştirmenler de durumdan habersiz veya durumu görmezden geliyorlar, gelmişler.

En başa dönelim:

Bu veriler ışığında, uzay ve bilgi çağında ne yazılacak, ne yazılabilir, ne yazılmalı?:

Emrah Serbes’in ‘Müptezeller’i mi, William Gibson’un ‘Neuromancer’i mi, Mifune’nin ‘Ghost in the Shell’i mi?

Ek bilgi:

Serbes, zamanında kitapları çoksatan bir yazar oldu. Şu an trafik kazasında 3 kişinin ölümüne sebebiyet vermekten hapiste, kitapları sıfır satıyor ve ‘Kabuktaki Hayalet’ Türkçe’ye hala çevrilmedi.

Aslına bakılırsa, bu edebi-kültürel eksi değerlilik, bat(ırıl)an 1. Cumhuriyet’in makus talihi değildi, yazarlar böyle yaparak onun batmasına yoğun katkıda bulundu. Sonra da, o yazarların bir bölümü, liberal demokrat sıfatı ile, 1. Cumhuriyet’in tabutunun son çivisini çakanlara bizzat katkıda bulundu.

O nedenle, söz geçen dönem yazarları için, edebi idam hükmü geçerlidir. Bu moment, geç-son Osmanlı dönemindeki ve Osmanlı’dan Cumhuriyet’e aktarılan yazarlar için de aynen geçerlidir: Ders ödevi olmasa, kimse açıp onları okumaz ve artık Baykurt da okunmuyor.

Artı:

2250’ye kadar sürecek olan 2. Sanayileşme’de, ‘Müptezeller’in yeri yok ama ‘Neromancer’in ve ‘Ghost in the Shell’in yeri var. Yani, köy romanı ilk yazıldığında bile ölü bir edebi tür idi, bilimkurgu ise 200 yıldır sürekli evrilen ve hatta arada ölen bir edebi tür.

(26 Şubat + 1 Mart 2019)

Taslak: Terörist, Polis, Sivil, Entellektüel

Polis; asker, jandarma, korucu dahil, tüm kolluk kuvvetleri demektir. Devleti korurken, devleti yanılmış devlet kılabilir veya onu bitirebilirler.

Polisin ve teröristin şiddet yöntemleri aynıdır. Teröristlerin bir bölümü devlet kurmak isterler, bir bölümü istemezler.

Sivil, terörist ve polis denli tehlikeli ve yıkıcıdır ama bunu pasif olarak becerir.

Entellektüel, 3’üne de bağlanmaz. Yalnızca doğru ve gerçek bilgiyi kaydeder ve saklar. Örneğin bu kavramsal çerveve, bu 3 küme arasında negatif bir sembiyöz tanımlıyor ve tarihsel olgular da bu çerçeveyi geçerli kılmış durumda.

Bu metin, yürürlükteki yasalar nedeniyle otosansürlendi.

(25-27 Şubat 2019)

Taslak: Kaos-Kozmos Denklemleri Birleşimi Olarak Özdeklilik, Canlılık, Zekalılık

Verhulst denklemi var ve denklemdeki parametrelerin birbirlerini engelleyebileceğini / azaltabileceğini belirtiyor.

Özdeklilikte atomların 10 üzeri 32-38 yıllık olası yaşamı, bir tür Verhulst denklemi.

Canlılığın karbon atomluluğu azaltması bir tür Verhulst denklemi: Deniz kabukluları devresindeki karbon azalması çok belirgin, fotosentezdeki karbon azalması tam saptanamamış gibi.

Tarihteki iniş ve çıkış dönemleri ve bunların birbirlerini hem desteklemeleri, hem engellemeleri (vaşak-tavşan denkleminde olduğu gibi), bir tür Verhulst denklemi.

Homo Sapiens’in Homo Posterus’u hem desteklemesi, hem kösteklemesi bir tür Verhulst denklemi.

Buradan, büyük sayılar yasasına, asimptotlamaya ve limitlemeye güvenerek, çok-çok uzun vadeli bazı çıkarsamalar yapılabilir kanısındayız: Dünya’da yeni atom bombaları er veya geç patlayacak ve insan türü er veya geç Evren’e kesin yerleşecek gibi.

2-n epistemik kritik eşik sonraları için, kesin çıkarsama geçersizdir.

Taslak: Dünya Sistemi

Amerikalar, doğu-batı uzantısı yerine, kuzey-güney uzantısı olarak. Afrika, çöllülük ve tropikal ormanlılık olarak. Okyanusyalar, deniz uygarlıkları olarak.

Amerikalar, yazı ve 0 icatlı, tekerlek icatsız olarak. Afrika, Asya’dan transfer alfabelilik olarak. Okyanusyalar, değişik bir Eratosthenes artı-değer bilgililiği olarak (saz gemiler ve kare-daire rübu ile).

Amerikalar, global kılamadıkları patates ve mısır bitkisi tarımı ile tarihte çok özgün bir yer tutar. Ancak bu, Çinliler’in barutu ve kağıdı global kılamamalarına da benzer.

Amerikalar, Kolomb-öncesi dönem olarak, ekonomik artı-değer haritalarındaki, Orta Çağ AB’si = 10 gibi sayılabilir. Ki bu da, azdır ama hiç değildir. Bildiğimiz, uygarlık-kültür tohumu taşıma demektir.

Şerh: AB 1500-1945’in de, ABD 1945-2015’in de global kılamadı bazı epistemik ve ekonomik değerler var: Epistemik değer: Anti-Einstein-Planck-Heisenberge trilemması (Einstein’ın Kaluza’yı engellemesi) ve hem Samsung’un, hem de Huawei’ın hem Nokia’yı, hem de Iphone’u geçmesi..

Lümpenlerin İstilası TC 2014: 5 Yıl Sonra 2019

Arap Baharı süreci, 1. ve 2. Irak Savaşı’ndan farklı bir süreç ve 400’lerdeki AB ülkelerindeki Kavimler Göçü’ne benzer bir süreç olarak, Libya’yı da yıkarak ama göç sürecinin dışında bırakarak, 2011’den itibaren, 20 milyon Suriyeli’nin 4 milyonunu, 2013 ilk dalgası, 2015 son dalgası ile Türkiye’ye taşıdı.

Bunun gözlem momenti 2014 idi. O zaman Esed gidici idi.

Şu anki gözlem momenti 2019. Şimdi Esed kalıcı gibi.

4 milyonun 300-400 bini ülkelerine geri dönmüş durumda. 3,6 milyonu Türkiye’nin çeşitli illerinde göçmen kamplarına yerleştirildi. (Bakınız: Halepçe kaçanı Kürtler’in ve İstanbul’daki ilk dalga ve oradan sürülen Afrikalılar’ın toplama-göçmen kampları ki bu da, alaturka göçmen-toplama kampları konusu için ayrı bir metin gerektirir ama konuyla ilgili röportajlar ve kitaplar var.)

Bu 4 milyonun 4 milyonu da pratikte sıfır yıl eğitimli, yani ümmi altkültürlü. Ayrıca, bizim Alamancılar’ın Almanya’da ısrarla yıllarca Almanca öğrenmemeleri gibi, bu Suriyeliler de, ısrarla birkaç yıldır Türkçe öğrenmediler. (Bakınız: Lümpen halkların ters tepen kültürel kimlik davranışları.)

Bunların % 1-5’i, Türkiye’de 15-20 bin şirket kurdu, yani sınıf atladı. Bu oran, bizim Alamancılar için de kabaca aynı. (Bakınız: Lümpen halkların özgün mekanlarında sıfır çabayla herşeyi devletten beklerken, gecekonduda veya gurbet ellerde aşırı çalışıp sınıf atlaması davranışı.)

Bu kümesel ikileme, şunun (karşılaştır-karşıtlaştır) için yapılıyor:

Türkiye 1877’den beridir, yüksek oranlı ve kabaca eşzamanlı olarak içe ve dışa birlikte göç veren ender ülkelerden biri oldu: 1877-1924 arasında, 12 milyonda 3 milyon % 25 içe, 3 milyon / % 25 dışa; 1960-1980 arasında 40-60 milyonda 4 milyon % 6,67-10 dışa göç, 2013-2015 arasında, 75-80 milyonda 4 milyon / % 5 içe göç, 2016-2018 arasında, ülkenin en eğitimli ve en paralı 400 bini / %o 5’i dışa göç. (Bakınız: Son bölüm, tam da ‘Lümpenlerin İstilası’ kitabının içindekilerine kavramsal çerçeve durumunda.)

Suriyeliler’in tamamının TC vatandaşı yapılması mümkün değil. Artı, artık maksimum % 50’si geri gönderilebilir. Kalan % 50’nin de ancak yarısı, yani 1 milyonu dışa (tüm Dünya’ya) gönderilebilir.

Soru şu:

Geriye kalan bu insanlar ne olacak?

Yanıt:

Herhangi bir şey olabilmeleri veya yapılabilmeleri mümkün değil: Tıpkı Alamancılar gibi tarih kubruna hafriyat olacaklar: Kız çocuklar fahişe, erkek çocuklar kriminal / terörist olacaklar, aslında oldular bile çoktan. İşte, Kavimler Göçü’nün ve genelde büyük göçlerin kültürel yıkıcılığının ana nedeni bu. Kültürel fermentasyonu yaratan da, çokça bu global demografik dilim.

Ocak 2019 itibarıyla tanımlanan sosyal moloz (18-20 yaş arasındaki yeterli eğitimsiz, niteliksiz, işsiz, evliliksiz, zihinsel ve kültürel oryantasyonsuz (mentel ve kültürel regresyonlu ve konfüzyonlu), vd) kesimi gibi, bunlar da tarihsel molozlara örnekleme olmakta bu Suriyeliler.

1960’lardaki taşra ve köy kökenli olan Türkiyeli Alamancılar bile, bu kadar sosyal ve tarihsel moloz değildiler. (Bakınız: 3. ve 4. Dünya farkı ve Türkiye’nin 3. Dünya’dan 4. Dünya’ya kay(dırıl)ışı.) En azından, 50 yılda kendilerine 50, Almanya’ya 50 milyar avro ekonomik artı-değer ürettiler. Bu Suriyeliler ise, ekonomik eksi-değer üreticisi durumundalar: Türkiye için 5 yılda 10 bin dolar kişi başı x 4 milyon kişi = 40 milyar dolar eksi-değer demek oldular. Artı bu, Keynes’in ‘bir kuyu kazdır, şişe gömdür, kuyuyu kapattır, kuyuyu tekrar açtır, şişeyi çıkarttır’ türünden bir ekonomik durum / vaka değil.

Anımsarsak:

Romalılar, boşalan topraklarını doldurabilmek için, 400’lerde Nordikler’e topraklarını açtılar. Sonuçta Roma yıkıldı, Romalılar’ın kalıcı olarak hiç yenemediği, Nordik kökenli Germenler, Roma-Germen İmparatorluğu’nu kurdular, İtalya’yı / Roma’yı işgal ettiler. (Bakınız: Kapıcının kapıcılık yaptığı apartmanda daire satın alması davranışı.) Dahası, 400-1500 AB Orta Çağ’ında, 970 gibi, ikinci erken rönesansı bile yarattılar. (Bakınız: Barbarların yıktıkları uygarların uygarlık değerlerini kısmen üstlenmesi.)

Demek ki çukur-devlet Roma ertesinde, bugünkü AB’de 400 yıl tam, toplamda 1.100 yıl parçalı engizisyon var oldu. Yani yerel Orta Çağ’lar gerçekten çok uzun sürebiliyor ve Dünya 2000-2200 arasında global çöküş / engizisyon / faşizm dönemlerinden birine girdi.

Suriyeliler’in dahil olduğu (2020 momentindeki) 250 milyonluk Araplar kümesi, 1100’den beridir Orta Çağ’da ve engizisyonda.

Şerh: Ön Asya İslam rönesansını ve eşleniği engizisyonu Araplar değil, Türkler yarattılar ama Arapça olarak / kullanarak, Türkçe değil. (Bakınız: Halkların ad, coğrafya, ırk, dil, din değiştirmesi.)

Çıkış / Sonuç:

Demek ki tüm makro göç dalgaları, rönesans ve engizisyona yönelik, göründüğü kadarıyla birbirinden karşılıklı bağımsız, en az orta boy ölçekte kültürel vektörler üretiyor.

Lümpenlerin İstilası Türkiye 2013-2018 de; öyle olmuşa, oluyora ve olacağa benzer. Suriyeliler’inki şimdilik yalnızca engizisyon vektörü gibi.

(23 + 27 Şubat 2018)

Global Kültürel Antropoloji Tezleri: 2. Sanayileşme ve Homo Posterus

Önkoyut: 1. Sanayileşme dönemine ait olan 1900-2000 arasındaki geçmişbilimsel / tarihsel kültürel antropoloji kavramsal çerçevelerini, 2. Sanayileşme dönemine ait olan 2000-2250 arasına ekstrapolasyonluyoruz.

1650-1945 Aydınlanma Çağı, AB ülkeleri eliyle başlatıldı ve bitirildi.

1945-2000 arası, ABD’nin yükselişi ve düşüşü olarak, (çıkış döneminden çöküş dönemine doğru) bir tür ara-geçiş dönemi oldu.

2000-2100 arasında, premature (erken doğmuş) ve postmature (geç doğmuş) rönesansçıklar ve engizisyoncuklar sözkonusu. ‘–çık’ ve ‘–cuk’ sonekleri, kısa dönemli ve asıl rönesanslardan ve asıl engizisyonlardan daha küçük genlikli oluşumlar demek.

Örnekse: İlk uzay devleti olan Asgardia, 2. Sanayileşme’nin öncü altkültürlerinden olan uzaycılık üzerinden, 2015 sonunda yalnızca 3 ayda premature rönesanstan postmature engizisyona geçebildi: Tek adamın hegemonyası oylamayla kabul edildi ve yıllık 100 dolar aidat vermeyen vatandaşlıktan çıkarıldı: Sorun bunları kabul edenlerin sayısında: 100 bin ilk üye içindeki en az 40 bin kişi.

2. Sanayileşme’nin öncü altkültürleri, premature kültürel olgular olarak, 1945-2015 arasında, genel (ekonomik, politik, askeri) geçmişbilim-gelecekbilim vektörlemeleri dışındaki yönelimlerde gelişti: Bu da, premature olarak mikro-başlangıç olmak demek. Bunu sağlayan şey, her altkültürün hem zamanlar, hem de mekanlar içinde, birbirinden bağımsız gelişmesi oldu.

Bu sürede Homo Posterus olgusu, global kültürel geçerlilik olarak % 0’dan milyonda 1’e evrildi. Ekonomik globalizmin bazı alanlarda % 50 olabilmişliği gibi, akıllı telefon kullanımı da, yapay zeka, siberuzay ve bilgisayar alanında % 50 olabildi. Yani, daha başlamadan önce ve başladıktan 70 yıl sonra, 2250 ertesine sarkacak gibi göründü.

Konunun gelecekbilimi açısından bakarsak:

Bir:

2020-2295 arasının, 1945-2020 arası gibi bir tempoda yaşanması mümkündür. Bu da, 21. Yüzyıl’ın bu konulara ayrılmışlığı demek.

İki:

Nüfus, enerji, su, gıda, iklim, salgın makro-makro krizlerinin / sorunlarının geliş sırası henüz belirsiz ve birbirinden bağımsız. O nedenle de, 400-1500 Orta Çağ’ının 4 makro sorunu / krizi (3’ü nüfus / istila, 1’i salgın) etkileşimlerinin, bu yeni dönem için henüz uygulanabilir değildir.

En tehlikeli kriz; ısınma değil, soğuma ve yeni bir buz çağı olarak, iklim olacaktır. 50 yıl gibi kısa bir sürede gelecek bir global soğuma, G-7’yi bitirir.

Kültürü en çok dejenere ve fermente edecek olan olgu ise, global göçtür: Bu olgunun süreçleri, 1960-2020 arasında Aydınlanma AB’sini ümmiliğe ve irrasyonalizme taşıdı bile çoktan örneğin.

Salgın; yeni bilgiler nedeniyle, AB 1350’deki üçte birlik ölüm oranını yakalayamayacaktır, en yüksek oran global % 5 olarak tahmin ediliyor: Globalizm nedeniyle, bu salgın yerel olarak kalamayacaktır.

Su ve gıda sorunu, en çok Doğu-Orta Afrika’da geçerli olacak, oldu bile çoktan. Bu da, 1 milyarlık Afrika nüfusunun100 milyon azalması demek olabilir ama bunun makro etkileri olmayabilir.

Enerji, 1960’ta en kesin gelecek kriz gözüyle bakılırken, teknolojinin GDO üzerinden tarımsal üretimi inanılmaz verimli duruma getimesiyle, başta G-7 ülkeleri olmak üzere, bazı ülkeler için enerji sorununu yoksadı.

Bu makro sorunların ve krizlerin, hangi rönesansları ve engizisyonları yaratacağı tam kesin değildir. Ancak göç şimdiden, klasik sağ-sol politik ayrımını silmiş, 100 yılda kazanılmış ekonomik-politik hakların silinmesine yol aldırmış ve 20. Yüzyıl’daki 50 yıllık zorunlu eğitimin global okuryazarlığını yeniden global ümmiliğe geri çekmiş durumda. Bu global ümmilikeğilimi, global bilim-sanat-düşün çöküşünün en önemli aracı olmuş durumdadır.

Ekonomik-politik-askeri olarak bakılınca görülen ABD 1945-2000 hegemonyası ve 2000-2020 Çin global hegemonluk adaylığı konuları; ABD’nin kendini zirvedeyken batırması, Çin’in ise asla ve kata olamadığı global hegemonluk için, hiçbir hazırlığının ve tezinin / pratiğinin olmadığının görülmesi olarak yaşandı. Bu da, 2000-2100 arası için yokkutuplu Dünya demek: 2000-2020 arasında bunun kaos demek olacağı yaşandı. Bu 2 durum, bu 2 ülkede rönesans veya engizisyon yaratamadı ama işgal ettikleri ülkelerde neo-faşizm ve şeriatçılık olarak yarattı. Bu da, göç ve göçmen işçilerin kendi ülkelerine para transferi üzerinden geri dönüp, bu 2 global hegemona zarar verdi.

ABD, hiçbir zaman özgün bilim, sanat ve düşün yaratamadı. Çin ise, 2.200 yıllık geleneklerini Dünya’ya sunamadı ve empoze edemedi. Dolayısıyla, bilimde, sanatta, düşünde, bu 2 ülke eliyle rönesans veya engizisyon pek beklenmiyor.

Şerh: ‘3 Cisim Problemi’ üçlemesi, Çin’den de bilimkurgu çıkabileceğini kanıtladı. Ancak, bu romanların (İngilizce bilmiyor görünen) yazarının Çince blogundan yapılan İngilizce çevirilerde görüldüğü üzere, global konsensusu etkilemesi zor görünüyor ki roman dizisinin ikincisi ve üçüncüsü global etki ve yaygın okunma yaratamadı.

Sonuç:

Global kültürel antropolojiye etkide bulunabilme alanı, 2000’den beridir bomboş durumda bekliyor. Artık keskin-sivri zekalı bilimci çıkmıyor. Çok fazla sahte marjinal sanatçı olduğu için, gerçek marjinal sanatçılar algılanmıyor bile. Düşün, kendini global kültürün dışına çekti veya itilmesine izin verdi.

Buradan çıkarılabilecek birincil tasarım, asıl 4 rönesans ve 4 engizisyon yerine, yeni 44 rönesansçık ve 44 engizisyoncuk oluşacak, olmakta. Bu da, 21. Yüzyıl boyunca yeni aydınlanma çağları için global aktivasyon enerjisinin altında süregitmek demek.

(14-15 Şubat 2019)

Yazı Yolu

29.01.19, 11:25.

Yazı Yolu

Son 10-15 günde, İngilizce’den Türkçe’ye, 2 bin karakterlik 15-20 sayfa çeviri yaptım. Bunu interneti olan bir kafede yaptım. Böylelikle de, kendi elyazılarımı da bilgisayara geçirebilme fırsatım doğdu. 15 günün ürünü, 25 A5 sayfası.

Belli temalar yazı gündemimden çıktı. Ağırlık, sanata ve sanat eserleri eleştirisine kaydı ki bunu istiyordum da.

Maddi durumum berbat olsa da, iyimserliğim arttı.

Manevi durumum berbat olsa da, iyimserliğim daha da arttı. AKP’nin gidişini (sonun sonunun sonlarını) somut olarak artık görebiliyorum. Tabii ki ardından yıkım gelecek ama onu zenginler düşünsün, derim.

2018 babamın ölümü nedeniyle travmanın kilitlenmişliğiyle geçti. 2019 için herhangi bir kitap bastırma hayalim yok.

23 yılım daha kaldı diye hayal ediyorum. 25 kitap daha bastırma hayalimi, 5’e indirdim.

Homo Posterus / Asgardia / 2. Sanayileşme üçlemesi, Çapraz Medya, Sinema ve Praksis, Sözcükler, Rüya Yolu.

Henüz şubata ancak gelmemize karşın, baharı görebileceğime ikna oldum.

Gerisi ayrıntı…

Eğitim Arttıkça İnanç Azalıyor

Bunu açıklayan kurum, devletin resmi din otoritesi olan Diyanet Kurumu Başkanlığı.

Bu, eksik bir değerlendirme.

Eğitim arttıkça, ateizm de artıyor, gibi bir kanı yaratıyor. Oysa, eğitim arttıkça, ateizm değil, agnostizm artıyor.

Çünkü, eğitimli de olsa, eğitimsiz de olsa; inansa da, inanmasa da, hiç kimse dinin temel koyutlarını sorgulamıyor. Bunun temel nedeni de, eğitimin niceliği arttıkça, niteliğinin azalması: Eksi zekalı ve eksi bilgili 7,5 milyon üniversite öğrencisi var ülkemizde.

Örneğin, hiçbir üniversite veya ilahiyat fakültesi mezunu, eksi varlığı veya Evren’in var olduğu için yaratılmış olması gerekmediğini, bunun mantıksal bir koyut ve yanılsama olduğunu, bu yanılsamanın da, hem İslam’a, hem de İsevilik’e, Aristo’nun ilk neden kavramı üzerinden, epeyi sonradan (yani o dinlerin başlamasından epeyi sonra) sokulmuş olduğunu bilmiyor veya kavrayamıyor.

Eğer, eksi varlık tanımı kullanılırsa,, tüm tektanrılı dinlerin yorumbilimi çöker, çöktü de.

Atezim, bu eksi varlık konusu gibi, en az 10 tane daha, ana akıma temelde aykırı / karşıt, arklı paradigma içerebilir veya yaratabilir.

Bu durumda da, ‘atayizler bunu da açıklasın’ diye bir şey olamaz.

Yani, söylemin düzlemi çok çok farklı yerlerde, eğitimde değil.

(28-29 Ocak 2019)

Bir Anarşistin İronisi

Önkoyut: Bazı ceza yasası maddelerinden ceza alanların temel insanlık haklarının geri alınması veya uygulanmasının ertelenmesi gibi durumlar, gerçek yaşamda da geçerlidir. Halkların oy verme hakkı toptan geri alınabilir veya bir kezinde düşünüldüğü gibi (Sırplar’ın) bir halkın toptan idamlık suçtan yargılanması sözkonusu olabilir.

Birinci Cumhuriyet Aralık 2013’te, iktidarın hegemonyası Haziran 2015’te fiilen bitti.

Demek ki yaklaşık 42 aydır, pratikte oto-, teorikte hetero-anarşist olarak, devletin yokluğunda devletin çeyrek-yarım zorbalıkla düzeni sağlamasının eksikliğini kitlenin yaşamasını gözlüyorum. Örneğin, hiç evlenmemiş ve çocuk yapmamış biri olarak, devletin ve toplumun çekirdeği sayılan muhafazakar aile kurumu değerinin (aksiyomunun / aksiyolojisinin) ne kadar gerekli olduğunu gözlüyorum: Sahipsiz çocuklar, ya kronik kriminal oluyor, ya da fahişe. Sonunda da, devlet karşıtı biri olarak, devletin bekası yönünde irade beyanı durumuna geldim.

Gecikmeli olarak aklıma gelen soru şu:

Bırakayım, tarih ve gelecek dağınık mı kalsın; yoksa, tekne kazıntısı bir 1978’li olarak, 2. Cumhuriyet’in teorik ve pratik oluşumunda mı yer alayım?

Bir anarşistin ironisi bu…

Benzeri bir ironiyi Ağustos 1983’te bana işkence yapan devletin bekasını, kötülerin içinde en az kötü olduğu için, 2010’dan beridir savunuyor duruma gelerek de yaşadım.

Tüm bunlar, hem tutum-davranış  çatışması, hem de yaşam pratiğinin teoriyi aşmasını bir teorisyen yaşamam ve kubülüm demek.

Şerh:

1983 Ağustos’taki Kürtler’in ayrı bir devlet kurması veya kurmaması üzerinden devletin bekası tartışması ile 2015 Haziran’da 2. Cumhuriyet’i kurabilme veya kuramama olarak devletin bekası tartışması birbirinden epeyi farklı şeyler. Dahası da, çevremizde 10 devlet parçalanırken bizim parçalanmamış kalmamızın tartışılması var.

Yani Türkiye, 3 veya daha çok yönde devletin bekası sorunsalı yaşıyor ve ben bunlardan herhangi biri üzerinde, herhangi bir yerde veya herhangi bir zamanda düşünce değiştirebilirim.

(26 + 29 Ocak 2019)

Sosyal Moloz

Bir köşeyazısından alıntı:

“Eğitim, istihdam veya herhangi bir ‘kamusal aktivite’ içinde bulunmayan genç nüfusun toplamı 4 milyon 520 bin kişi.”

https://www.gazeteduvar.com.tr/yazarlar/2019/01/22/toplumun-ortasindaki-bomba-sosyal-molozlar/

Buradaki araştırmada örnekleme kümesi, 15-29 yaş arası ama lise mezunu ve işsiz üniversite mezunu tanımları, bunu 18-32 de kılabilir.

Bu ülkede 7,5 milyon üniversite öğrencisi, 4,5 milyon asker kaçağı erkek ve onları koca olarak bekleyen 4,5 milyon genç kadın var. 16,5 milyon ediyor. Ortalama evlenme yaşı, üniversite mezunlarında 30’u geçti.

Bu bir dönüşüm. Daha çok AKP (2002-2019) dönemine ilişkin bir dönüşüm ama belirleyici dinamikleri 1983 ile başlamıştı.

İşin tuhafı, o zamanlar durum tersineydi ve 11-18 yaş arasında 4 milyon çırak vardı. Yani, insanlar zorunlu olan ilkokulu bitirir bitirmez, eğitimi bırakıyorlardı.

İkisini birleştirince şu anlaşılıyor:

35 yıllık dönemde toplam istihdam artmadı, azaldı. Bu işsiz kesim, sayıları 200’ü buldurulan üniversitelere yığıldı. Niceliği arttıkça, eğitim düzeyinin niteliği düştükçe düşen bu çakma eğitimle, ezel-ebedi ergenler eksi zekalı ve eksi bilgili oldular.

Sonunda da, bunları sosyal moloz saydılar.

“Gençliğin üçte birinin üretim ve sosyal yetilerini geliştirici mekanizmaların dışında kalması demek, orta sınıfın ortasına yerleştirilmiş bir bomba demektir. Ekonomik ve sosyal kökü koparılmış, dolayısıyla üretim dışına itilmiş kalabalıkların ‘özerkleştirilmiş yürütme gücü’ne tabi kılınması, otoriter siyasetin hareket kabiliyetinin hamurunu oluşturuyor. Bu ‘boş gezen’ kütlede eğitimle yeti kazanan bir kesimin de ‘atanamama’ sarmalı içerisinde polislik, askerlik ve bekçilik vasıtasıyla bir anlamda ‘deklase’ edildiğini ekleyelim.”

Şerh: Üretimin dışına çıkmak, köleleştirmez, tersine özgürleştirir ama bunları değil, eğitimlileri.

Burada bir ayrım yapmak var:

Bu ülkede oylar hep satılıktı ama ekmeğini yediği partiye oy vermeme de bir gelenekti, çünkü CHP çizgisi de aç sınıfı bedavaya çok doyurdu.

Artı, diyelim Suriyeliler’de ortaya çıkan fiili ümmileştirme ile oy deposu sağlanacak diyelim ama yarısı genç-çocuk olan, bunların yarısı terörist, yarısı fahişe olacak olan bir kitleyle ne faşizm icra edilebilir, ne de engizisyon. Edilemedi de, neo-faşizmler ve neo-engizisyonlar ile belli.

Yani, aynı dert G-7 ülkelerinde de var:

Faşistler kendi yerli emekçisinin ve solcular da göçmenlerin hakkını koruduğu için, Fransa gibi bir yerde, 1968’de vicdanı solda + cüzdanı sağda olan küçük burjuvazi, artık vicdanı sağda + cüzdanı solda oluveriyor ki Sarı Yelekliler eylemlerine katılım ve katılımsızlık dağılımı bunu açıkça ortaya koydu.

Tamam bu, tarihsel bir fermentasyon ve ozmosis ama asıl sorun şu:

Devletlerin yanılmışlığı ve çözülmüşlüğü üzerinden, artı global % 5’lik ve G-7’sel % 15’lik göçmen oranıyla, ayaktakımıları ve başıbozuklar tarihi ve kültürü yıkıyorlar.

Hah, işte bu sosyal moloz kesimi, üniversite öğrencisi veya mezunu ayaktakımı ve başıbozuk olmakta… 1. Cumhuriyet’i iktidar yıktığı kadar, onlar da Gramsci’sel pasif ve bilinçsiz katılım ile yıktılar yani. Neo-işbirlikçilik de böyle bir şey oldu çıktı:

Sosyal molozların karşı-devrimci(li)kleri…

(28 Ocak 2019)